Η ανακάλυψη του θαλάσσιου drone (USV) στην Λευκάδα ανέδειξε με εμφατικό τρόπο τον ρόλο των νέων τεχνολογιών στο σύγχρονο πεδίο των επιχειρήσεων και τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι πλατφόρμες επιφανείας. Τα άλλοτε θαλάσσια φρούρια αξίας 1 ως 1,5 δις απειλούνται από φθηνά μη επανδρωμένα πλοιάρια, η αξία των οποίων μπορεί αν μην υπερβαίνει τις 300.000 ευρώ όμως μπορούν να τα βυθίσουν.
Του Χρήστου Μαζανίτη
Η εξέλιξη των ναυτικών επιχειρήσεων ανά τους αιώνες αποτελεί έναν καθρέφτη της τεχνολογικής προόδου της ανθρωπότητας. Από την εποχή των κωπήλατων τριήρεων και των ιστιοφόρων γραμμής, η κυριαρχία στις θάλασσες βασιζόταν στο μέγεθος, τη θωράκιση και το εκτόπισμα των πλοίων. Η κορύφωση αυτής της φιλοσοφίας αποκρυσταλλώθηκε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα με την εμφάνιση των θωρηκτών και των βαρέων καταδρομικών. Αυτοί οι πλωτοί γίγαντες αποτελούσαν τα σύμβολα ισχύος των μεγάλων αυτοκρατοριών, ικανοί να επιβάλλουν τη θέλησή τους μέσω της ωμής δύναμης του πυροβολικού τους.
Σήμερα, ωστόσο, διανύουμε μια ριζική μεταβολή αυτού του παραδείγματος. Τα γιγαντιαία καταδρομικά παραχωρούν τη θέση τους σε μια νέα, ασύμμετρη απειλή: τα μη επανδρωμένα συστήματα (USV) και τα drones. Η μετάβαση από το βαρύ ατσάλι στην ψηφιακή νοημοσύνη και τον αυτοματισμό αναδιαμορφώνει πλήρως το δόγμα του ναυτικού πολέμου, αλλάζοντας τους κανόνες της στρατηγικής, της τακτικής και της γεωπολιτικής ισορροπίας.
Η νέα εποχή
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος αυτής της αλλαγής, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τι αντιπροσώπευαν τα καταδρομικά πλοία. Για δεκαετίες, το καταδρομικό ήταν ο κυρίαρχος των ανοικτών θαλασσών. Διέθετε την ταχύτητα να καταδιώκει τον εχθρό, τη θωράκιση να αντέχει πλήγματα και τη δύναμη πυρός να καταστρέφει εμπορικές γραμμές ή να προστατεύει ολόκληρους στόλους. Η ισχύς ενός έθνους μετριόταν με τον αριθμό των μεγάλων σκαφών επιφανείας που μπορούσε να παρατάξει. Αυτά τα πλοία απαιτούσαν τεράστιους πόρους για να ναυπηγηθούν, εκατοντάδες ή και χιλιάδες μέλη πληρώματος για να λειτουργήσουν, και η απώλειά τους σήμαινε εθνική καταστροφή, τόσο σε υλικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Ακόμα και με την έλευση των αεροπλανοφόρων και των κατευθυνόμενων βλημάτων κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, τα μεγάλα πλοία επιφανείας παρέμειναν οι κεντρικοί πυλώνες προβολής ισχύος.
Η εισβολή των νέων τεχνολογιών, ωστόσο, άρχισε να κλονίζει αυτά τα θεμέλια. Η ψηφιοποίηση, οι δορυφορικές επικοινωνίες, η τεχνητή νοημοσύνη και, κυρίως, η σμίκρυνση των ηλεκτρονικών συστημάτων επέτρεψαν τη δημιουργία φθηνών, ευέλικτων και φονικών μη επανδρωμένων μέσων. Τα drones, είτε πρόκειται για εναέρια οχήματα, είτε για σκάφη επιφανείας, είτε για υποβρύχια drones, εισήγαγαν την έννοια του ασύμμετρου πολέμου στη θάλασσα. Ξαφνικά, ένας δρώντας με περιορισμένους οικονομικούς πόρους, όπως μια μικρότερη χώρα ή ακόμα και μια μη κρατική οντότητα, απέκτησε τη δυνατότητα να απειλήσει ευθέως έναν πανίσχυρο και πανάκριβο συμβατικό στόλο.
Η βασικότερη αλλαγή που επιφέρουν τα drones αφορά την οικονομική και επιχειρησιακή αναλογία κόστους και οφέλους. Η ναυπήγηση και η συντήρηση ενός σύγχρονου καταδρομικού ή μιας προηγμένης φρεγάτας κοστίζει δισεκατομμύρια δολάρια. Αντίθετα, ένα σμήνος από drones επιφανείας, φορτωμένα με εκρηκτικά, κοστίζει μερικές χιλιάδες δολάρια. Όταν ένα σύστημα των λίγων χιλιάδων δολαρίων μπορεί να αχρηστεύσει ή να βυθίσει ένα πλοίο του ενός δισεκατομμυρίου, η παραδοσιακή μαθηματική εξίσωση του πολέμου ανατρέπεται. Αυτό αναγκάζει τους σύγχρονους στόλους να επενδύουν τεράστια ποσά σε αμυντικά συστήματα, τα οποία συχνά καταναλώνουν πανάκριβα βλήματα για να αναχαιτίσουν φθηνές απειλές, δημιουργώντας ένα οικονομικά μη βιώσιμο μοντέλο φθοράς.
Επιπλέον, η χρήση των μη επανδρωμένων συστημάτων αλλάζει ριζικά το επίπεδο του ρίσκου και την ανθρώπινη διάσταση των επιχειρήσεων. Στα παραδοσιακά καταδρομικά, κάθε απόφαση για εμπλοκή εμπεριείχε τον κίνδυνο απώλειας εκατοντάδων ανθρώπινων ζωών. Τα drones εξαλείφουν αυτόν τον παράγοντα από την πρώτη γραμμή του μετώπου. Οι χειριστές μπορούν να βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακριά, κατευθύνοντας πλήγματα με απόλυτη ασφάλεια. Αυτό μειώνει το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος μιας επιχείρησης, καθιστώντας την έναρξη μιας σύγκρουσης πιο εύκολη ή πιο συχνή, καθώς η απώλεια ενός drone μεταφράζεται μόνο σε απώλεια υλικού και όχι σε θρήνο για ανθρώπινες ζωές.
Νέες τακτικές
Μια άλλη κρίσιμη πτυχή της τεχνολογικής επανάστασης είναι η δικτυοκεντρική φύση των σύγχρονων επιχειρήσεων. Τα drones δεν λειτουργούν απομονωμένα. Αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου ιστού που περιλαμβάνει δορυφόρους, αισθητήρες, ραντάρ και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Ένα εναέριο drone μπορεί να εντοπίσει έναν στόχο πέρα από τον ορίζοντα, να μεταδώσει σε πραγματικό χρόνο τα δεδομένα σε ένα κέντρο διοίκησης, και από εκεί να δοθεί εντολή σε ένα υποβρύχιο drone ή σε έναν πύραυλο ξηράς να πλήξει τον στόχο. Αυτή η διάχυση της πληροφορίας σημαίνει ότι η θάλασσα δεν προσφέρει πλέον την κρυψίνοια του παρελθόντος. Τα μεγάλα πλοία επιφανείας, λόγω του μεγέθους και του θερμικού ή ηλεκτρονικού τους αποτυπώματος, γίνονται εξαιρετικά ευάλωτα, καθώς είναι σχεδόν αδύνατο να κρυφτούν από τα συνεχή βλέμματα των μη επανδρωμένων αισθητήρων.
Παράλληλα, τα drones αναδιαμορφώνουν την τακτική των ναυτικών αποκλεισμών και της προστασίας των θαλάσσιων οδών. Ιστορικά, ο έλεγχος των στενών και των στρατηγικών περασμάτων απαιτούσε τη φυσική παρουσία ισχυρών ναυτικών μοιρών. Σήμερα, η ίδια αποστολή μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση ναρκών επόμενης γενιάς, έξυπνων υποβρύχιων drones που παραμονεύουν στον βυθό για μήνες, και σμηνών εναέριων drones που περιπολούν ασταμάτητα. Αυτό σημαίνει ότι η άρνηση πρόσβασης σε μια θαλάσσια περιοχή έχει γίνει πολύ πιο εύκολη και φθηνή από την εξασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.
O νέος ρόλος των φρεγατών
Φυσικά, η μετάβαση αυτή δεν σημαίνει την πλήρη και άμεση εξαφάνιση των μεγάλων πλοίων. Τα μεγάλα σκάφη επιφανείας εξακολουθούν να είναι απαραίτητα ως πλατφόρμες διοίκησης, ως φορείς βαρέων οπλικών συστημάτων και ως βάσεις υποστήριξης των ίδιων των μη επανδρωμένων μέσων. Ωστόσο, ο ρόλος τους μεταλλάσσεται. Δεν είναι πλέον οι μοναδικοί πρωταγωνιστές που θα αντιπαρατεθούν σε μια κλασική ναυμαχία εκ παρατάξεως. Αντίθετα, μετατρέπονται σε “μητέρες-πλοία” ή κεντρικούς κόμβους που συντονίζουν εκατοντάδες μικρότερα, αυτόνομα συστήματα. Η επιβίωσή τους εξαρτάται πλέον από την ικανότητά τους να ενσωματώνουν τεχνολογίες αντι-drones, όπως συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, παρεμβολείς και όπλα κατευθυνόμενης ενέργειας (λέιζερ).
Ουσιαστικά, η πορεία από τα βαριά καταδρομικά του παρελθόντος στα drones του παρόντος και του μέλλοντος αντιπροσωπεύει τον εκδημοκρατισμό και την αποϋλοποίηση της ναυτικής ισχύος. Η κυριαρχία στους ωκεανούς δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από το μέγεθος των χαλύβδινων κυτών ή το διαμέτρημα των πυροβόλων, αλλά από την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων, την εμβέλεια των αισθητήρων και την ευφυΐα των αλγορίθμων. Οι νέες τεχνολογίες έχουν μετατρέψει τη θάλασσα σε ένα περιβάλλον όπου η ευελιξία, η απόκρυψη και ο μαζικός κορεσμός μέσω φθηνών μέσων υπερισχύουν της συγκεντρωμένης, παραδοσιακής δύναμης.
Οι προκλήσεις των FDI Belharra
Το μέλλον των ναυτικών επιχειρήσεων ανήκει σε εκείνους που μπορούν να ελέγξουν το ψηφιακό δίκτυο, αποδεικνύοντας ότι στον σύγχρονο κόσμο, η ευφυΐα είναι τελικά πιο φονική από το καθαρό μέταλλο και τα ηλεκτρονικά αντίμετρα αποτελούν μονόδρομο.
Η απουσία συστήματος ενεργών ηλεκτρονικών παρεμβολών (R-ECM – Radar Electronic Countermeasures) από την αρχική διαμόρφωση της ελληνικής φρεγάτας FDI Belharra αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα στην αμυντική κοινότητα. Αν και το πλοίο διαθέτει κορυφαίες δυνατότητες χάρη στο επαναστατικό ψηφιακό ραντάρ σταθερών πάνελ Sea Fire και τους αντιαεροπορικούς πυραύλους Aster 30, η έλλειψη ECM εισάγει συγκεκριμένες επιχειρησιακές προκλήσεις, επηρεάζοντας την ανθεκτικότητά του σε περιβάλλοντα υψηλής έντασης.
Η βασικότερη πρόκληση που αντιμετωπίζει ένα πολεμικό πλοίο χωρίς σύστημα ECM είναι η αδυναμία να «τυφλώσει» ή να παραπλανήσει ενεργά τα ραντάρ των εχθρικών βλημάτων και των αεροσκαφών. Το ECM λειτουργεί εκπέμποντας ισχυρά σήματα που αλλοιώνουν την εικόνα που λαμβάνει ο εχθρός, δημιουργώντας ψευδείς στόχους ή κρύβοντας την ακριβή θέση του πλοίου. Χωρίς αυτή τη δυνατότητα, η Belharra βασίζεται αποκλειστικά σε «παθητικά» αντίμετρα, όπως οι εκτοξευτές αναλώσιμων αερόφυλλων (chaffs) και φωτοβολίδων (flares), καθώς και στο σύστημα CANTO για την αντιμετώπιση τορπιλών. Αν και αυτά τα συστήματα είναι εξαιρετικά προηγμένα, δρουν ως η έσχατη γραμμή άμυνας και δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την προληπτική, ενεργή ηλεκτρονική παρεμβολή.
Αυτό το κενό καθιστά το πλοίο πιο ευάλωτο σε σενάρια μαζικής επίθεσης (κορεσμού) από εχθρικά βλήματα. Σε μια σύρραξη στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο, η φρεγάτα ενδέχεται να δεχθεί ταυτόχρονη επίθεση από δεκάδες αντιπλοϊκούς πυραύλους, drones αυτοκτονίας και κατευθυνόμενα πυρομαχικά από διαφορετικές κατευθύνσεις. Υπό κανονικές συνθήκες, το ECM θα μπορούσε να εξουδετερώσει ή να εκτρέψει ορισμένες από αυτές τις απειλές ηλεκτρονικά, μειώνοντας τον αριθμό των βλημάτων που θα έπρεπε να αναχαιτιστούν φυσικά. Χωρίς ECM, η Belharra αναγκάζεται να αντιμετωπίσει κάθε απειλή ξεχωριστά, χρησιμοποιώντας τους πολύτιμους πυραύλους Aster 30 ή το σύστημα εγγύς προστασίας RAM. Αυτό αυξάνει κατακόρυφα τον ρυθμό κατανάλωσης των πυρομαχικών της, αφήνοντας το πλοίο εκτεθειμένο αν ξεμείνει από βλήματα κατά τη διάρκεια μιας
παρατεταμένης μάχης.
Ωστόσο, με βάση τα τρέχοντα εξοπλιστικά προγράμματα και την πρόσφατη ενεργοποίηση της προαίρεσης για την τέταρτη φρεγάτα, έχει αποφασιστεί η σταδιακή αναβάθμιση όλων των ελληνικών FDI. Τα πλοία θα εξοπλιστούν αναδρομικά με ένα υπερσύγχρονο, ψηφιακό σύστημα R-ECM που αναπτύσσει η Γαλλία, το οποίο θα ενσωματωθεί πλήρως στον ιστό PSIM του πλοίου. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η εγκατάσταση, η Belharra παραμένει ένα κορυφαίο πλοίο αεράμυνας περιοχής, το οποίο όμως φέρει μια συγκεκριμένη και αναγνωρισμένη αχίλλειο πτέρνα στον τομέα του ηλεκτρονικού πολέμου.
enikos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου