Ούτε επανάσταση – ούτε μεταρρύθμιση: Η νεολαία στο Ιράν θεωρεί το κράτος ανίκητο και θέλει να εγκαταλείψει τη χώρα

 Στην οδό Σαναΐ της Τεχεράνης η εικόνα παραπλανά, καθώς νέοι γελούν στα καφέ σαν να μην υπήρξε πόλεμος, όμως η αλήθεια είναι πικρή για την Γενιά Ζ του Ιράν, που ζει χωρίς διαδίκτυο και σκρολάρισμα και δεν πιστεύει πια στην επανάσταση. Το καταφύγιό τους είναι προσωρινό, καθώς ο κυνισμός έχει αντικαταστήσει την ελπίδα. Πλέον, το μόνο όνειρο που τους ενώνει δεν είναι η ανατροπή του καθεστώτος, αλλά η οριστική εγκατάλειψη της πατρίδας τους.

Όμως, πίσω από τους ακριβούς καφέδες και τις συζητήσεις των εφήβων για τα migration plans, κρύβεται ένας βαθύς κυνισμός. Η Γενιά Ζ του Ιράν δεν είναι πλέον ελπιδοφόρα, είναι πληγωμένη και απογοητευμένη. Οι μαζικές σφαγές του Ιανουαρίου και ο πόλεμος που ακολούθησε άλλαξαν ριζικά τον τρόπο που οι νέοι σκέπτονται την αλλαγή.

«Πιστεύαμε ότι θα τελείωνε σε λίγες μέρες, αλλά δεν έγινε έτσι», λέει ο 17χρονος Μανί, αναφερόμενος στις διαδηλώσεις που καταπνίγηκαν στο αίμα. «Αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν μπόρεσαν να τους ξεφορτωθούν, δεν μπορεί κανείς. Δεν θα έβγαινα ξανά στον δρόμο. Θα φύγω από το Ιράν μόλις μπορέσω».

Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα: μια «ανασταλμένη προσμονή». Η πεποίθηση ότι το ισλαμικό καθεστώς μπορεί κάποτε να καταρρεύσει, συνοδευόμενη από τη μηδαμινή πίστη ότι οι ίδιοι μπορούν να το ρίξουν. Η περιφρόνηση για την άρχουσα ελίτ είναι καθολική, αλλά η αίσθηση του αβοήθητου κυριαρχεί. Η 19χρονη Τανάζ περιγράφει πώς γιόρτασαν κρυφά, χορεύοντας με ακουστικά μέσα σε διαμερίσματα, όταν αναφέρθηκε ο θάνατος του Χαμενεΐ, όμως ακόμα και εκείνη η «αχτίδα ελπίδας» έσβησε γρήγορα.

Σήμερα, η πολιτική θέση της αστικής νεολαίας της Τεχεράνης δεν είναι ούτε η επανάσταση ούτε η μεταρρύθμιση, αλλά η φυγή. Ο πόλεμος δεν μαλάκωσε την εχθρότητα προς το σύστημα, αντίθετα την εμβάθυνε, αποδεικνύοντας όμως ταυτόχρονα πως το κράτος είναι πολύ πιο σκληρό και ανθεκτικό από όσο πίστευαν. Έτσι, απλώς «αράζουν» περιμένοντας τη βίζα τους.

Η Τεχεράνη βρήκε ξανά τους θορύβους της μετά τον πόλεμο, αλλά κάτω από αυτούς βρίσκεται μια γενιά που δεν πιστεύει πλέον ότι η ιστορία της ανήκει, σύμφωνα με άρθρο του Iranintl.com

newsbeast.gr