Η πιο σύγχρονη έκδοση του πυραύλου Patriot μπορεί να εκτοξευθεί μέσα σε δευτερόλεπτα, αλλά χρειάζεται περισσότερα από δύο χρόνια για να βγει από τη γραμμή παραγωγής. Αυτό προκύπτει από έρευνα της Wall Street Journal.
Με κόστος περίπου 4 εκατ. δολάρια ανά μονάδα και συμμετοχή άνω των 400 εταιρειών στην κατασκευή του, ο Patriot έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο περιζήτητα οπλικά συστήματα στον κόσμο.
Η αυξανόμενη ζήτηση από τις ΗΠΑ, τους συμμάχους τους και χώρες που βρίσκονται αντιμέτωπες με πυραυλικές απειλές έχει αναδείξει ένα κρίσιμο πρόβλημα: η παραγωγή δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό των αναγκών.
Το Πεντάγωνο συμφώνησε φέτος με τη Lockheed Martin να υπερτριπλασιάσει την παραγωγή της τελευταίας έκδοσης του πυραύλου αναχαίτισης PAC-3 MSE, φθάνοντας περίπου τις 2.000 μονάδες ετησίως. Ωστόσο, ο αμερικανικός κολοσσός εκτιμά ότι θα μπορέσει να πετύχει αυτόν τον στόχο μόλις στα τέλη του 2030.
Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό καθώς ο πόλεμος με το Ιράν καταναλώνει αποθέματα Patriot που είχαν ήδη μειωθεί από τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών και τη συνεχιζόμενη στήριξη της Ουκρανίας απέναντι στις ρωσικές επιθέσεις. Παράλληλα, οι παραγγελίες από συμμάχους των ΗΠΑ βρίσκονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), η αναπλήρωση των αμερικανικών αποθεμάτων στα επίπεδα πριν από τον πόλεμο με το Ιράν θα απαιτήσει τουλάχιστον τρία χρόνια, αλλά και πολύ περισσότερα κονδύλια από όσα έχουν εγκριθεί μέχρι σήμερα από το Κογκρέσο.
Η μακρά διαδρομή ενός Patriot
Η κατασκευή ενός πυραύλου Patriot δεν θυμίζει γραμμή παραγωγής αυτοκινήτων. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία που απαιτεί τον συντονισμό εκατοντάδων προμηθευτών και πολλών διαφορετικών βιομηχανιών.
Επενδύσεις σε εργοστάσια
Πριν ακόμη ξεκινήσει η παραγωγή, οι εταιρείες πρέπει να επεκτείνουν τις εγκαταστάσεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί εργοστάσιο της Boeing που χρειάστηκε πάνω από δύο χρόνια για να κατασκευαστεί και να εξοπλιστεί. Αντίστοιχα, νέα μονάδα παραγωγής κινητήρων πυραύλων της L3Harris, κοντά στο εργοστάσιο συναρμολόγησης της Lockheed Martin, δεν αναμένεται να λειτουργήσει πριν από το επόμενο έτος.
Προσλήψεις και εκπαίδευση
Η αύξηση της παραγωγής σημαίνει και ανάγκη για νέο προσωπικό. Σύμφωνα με τη Lockheed Martin, απαιτούνται περίπου έξι μήνες για την πρόσληψη, εκπαίδευση και πιστοποίηση εργαζομένων σε κρίσιμες θέσεις παραγωγής. Επιπλέον, πολλοί εργαζόμενοι πρέπει να περάσουν από ελέγχους ασφαλείας λόγω της πρόσβασης σε απόρρητα προγράμματα.
Γραφειοκρατία και συμβάσεις
Η ανάθεση μιας σύμβασης από το Πεντάγωνο αποτελεί μόνο την αρχή. Η Lockheed Martin πρέπει να ζητήσει προσφορές από βασικούς προμηθευτές, όπως η Boeing και η L3Harris, οι οποίοι με τη σειρά τους απευθύνονται στους δικούς τους προμηθευτές για εκτιμήσεις κόστους και χρόνων παράδοσης.
Πρώτες ύλες και εξαρτήματα
Κάθε εταιρεία ξεκινά την παραγωγή του δικού της τμήματος του πυραύλου. Αν δεν διαθέτει τα απαραίτητα υλικά, πρέπει να περιμένει την παραλαβή τους, κάτι που συχνά προκαλεί σημαντικές καθυστερήσεις.
Κατασκευή των υποσυστημάτων
Η Boeing κατασκευάζει κρίσιμα εξαρτήματα του συστήματος καθοδήγησης που βρίσκεται στη μύτη του πυραύλου, όπως γυροσκοπικούς μηχανισμούς, πλακέτες κυκλωμάτων και καλωδιώσεις. Η L3Harris παράγει τον πυραυλοκινητήρα, συγκεντρώνοντας προωθητικά υλικά, ακροφύσια και μεταλλικά περιβλήματα.
Τελική συναρμολόγηση
Όταν όλα τα βασικά εξαρτήματα φτάσουν στο εργοστάσιο της Lockheed Martin στο Άρκανσο, αρχίζει η τελική συναρμολόγηση. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει μόλις έξι εβδομάδες, αλλά μόνο εφόσον όλα τα υπόλοιπα τμήματα έχουν ήδη παραδοθεί.
Παράδοση
Μετά τους τελικούς ελέγχους ποιότητας και ασφαλείας, οι πύραυλοι αποστέλλονται σε μονάδες αεράμυνας σε όλο τον κόσμο. Περίπου οι μισοί καταλήγουν σε ξένους πελάτες και οι υπόλοιποι στον αμερικανικό στρατό.
Ένα δίκτυο 400 εταιρειών
Η Lockheed Martin συνεργάζεται με περισσότερες από 400 εταιρείες για την παραγωγή του PAC-3 MSE. Σύμφωνα με στοιχεία της Govini, πάνω από το 80% των προμηθευτών δεύτερου επιπέδου κατασκευάζουν εξαρτήματα που χρησιμοποιούνται και σε άλλα πυραυλικά προγράμματα.
Αυτό σημαίνει ότι η αύξηση της παραγωγής ενός συγκεκριμένου πυραύλου μπορεί να προκαλέσει ελλείψεις σε άλλα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούν τα ίδια εξαρτήματα.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι ορισμένα ηλεκτρονικά κυκλώματα θεωρούνται πλέον εμπορικά παρωχημένα, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να εξαρτώνται από ακριβούς ξένους προμηθευτές. Παράλληλα, ο αισθητήρας καθοδήγησης («seeker») στη μύτη του πυραύλου παράγεται αποκλειστικά σε ένα εργοστάσιο της Boeing, δημιουργώντας ένα κρίσιμο «σημείο συμφόρησης» στην αλυσίδα παραγωγής.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου