Το φωτογραφικό οδοιπορικό του Βασίλη Βρεττού με τίτλο «23.07.18», το οποίο αποτελεί μια ενδελεχή καταγραφή στον καμένο τόπο της παιδικής του ηλικίας και του ενήλικου βίου του, παρουσιάζεται σε έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, έως και τις 8 Δεκεμβρίου, σε επιμέλεια Ίριδας Κρητικού [Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα].
Η κατοικία όπου ζει μόνιμα ο Βασίλης Βρεττός βρίσκεται δίπλα στην Αργυρά Ακτή του Ματιού. Ο φωτογράφος γνωρίζει την περιοχή σαν την παλάμη του χεριού του: εκεί πήρε κάποτε ένα οικόπεδο ο παππούς του, πριν από πολλές δεκαετίες, για να παραθερίζει όλη η οικογένεια, εκεί αποφάσισε να εγκατασταθεί ο ίδιος πριν από 15-20 χρόνια. Όταν ξέσπασε η πυρκαγιά, ο ίδιος ήταν διακοπές στις Κυκλάδες με τη γυναίκα του.
Επέστρεψε αρχές Αυγούστου. «Χάθηκα, δεν ήξερα πού βρίσκομαι, πώς να προσανατολιστώ». Ύστερα από λίγες ημέρες αποφάσισε να κρεμάσει στον λαιμό του τη φωτογραφική μηχανή. «Για να μπορέσω να λειτουργήσω, έπρεπε να αποστασιοποιηθώ. Έλεγα στον εαυτό μου πως ένας κινηματογραφικός παραγωγός μού ανέθεσε να τραβήξω το σκηνικό μιας πολεμικής ταινίας. Πώς αλλιώς να μπεις στο εσωτερικό ενός σπιτιού και να φωτογραφίσεις τους ενοίκους, όταν ξέρεις ότι στο διπλανό δωμάτιο κάηκε η μάνα ή ο πατέρας τους;»
Οι καταγραφικές φωτογραφίες των ισοπεδωμένων τοίχων και των καμένων σπιτιών, των νεκρών δένδρων, των κατεστραμμένων αυτοκινήτων και των λιωμένων αντικειμένων αφηγούνται «ιστορίες μέσα στις ιστορίες» με διαυγή και σπαρακτική σαφήνεια, εν-αιωρούμενες στο βλέμμα και τη μνήμη μας για πολλή ώρα μετά.
Η παρουσίαση στο Μουσείο Μπενάκη, με τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την καταστροφή, αποτελεί φόρο τιμής και ταυτόχρονα μνημόνευση και ενδελεχή αποτύπωση.
«Όταν καίγεται το σπίτι σου, καίγεται το παρελθόν σου. Δεν έχεις πια φωτογραφίες από τα παιδικά σου χρόνια, δεν έχεις αντικείμενα, προσωπικά ντοκουμέντα, τίποτα. Ένας ηλικιωμένος μού έλεγε με καημό: “Πώς θα μιλήσω στα εγγόνια μου για την εποχή που ήμουν εγώ παιδί; Δεν έχει μείνει κάτι να μου θυμίζει ποιος ήμουν”.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου