Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr
Μέσα στα στενά και ασφυκτικά όρια του εβραϊκού γκέτο της Φρανκφούρτης, γεννιέται ένα παιδί που κανείς δεν φαντάζεται ότι θα αλλάξει για πάντα τον χάρτη της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Το όνομά του είναι Μάγερ Άμσελ Ρότσιλντ και το ημερολόγιο γράφει 23 Φεβρουαρίου 1744.
Το επώνυμό του δεν είναι τυχαίο. Προέρχεται από τον «κόκκινο θυρεό» – το rot schild – που κοσμεί το σπίτι της οικογένειάς του στο γκέτο.
Σε μια εποχή που οι αριθμοί των οικιών δεν υπάρχουν ακόμη, τα σύμβολα γίνονται ταυτότητα. Και ο κόκκινος θυρεός θα μετατραπεί, μέσα σε λίγες δεκαετίες, σε έμβλημα οικονομικής ισχύος σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο μικρός Μάγερ μεγαλώνει σε μια κοινότητα περιορισμένη από νόμους και προκαταλήψεις. Οι Εβραίοι της Φρανκφούρτης ζουν απομονωμένοι, με περιορισμένη πρόσβαση σε επαγγέλματα και ιδιοκτησία. Η οικογένειά του τον προορίζει για το ραββινάτο. Σπουδάζει θρησκευτικά κείμενα, εβραϊκή παράδοση, θεολογία.
Όμως η μοίρα παρεμβαίνει βίαια. Οι γονείς του πεθαίνουν νωρίς και η πορεία του αλλάζει. Η ανάγκη επιβίωσης τον οδηγεί σε μαθητεία σε τραπεζικό οίκο. Εκεί έρχεται σε επαφή με τον κόσμο των νομισμάτων, των συναλλαγών, των ισοτιμιών, των κρατικών χρεών.
Η μετάβαση είναι καθοριστική. Ο Μάγερ δεν γίνεται ραβίνος. Γίνεται έμπορος νομισμάτων και σταδιακά οικονομικός διαμεσολαβητής πριγκίπων και ηγεμόνων. Κατανοεί νωρίς ότι η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται μόνο στα στρατεύματα, αλλά στην πίστωση. Στην ικανότητα να χρηματοδοτείς πολέμους και να στηρίζεις κράτη.
Η οικογενειακή στρατηγική που αλλάζει την Ευρώπη
Ο Μάγερ δεν περιορίζεται σε προσωπική επιτυχία. Οραματίζεται ένα δίκτυο. Αποκτά πέντε γιους – και δεν τους κρατά κοντά του. Τους διασπείρει στρατηγικά στην Ευρώπη, δημιουργώντας μια πολυεθνική τραπεζική αυτοκρατορία πριν ακόμη υπάρξει ο όρος.
Στη Φρανκφούρτη μένει ο Άμσελ.
Στο Λονδίνο στέλνει τον Νέιθαν.
Στο Παρίσι τον Τζέιμς.
Στη Βιέννη τον Σάλομον.
Στη Νάπολη τον Καρλ.
Κάθε πόλη είναι κέντρο εξουσίας. Κάθε γιος λειτουργεί ως κόμβος. Και όλοι μαζί συνδέονται με μια πρωτοφανή για την εποχή επικοινωνιακή υποδομή: ιδιωτικοί ταχυδρόμοι, κρυπτογραφημένες επιστολές, δίκτυα πληροφοριών, ακόμη και ταχυδρομικά περιστέρια.
Η οικογένεια λειτουργεί σαν ένα ζωντανό, διασυνοριακό χρηματοοικονομικό σύστημα. Σε μια Ευρώπη που σπαράσσεται από τους Ναπολεόντειους Πολέμους, οι Ρότσιλντ χρηματοδοτούν κυβερνήσεις, διαχειρίζονται ομόλογα, μεταφέρουν χρυσό από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα.
Η ταχύτητα της πληροφορίας γίνεται το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους.
Το Βατερλώ και το πιο διάσημο χρηματιστηριακό χτύπημα
Ιούνιος 1815. Η Ευρώπη κρατά την ανάσα της. Η μάχη του Βατερλώ κρίνει την τύχη του Ναπολέοντα και ολόκληρης της ηπείρου.
Στο Λονδίνο, ο Νέιθαν Ρότσιλντ περιμένει. Η βρετανική αγορά ομολόγων είναι νευρική. Οι τιμές κινούνται με βάση φήμες. Και τότε, σύμφωνα με την πιο διάσημη εκδοχή της ιστορίας, ένα ταχυδρομικό περιστέρι φέρνει στον Νέιθαν το μυστικό νέο: ο Ναπολέων έχει ηττηθεί.
Η επίσημη ενημέρωση δεν έχει ακόμη φτάσει στο Λονδίνο. Η κυβέρνηση δεν έχει ανακοινώσει τίποτα. Ο Νέιθαν κατέχει πληροφορία που κανείς άλλος δεν έχει.
Αντί να πανηγυρίσει, εμφανίζεται σκυθρωπός στο χρηματιστήριο. Αρχίζει να πουλά. Οι επενδυτές παρατηρούν. Αν ο Ρότσιλντ πουλά, κάτι κακό συμβαίνει. Η αγορά πανικοβάλλεται. Οι τιμές πέφτουν.
Την ίδια στιγμή, οι πράκτορές του αγοράζουν μαζικά σε εξευτελιστικές τιμές. Όταν λίγες ώρες αργότερα φτάνει επίσημα η είδηση της βρετανικής νίκης, η αγορά εκτοξεύεται. Και η οικογένεια αποκομίζει τεράστια κέρδη.
Ο μύθος και η πραγματικότητα μπλέκονται. Ιστορικοί αμφισβητούν λεπτομέρειες, όμως η ουσία παραμένει: η οικογένεια Ρότσιλντ αξιοποιεί καλύτερα από κάθε άλλον τη δύναμη της πληροφορίας.
Τραπεζίτες κυβερνήσεων και βιομηχανικής εποχής
Στις δεκαετίες που ακολουθούν, οι Ρότσιλντ δεν είναι απλώς τραπεζίτες πλουσίων. Είναι χρηματοδότες κρατών. Υποστηρίζουν κυβερνήσεις σε πολέμους, οργανώνουν διεθνή δάνεια, επενδύουν σε σιδηροδρόμους, ορυχεία, βιομηχανίες.
Σε μια Ευρώπη που μεταβαίνει από φεουδαρχικές δομές στη βιομηχανική επανάσταση, το κεφάλαιο γίνεται ο κινητήριος μοχλός της ανάπτυξης. Και οι Ρότσιλντ βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της μετάβασης.
Το δίκτυό τους λειτουργεί με οικογενειακή πειθαρχία. Οι γάμοι συχνά γίνονται εντός της οικογένειας για να διατηρείται η περιουσία συγκεντρωμένη. Οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά. Η μυστικότητα είναι κανόνας.
Δεν είναι μόνο τραπεζίτες. Είναι στρατηγικοί αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής χρηματοπιστωτικής τάξης.
Από το γκέτο στην παγκόσμια επιρροή
Η ειρωνεία της ιστορίας είναι εντυπωσιακή. Ένα παιδί που γεννιέται σε έναν απομονωμένο εβραϊκό συνοικισμό, σε μια εποχή θεσμικών διακρίσεων, δημιουργεί μέσα σε μία γενιά μια από τις ισχυρότερες δυναστείες της Ευρώπης.
Ο Μάγερ Άμσελ Ρότσιλντ δεν βλέπει ποτέ την πλήρη άνθηση της αυτοκρατορίας που θεμελιώνει. Πεθαίνει το 1812. Όμως το σύστημα που χτίζει – η γεωγραφική διασπορά, η οικογενειακή συνοχή, η ταχύτητα πληροφορίας – συνεχίζει να λειτουργεί.
Ο κόκκινος θυρεός δεν είναι πια σύμβολο ενός σπιτιού στο γκέτο. Είναι σήμα κατατεθέν παγκόσμιας χρηματοοικονομικής ισχύος.
Ο μύθος, η δύναμη και οι σκιές
Με την ισχύ έρχεται και η μυθολογία. Η οικογένεια Ρότσιλντ γίνεται αντικείμενο θαυμασμού, φόβου, συνωμοσιολογίας. Το όνομά της συνδέεται με μυστικότητα, πολιτική επιρροή, υπόγειες συμφωνίες.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Οι Ρότσιλντ λειτουργούν σε μια εποχή που το τραπεζικό κεφάλαιο καθορίζει την έκβαση πολέμων και κρατικών προϋπολογισμών. Δεν δημιουργούν μόνο πλούτο· διαμορφώνουν θεσμούς και αγορές.
Η ιστορία τους είναι ιστορία της ίδιας της σύγχρονης χρηματοπιστωτικής Ευρώπης.
Η αρχή μιας δυναστείας
Στις 23 Φεβρουαρίου 1744 δεν συμβαίνει καμία μάχη, καμία επανάσταση, καμία υπογραφή συνθήκης. Γεννιέται απλώς ένα παιδί. Όμως εκείνο το παιδί κατανοεί κάτι που αλλάζει την πορεία της ιστορίας: ότι η πληροφορία είναι δύναμη, ότι η πίστωση είναι εξουσία και ότι ένα καλά συντονισμένο δίκτυο μπορεί να ξεπεράσει σύνορα, στρατούς και αυτοκρατορίες.
Από τον κόκκινο θυρεό της Φρανκφούρτης μέχρι τα παλάτια του Λονδίνου, του Παρισιού και της Βιέννης, η διαδρομή των Ρότσιλντ δεν είναι απλώς οικογενειακή επιτυχία. Είναι το αφήγημα της γέννησης του σύγχρονου διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Και όλα αρχίζουν σε ένα στενό του γκέτο, ένα κρύο πρωινό του Φεβρουαρίου.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου