Στράτος Στρατηγάκης • stratig@yahoo.com
Το πολλαπλό βιβλίο για κάθε μάθημα του Δημοτικού, του Γυμνασίου και της Α Λυκείου είναι… 1,24. Κατά μέσο όρο αντιστοιχούν 1,24 βιβλία σε κάθε μάθημα.
Αυτό σημαίνει ότι στην πράξη θα υπάρχει ένα μόνο βιβλίο στα περισσότερα μαθήματα και μόλις δύο σε κάποια άλλα, λιγότερα, γι’ αυτό και ο μέσος όρος είναι 1,24. Στη Β και Γ Λυκείου κατατέθηκαν μόλις 49 προτάσεις για όλα τα βιβλία δήλωσε ο πρόεδρος του ΙΕΠ.
Η αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στους εκδοτικούς οίκους με τα βοηθήματα που εκδίδουν, αλλά και με τις αυτοεκδόσεις συγγραφέων είναι πολύ μεγάλη. Καταιγισμός βοηθημάτων για τα Πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα και πολλά και διαφορετικά βιβλία για όλες τις τάξεις του Δημοτικού και του Γυμνασίου σε όλα τα μαθήματα.
Από τη μία πληθώρα βιβλίων και από την άλλη έλλειψη συγγραφικών ομάδων. Πώς εξηγείται αυτή η αντίθεση; Πιστεύω ότι υπήρξε λάθος σχεδιασμός από την αρχή και το είχαμε επισημάνει με την έναρξη της διαδικασίας τρία χρόνια πριν.
Το σημαντικότερο πρόβλημα που πιστεύω ότι αποθάρρυνε τους συγγραφείς και τους εκδοτικούς οίκους είναι η δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των εκδοτών. Η αμοιβή για τη συγγραφή των βιβλίων έχει δύο σκέλη. Αρχικά με την έγκριση του βιβλίου πληρωνόταν το 30% του κόστους (που έγινε 50% στην πορεία) και το υπόλοιπο θα πληρώνεται κάθε χρόνο ανάλογα με τις παραγγελίες του κάθε βιβλίου από τους διδάσκοντες εκπαιδευτικούς. Αν, δηλαδή, ένα βιβλίο συγκεντρώσει το 5% του συνολικού αριθμού των βιβλίων για ένα μάθημα μιας τάξης, τότε ο εκδότης θα πάρει το 5% του συνολικού ποσού. Αν συγκεντρώσει το 40% των παραγγελιών ο εκδότης θα πάρει το 40%.
Αυτό σημαίνει ότι οι εκδότες πρέπει να ασχοληθούν με την προώθηση των βιβλίων τους στους εκπαιδευτικούς. Οι μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι θα βάλουν πωλητές, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις φαρμακευτικές εταιρίες και τους ιατρικούς επισκέπτες. Τα δωράκια των φαρμακευτικών προς τους γιατρούς (από συμμετοχή σε συνέδρια μέχρι λάπτοπ, για να πούμε τα πιο αθώα) θα συμβούν και με τους εκπαιδευτικούς σε πολύ μικρότερη κλίμακα, αφού μιλάμε για πολύ μικρότερους τζίρους. Οι μικροί εκδοτικοί οίκοι και οι ανεξάρτητες συγγραφικές ομάδες δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, οπότε πιθανόν δεν συμμετείχαν στη διαδικασία. Ακόμη δεν έχει γίνει γνωστό ποια βιβλία ποιων εκδοτικών οίκων και συγγραφέων έχουν εγκριθεί. Ξέρουμε μόνο ότι το πολλαπλό βιβλίο δεν είναι πολλαπλό· είναι απλό.
Κάθε αποτυχία έχει ονοματεπώνυμο. Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να μην κοιτάζουμε ποτέ προς τα πίσω, να μην ψάχνουμε να δούμε τι πήγε λάθος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μαθαίνουμε από τα λάθη μας και αυτά να επαναλαμβάνονται στο διηνεκές. Δεν είδα πουθενά μία εξήγηση για το τι πήγε λάθος με το πολλαπλό βιβλίο, όπως δεν είδα πουθενά ένα κείμενο για το τι πήγε στραβά με τις προηγούμενες προσπάθειες για το Εθνικό Απολυτήριο. Είναι προφανές ότι έτσι δεν μπορούμε να πάμε μπροστά.
Η λύση που επιλέχθηκε για να καταπολεμηθεί η παπαγαλία προφανώς οδηγείται σε αδιέξοδο. Τι θα μπορούσε να γίνει για να γλυτώσουμε από την παπαγαλία; Η παπαγαλία βολεύει διδάσκοντες και μαθητές, έχει βαθιές ρίζες στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, γι’ αυτό είναι δύσκολο να απαλλαγούμε από αυτήν. Οι μαθητές βολεύονται διότι κάποιες φορές ζητάνε (όπως μου έχει τύχει) να τους πεις ότι το μάθημα είναι από εδώ μέχρι εκεί, να το μάθουν να το πουν και να πάρουν καλό βαθμό. Από την άλλη κάποιοι εκπαιδευτικοί τη βρίσκουν βολική όταν διορθώνουν γραπτά, διότι μπορούν και διορθώνουν χωρίς αβεβαιότητες και δισταγμούς. Να θυμίσουμε εδώ ότι η διόρθωση των γραπτών των Πανελλαδικών είναι υποχρεωτική για τους καθηγητές και όχι προαιρετική. Οι τόσες δεκαετίες παπαγαλίες έχουν εκπαιδεύσει πολύ κόσμο και θεωρεί αυτονόητο τρόπο λειτουργίας την παπαγαλία. Θα πρέπει να ξεβολευτούν πολλοί άνθρωποι για να γίνει η αλλαγή.
Ο φθηνότερος τρόπος να γίνει αυτό είναι η αλλαγή του τρόπου εξέτασης των μαθημάτων. Αν αυτά που ζητάς από τους υποψηφίους δεν επιτρέπουν στους παπαγάλους να γράψουν καλά, τότε όλοι θα προσαρμοστούν σ’ αυτό αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα. Φυσικά αυτό θέλει προσπάθεια, θέλει κόπο από πολλούς ανθρώπους. Έχουν ήδη γίνει κάποια βήματα σιγά – σιγά τα τελευταία χρόνια, αλλά πρέπει να επιταχυνθούν και να αλλάξει ο τρόπος εξέτασης όχι μόνο των Πανελλαδικά εξεταζομένων μαθημάτων αλλά όλων των τάξεων, διότι δεν γίνεται να εκπαιδεύεις τα παιδιά στην παπαγαλία στην υποχρεωτική εκπαίδευση και όταν φτάσουν στο Λύκειο να τους πεις τέλος η παπαγαλία. Είναι πολύ αργά. Γι’ αυτό λέμε ότι οι αλλαγές πρέπει να ξεκινούν από το Δημοτικό.
* Mαθηματικός – ερευνητής
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου