Η μετωπική σύγκρουση Μόσχας και Κωνσταντινούπολης περνά πλέον σε μια σκοτεινή φάση, με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες (SVR) να αναλαμβάνουν τον ρόλο του κατηγόρου. Σε μια ανακοίνωση που προκάλεσε αίσθηση, η υπηρεσία πληροφοριών της Ρωσίας ισχυρίζεται ότι οι δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου υποστηρίζονται ενεργά από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, με στόχο τη διάσπαση του «ρωσικού κόσμου».
Η SVR λέει ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος σκοπεύει να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου με σκοπό να πλήξει τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία: αποτελεί το πιο πρόσφατο και ίσως το πιο επικίνδυνο κεφάλαιο σε μια στρατηγική επιχείρηση για τον πλήρη έλεγχο της παγκόσμιας Ορθοδοξίας και την αποκαθήλωση της ιστορικής «Ελληνοκρατίας».
Η ιστορική πρωτοκαθεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο στόχαστρο μιας συστηματικής και πολυεπίπεδης επίθεσης.
Το αφήγημα της «Τρίτης Ρώμης» έχει επιστρέψει δριμύτερο, με τη Ρωσική Εκκλησία να αμφισβητεί ανοιχτά τον θεσμικό ρόλο του Φαναρίου.
Ο πυρήνας της ρωσικής επιχειρηματολογίας εδράζεται σε μια ωμή πληθυσμιακή λογική: η Μόσχα υποστηρίζει πως το κέντρο της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να παραμένει σε «ελληνικά χέρια», τη στιγμή που η Ρωσία διαθέτει τον πολυπληθέστερο ορθόδοξο λαό στον πλανήτη.
Το «χαρτί» των αριθμών απέναντι στην Ιστορία
Για το Πατριαρχείο Μόσχας, ο οικουμενικός ρόλος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου θεωρείται ένας «ιστορικός αναχρονισμός». Η ρωσική πλευρά επιχειρεί να αντικαταστήσει την κανονική τάξη αιώνων με μια μορφή εκκλησιαστικής «δημοκρατίας των αριθμών».
Στο πλαίσιο αυτό, η «ελληνοκρατία» -όπως την αποκαλούν υποτιμητικά— παρουσιάζεται ως ένα εμπόδιο που περιορίζει τη δυναμική της Ρωσίας να ηγηθεί του ορθόδοξου κόσμου, μετατρέποντας την πίστη σε εργαλείο άσκησης soft power και εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου.
Συγκεκριμένα παραδείγματα του «πολέμου» κατά του Φαναρίου
Η στρατηγική της Μόσχας για την υπονόμευση της ελληνικής επιρροής εκδηλώνεται με χειρουργικές κινήσεις σε κρίσιμα μέτωπα:
- Η «εισβολή» στην Αφρική: Η ίδρυση της «Ρωσικής Εξαρχίας στην Αφρική» αποτέλεσε μια ευθεία επίθεση στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Η Μόσχα, παραβιάζοντας κάθε εκκλησιαστικό κανόνα, ίδρυσε παράλληλες δομές σε μια ήπειρο που ανήκει στη δικαιοδοσία του ελληνικού Πατριαρχείου, εξαγοράζοντας ουσιαστικά την πίστη κληρικών και ενοριών.
Το Πατριαρχείο Μόσχας ίδρυσε τη «Ρωσική Εξαρχία Αφρικής» ως άμεση «τιμωρία» προς το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (το οποίο έχει την κανονική δικαιοδοσία σε όλη την ήπειρο), επειδή ο Πατριάρχης Θεόδωρος αναγνώρισε την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας. - Το σχίσμα για την Ουκρανία: Η παραχώρηση του Τόμου Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας από το Φανάρι ήταν το σημείο μηδέν. Η Μόσχα απάντησε με τη διακοπή της κοινωνίας, επιχειρώντας να απομονώσει διεθνώς τον Οικουμενικό Πατριάρχη και να δημιουργήσει ένα «μπλοκ» σλαβόφωνων εκκλησιών απέναντι στις ελληνόφωνες.
- Η διείσδυση στους Αγίους Τόπους: Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δέχεται συχνά ασφυκτικές πιέσεις, καθώς η ρωσική παρουσία —μέσω προσκυνηματικών ροών και οικονομικής στήριξης— στοχεύει στην αποδυνάμωση του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή.
- Προπαγάνδα και Ψηφιακός Πόλεμος: Μέσα από ένα δίκτυο ιστοσελίδων και «δεξαμενών σκέψης», η Μόσχα καλλιεργεί συστηματικά την εικόνα ενός Οικουμενικού Πατριαρχείου που είναι «δέσμιο των δυτικών συμφερόντων», προκειμένου να δικαιολογήσει την ανάγκη για μια «ρωσική προστασία».
Άγιον Όρος: Το προπύργιο της ρωσικής επιρροής στην καρδιά της Ελλάδας
Ιδιαίτερη θέση στον στρατηγικό σχεδιασμό της Μόσχας κατέχει το Άγιον Όρος, το οποίο αποτελεί το πνευματικό «κόσμημα» της Ορθοδοξίας υπό τη δικαιοδοσία του Φαναρίου. Εδώ, ο «πόλεμος» της Ρωσίας παίρνει τη μορφή μιας συνεχιζόμενης απόπειρας «ρωσοποίησης» της μοναστικής πολιτείας.
Μέσα από τεράστιες οικονομικές δωρεές από Ρώσους ολιγάρχες, αναστηλώσεις κτιρίων και μια διαρκή ροή προσκυνητών, η Μόσχα επιδιώκει να δημιουργήσει ισχυρούς θύλακες επιρροής μέσα στην Αθωνική Πολιτεία.
Η ρωσική παρουσία, με επίκεντρο τη Μονή Αγίου Παντελεήμονος (το λεγόμενο «Ρωσικό»), συχνά υπερβαίνει τα όρια της μοναστικής άσκησης, καθώς το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί το Όρος ως «βιτρίνα» για να προβάλει τον ρόλο του ως ο μοναδικός αυθεντικός προστάτης των ορθόδοξων παραδόσεων.
Αυτή η «εργαλειοποίηση» της πνευματικότητας στοχεύει στην αποδυνάμωση των δεσμών των μοναχών με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, προκαλώντας συχνά εσωτερικές εντάσεις και διχασμούς που πλήττουν την ενότητα του Άθω και, κατ’ επέκταση, την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή.
Η γεωπολιτική διάσταση: Η Εκκλησία ως βραχίονας του Κρεμλίνου
Αυτή η σύγκρουση δεν αφορά μόνο τα θρησκευτικά κείμενα. Όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές, το Πατριαρχείο Μόσχας λειτουργεί ως ο πνευματικός βραχίονας της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. Η προσπάθεια ελέγχου των ορθόδοξων πατριαρχείων εντάσσεται στο ευρύτερο όραμα του «ρωσικού κόσμου» (Russkiy Mir), όπου η ορθόδοξη πίστη χρησιμοποιείται για να ενώσει λαούς κάτω από την ηγεμονία της Μόσχας, ακυρώνοντας τον ιστορικό ρόλο του ελληνισμού ως συνδετικού κρίκου της Ορθοδοξίας.
Η αντίσταση του Φαναρίου σε αυτή την πολιορκία δεν είναι μόνο ζήτημα διατήρησης προνομίων, αλλά προάσπισης του ίδιου του χαρακτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια ομοσπονδία εθνικιστικών εκκλησιών υπό την επικυριαρχία μιας «θρησκευτικής υπερδύναμης».
newsbeast.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου