Κείμενο: Άκης Καπράνος
“Σήμερα η ψυχή του Γιώργου αποφάσισε πως το σώμα του είναι πολύ μικρό και δεν θα μπορούσε πια να την χωρέσει. Και ήθελε να ελευθερωθεί. Και έτσι ταξίδεψε πάνω από το Αιγαίο προς το φως που πάντα και παντού έψαχνε. Θα είναι πάντα στην καρδιά και το μυαλό μας με όλα όσα μας προσέφερε και φυσικά με τις ταινίες του που για πάντα θα κουβαλούν τα κομμάτια της ψυχής του που τους αφιέρωσε.
Η οικογένεια του.”
Με αυτή τη φράση μάθαμε το κακό μαντάτο: ο Γιώργος Πανουσόπουλος μας αποχαιρέτισε στα 84 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο και ιδιαίτερο έργο που σφράγισε την οπτική ταυτότητα του σύγχρονου ελληνικού σινεμά, έργο βαθιά προσωπικό, αισθησιακό και αναγνωρίσιμο. Ο Πανουσόπουλος κινηματογράφησε τον έρωτα και ύμνησε τη ζωή ενώ τα πάντα, μέσα από το φακό τουη, έμοιαζαν με μια διαρκή καλοκαιρινή ανάμνηση.
Γεννημένος το 1942 στην Κηφισιά, ο Πανουσόπουλος ανήκε στη γενιά των κινηματογραφιστών που αναζήτησαν νέους τρόπους αφήγησης και εικόνας μετά τη δεκαετία του ’60. Ο ίδιος αντιμετώπιζε τον κινηματογράφο πρωτίστως ως τέχνη του βλέμματος, κάτι που αντανακλούσε την καταγωγή του από τη διεύθυνση φωτογραφίας. Δύο από τις σημαντικότερες ταινίες του ταξίδεψαν σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ: η «Μανία» συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου και το «Μ’ αγαπάς;» στο Φεστιβάλ Βενετίας, επιβεβαιώνοντας την εξωστρέφεια και την καλλιτεχνική του τόλμη.
Υπήρξε πολυσχιδής δημιουργός: σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, με περισσότερες από τρεις δεκαετίες δημιουργικής παρουσίας στον κινηματογράφο όπου και διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο φιλμικό σύμπαν: Αισθησιακό, καλοκαιρινό, συχνά ποιητικό, με έντονη παρουσία της εικόνας και του φωτός. Στις ταινίες του (“Οι απέναντί”, “Μανία”, “Τεστοστερόνη”, “Μια μέρα τη νύχτα”), ο έρωτας εμφανίζεται ως η κινητήρια δύναμη της ύπαρξης: Ο ερωτισμός στο σινεμά του Πανουσόπουλου ήταν διάχυτος, φυσικός, σχεδόν αθώος, όπως ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα σώμα που κινείται μέσα στο φως. Οι ιστορίες του συχνά ακροβατούσαν ανάμεσα στην επιθυμία και την περιπλάνηση, σαν μικρές τελετουργίες ελευθερίας μέσα στο ελληνικό τοπίο. Γι’ αυτό και το έργο του έμοιαζε πάντα να αναπνέει καλοκαίρι.
Με τον θάνατο του Γιώργου Πανουσόπουλου, ο ελληνικός κινηματογράφος χάνει έναν από τους πιο ιδιοσυγκρασιακούς ποιητές της εικόνας του.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου