Η μέρα που γεννά τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο

Δεν είναι μια μέρα λήξης. Είναι μια μέρα αρχής. Στις 18 Ιανουαρίου 1919, στο Παρίσι, οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ανοίγουν τη Διάσκεψη Ειρήνης με τη βεβαιότητα ότι βάζουν τελεία σε μια αιματοχυσία άνευ προηγουμένου.

Στην πραγματικότητα, βάζουν άνω τελεία. Η «ειρήνη» που σχεδιάζεται εκεί δεν κλείνει πληγές· τις μετατρέπει σε πολιτική ύλη. Δεν αποτρέπει τον επόμενο πόλεμο· τον οργανώνει.

Η σκηνή και το μήνυμα

Το Παρίσι φορά τον μανδύα της νίκης. Διπλωμάτες, στρατηγοί, χαρτοφύλακες, πρωτόκολλα. Η επιλογή του τόπου δεν είναι ουδέτερη: οι Βερσαλλίες, σύμβολο γαλλικής ισχύος, στέλνουν μήνυμα ταπείνωσης.

Η ημερομηνία επίσης δεν είναι τυχαία. Στις 18 Ιανουαρίου 1871, στον ίδιο χώρο, ανακηρύσσεται η Γερμανική Αυτοκρατορία. Σαράντα οκτώ χρόνια μετά, ο κύκλος κλείνει με αντίστροφο πρόσημο.

Οι ηττημένοι απουσιάζουν. Η Γερμανία δεν προσκαλείται να διαπραγματευτεί· θα κληθεί αργότερα να υπογράψει. Η Ρωσία, βυθισμένη στην επανάσταση, είναι εκτός. Η ειρήνη σχεδιάζεται χωρίς εκείνους που θα ζήσουν με τις συνέπειες.
Οι τέσσερις και οι ιδέες τους

Στο κέντρο βρίσκονται τέσσερις άνδρες με ασύμβατες στοχεύσεις.Ο Γούντροου Ουίλσον μιλά για αυτοδιάθεση και διεθνή θεσμική ειρήνη.
Ο Ζωρζ Κλεμανσώ ζητά ασφάλεια με σκληρούς όρους: η Γαλλία θέλει εγγυήσεις απέναντι σε έναν γείτονα που την αιματοκύλισε δύο φορές σε μισό αιώνα.
Ο Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ ισορροπεί ανάμεσα σε τιμωρία και σταθερότητα, με το βλέμμα στην αυτοκρατορία και στις θάλασσες.
Ο Βιτόριο Ορλάντο διεκδικεί αναγνώριση και εδάφη για μια Ιταλία που αισθάνεται νικήτρια αλλά αδικημένη.

Η σύγκλιση είναι εύθραυστη. Εκεί που ο Ουίλσον βλέπει αρχές, οι Ευρωπαίοι βλέπουν κινδύνους. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας συμβιβασμός που κρατά τα σκληρά και χάνει τα συνεκτικά.Wikimedia Commons
Η τιμωρία ως σταθερότητα

Η Συνθήκη των Βερσαλλιών βαφτίζει την τιμωρία «εγγύηση ειρήνης». Αποζημιώσεις σε δυσθεώρητα ύψη, ρήτρες ενοχής, δραστικός περιορισμός του στρατού, απώλειες εδαφών. Δεν είναι μόνο το περιεχόμενο· είναι ο τρόπος.

Η υπογραφή έρχεται ως τελεσίγραφο. Η ταπείνωση γίνεται νομική πραγματικότητα.

Στη Γερμανία, η ήττα παγιώνεται ως συλλογική ντροπή. Η οικονομία πιέζεται, το νόμισμα κλονίζεται, η κοινωνία ριζοσπαστικοποιείται.

Η «δικαιοσύνη» της ειρήνης βιώνεται ως εκδίκηση. Η πολιτική γλώσσα αλλάζει: η αναθεώρηση γίνεται υπόσχεση, η αποκατάσταση γίνεται πρόγραμμα.
Χάρτες με χάρακα

Παράλληλα, οι χάρτες ξανασχεδιάζονται. Αυτοκρατορίες διαλύονται, νέα κράτη γεννιούνται βιαστικά. Γραμμές τραβιούνται με γνώμονα ισορροπίες ισχύος, όχι κοινωνικές πραγματικότητες. Μειονότητες εγκλωβίζονται, σύνορα αμφισβητούνται από την πρώτη μέρα. Η αυτοδιάθεση εφαρμόζεται επιλεκτικά: όπου βολεύει, προχωρά· όπου ενοχλεί, αναβάλλεται.

Αυτός ο κατακερματισμός γεννά μόνιμες εντάσεις. Οι συγκρούσεις δεν τελειώνουν· αλλάζουν μορφή. Η ειρήνη αποκτά ημερομηνία λήξης.Wikimedia Commons
Θεσμός χωρίς δόντια

Η Κοινωνία των Εθνών ιδρύεται ως απάντηση στο χάος. Είναι το μεγάλο όραμα του Ουίλσον. Όμως γεννιέται αδύναμη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συμμετέχουν. Οι εγγυήσεις είναι ηθικές, όχι δεσμευτικές. Ο θεσμός υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να επιβάλει. Όταν οι κρίσεις έρθουν, θα κοιτάζει.

Η οικονομική πίεση λειτουργεί ως καταλύτης. Αποζημιώσεις, ύφεση, κοινωνική ανασφάλεια. Η πολιτική αγοράζει χρόνο με μύθους. Ο εθνικισμός προσφέρει αφήγημα: «μας χρωστούν». Η βία βαφτίζεται διόρθωση αδικιών. Η ειρήνη του 1919 μετατρέπεται σε επιχείρημα του 1933.
Η πρόβα της Ιστορίας

Στις Βερσαλλίες, οι φωτογραφίες καταγράφουν χειραψίες. Δεν καταγράφουν την έλλειψη συμφιλίωσης. Δεν καταγράφουν ότι η ασφάλεια χωρίς ένταξη είναι εύθραυστη. Ότι η σταθερότητα χωρίς νομιμοποίηση δεν κρατά. Ότι η ειρήνη δεν επιβάλλεται με άρθρα· οικοδομείται με αποδοχή.

Όταν η Διάσκεψη κλείνει, η Ευρώπη πιστεύει πως τελείωσε. Στην πραγματικότητα, μόλις άρχισε. Η 18η Ιανουαρίου 1919 δεν είναι το τέλος του πολέμου. Είναι η πρόβα του επόμενου. Και η Ιστορία, όταν κάνει πρόβα, σπάνια συγχωρεί τα λάθη της.

naftemporiki.gr