Κριτική από τον Άκη Καπράνο
“Ένα τελευταίο για το δρόμο”: Η ίδια η φράση υπονοεί πως ο προορισμός είναι είτε αδιάφορος είτε ανύπαρκτος. Και η κινηματογραφική ιστορία έχει αποδείξει πως τα καλύτερα road movies είναι εκείνα που δεν έχουν πραγματικό προορισμό – ούτε καν αυτό που συμβατικά αποκαλούμε “υπόθεση”.
Τι συμβαίνει λοιπόν εδώ; Όχι και πολλά: Δύο πενηντάρηδες, ο Καρλομπιάνκι και ο Ντοριάνο, επαγγελματίες της αποτυχίας και ερασιτέχνες της ζωής, περιφέρονται από μπαρ σε μπαρ στο Βένετο αναζητώντας το “τελευταίο ποτό” (έννοια σχεδόν μεταφυσική!), με τον νόμο να καραδοκεί κάπου στο βάθος, μέχρι τη στιγμή που θα συναντήσουν τον Τζούλιο, έναν συνεσταλμένο φοιτητή αρχιτεκτονικής – ρόλος που φέρνει στον νου τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν στον “Φανφαρόνο”. Θα τον υιοθετήσουν σχεδόν αυθαίρετα, και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η συγγένεια με την commedia all’italiana – όχι ως φόρμα, αλλά ως στάση: Η ταινία δεν κυνηγά το γέλιο. Κυνηγά την αλήθεια. Και η αλήθεια, ως γνωστόν, είναι συχνά γελοία, όπως και συμβαίνει σε αυτό το εξόχως γλυκόπικρο και πέρα ως πέρα τίμιο φιλμ (γυρισμένο, λέει, σε κάτι ξεχασμένα, πολυκαιρισμένα στοκ 35 χιλιοστών που ανακάλυψε ο νεαρός σκηνοθέτης Φραντσέσκο Σοσάι) όπου οι δραματουργικοί κώδικες του είδους μεταγράφονται σε μια καινούργια φόρμα, γεμάτη φιλμικά παιχνιδίσματα και αναφορές αλλά ποτέ επιτηδευμένη. Με άλλα λόγια, πέρασα υπέροχα με την ταινία του Σοσάι.
Τώρα, οι περισσότεροι πιθανότατα θα στραφούν στο “Michael”, τη βιογραφία του ποπ σταρ από τον Άντουαν Φουκουά. Μόνο που εδώ ο σκηνοθέτης μοιάζει πλήρως απών, διεκπεραιώνοντας ένα άπνοο φιλμ όπου εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Ήταν πράγματι τόσο δύσκολο να δοθεί νεύρο και ένταση στην ιστορία ενός καλλιτέχνη που όρισε την ποπ κουλτούρα; Σημειώστε πως η «δράση» σταματά στο 1988, με το φινάλε να μας προετοιμάζει για επικείμενο δεύτερο μέρος. Στα υπόλοιπα, η Βαλέρια Γκολίνο ξεχωρίζει στο “Γυναίκες έξω” του Μάριο Μαρτόνε, βασισμένο στη ζωή της Γκολιάρντα Σαπιέντσα δίνοντας μια ερμηνεία με βάρος, μόνο που δεν αρκεί για να καλύψει ένα φιλμ που κρατά τον ρεαλισμό σε “ασφαλή” επίπεδα και το δράμα μάλλον περιορισμένο. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τίποτα για την κωμική σαπουνόπερα στην οποία βασίζεται το Ισπανικό “Άιντα”, μια απόπειρα για μεταμοντέρνα ανάγνωση του χιούμορ, τώρα που “σβήνει” σιγά – σιγά το φάντασμα της πολιτικής ορθότητας, μέσα από τα μυθοπλαστικά τερτίπια του τηλεοπτικού συνεργείου της. Μπορούμε όμως να διακρίνουμε πως εδώ η σάτιρα χτυπά “με το μαλακό”, και έτσι σάτιρα δεν κάνεις. Τέλος, στο “Ι was a stranger” (γιατί ο ξένος τίτλος;) μια Σύρια γιατρός αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με τη μικρή της κόρη, και εκεί, μια απελπισμένη επιλογή πυροδοτεί αλυσίδα γεγονότων που μπλέκει εκείνη και τέσσερις αγνώστους στην ίδια περιπέτεια. “Πιάνει” και Ελλάδα το μεταναστευτικό δράμα (δίπλα στον Ομάρ Σι, η Αγγελική Παπούλια, ο Θάνος Τοκάκης, η Βίκυ Παπαδοπούλου, ο Κωνσταντίνος Δανίκας και ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – όλοι τους αξιόλογοι), καλογυρισμένο και στημένο με φροντίδα – όσο κι αν οι παρατηρήσεις που κάνει δείχνουν κάπως εύπεπτες και απλοποιημένες. Αισθάνομαι πως θα πάει χαμένο τέτοια εποχή που βγαίνει, αλλά το εισιτήριο του το αξίζει.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου