Κυριακή 26 Απριλίου 2026

«Ξύλινο Παιχνίδι» – Μια νουβέλα γεμάτη οριακή και ταυτόχρονα λυτρωτική εσωτερική ένταση


To νέο βιβλίο της συγγραφέως και γνωστής τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας, Κατερίνας Ντίνου, με τίτλο «Ξύλινο Παιχνίδι», παρουσιάζεται αύριο, Σάββατο, 25 Απριλίου (Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου), στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone (Σκουφά 64 και Γριβαίων 1), στις οκτώ το βράδυ.

Την εκδήλωση θα κλείσει η Κατερίνα Ντίνου, ερμηνεύοντας τραγούδια με τη φωνή και την κιθάρα της.

Για το εν λόγω βιβλίο (νουβέλα γραμμένη σε ποιητικό λόγο) θα μιλήσουν ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουρούπης, ο σκηνοθέτης και αρχιτέκτονας Σταύρος Λίτινας και ο ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ντόσκας.




Το «Ξύλινο Παιχνίδι», το πέμπτο βιβλίο της Κατερίνας Ντίνου, είναι μια νουβέλα γεμάτη οριακή και ταυτόχρονα λυτρωτική εσωτερική ένταση. Στις ποιητικά διατυπωμένες αφηγήσεις της, αναδύονται στιλπνά ερεβώδεις εικόνες και υπερβατικές διαδρομές στα αόρατα δωμάτια της ψυχής και στο εσώτερο ημίφως της ύπαρξης. Και μέσα από αυτό το ταξίδι, στο οποίο επικρατεί η μεταφυσική αγωνία, ο αναγνώστης τελικά οδηγείται και φιλοξενείται στον παράξενα ασφαλή και σκοτεινά μαγικό χώρο του βαθύτερου συναισθήματος.



Μικρό δείγμα γραφής:

«Έψαχνα απεγνωσμένα να βρω τα στολίδια μου, περνούσα πατώντας με τις μύτες των ποδιών από το ένα δωμάτιο στο άλλο, ανάμεσα από κατόχους κυρίων χώρων και πορσελάνινα ευκαιριακά πρόσωπα τοποθετημένα σε προσθήκες ασταθείς, βαμμένα με ακινησία και στάχτη, στο πάτωμα σχεδιασμένα χρόνια με απόκρημνα βουνά και ήρεμες ακτές, περνούσα από τον έναν χάρτη στον άλλον, με βρήκαν χειμώνες με βοριάδες δυνατούς να ανεμοδέρνομαι από χέρια σε χέρια, καλοκαίρια με ανοιχτά παράθυρα και βλέμμα υπό σκιάν, στην οροφή φεγγίτες για λίγο ουρανό καθρεφτισμένο, για ένα γυάλινο είδωλο, μπορεί και να πέρασαν χρόνια μπορεί και αιώνες ποτέ ο χρόνος δεν είναι μεγαλύτερος από μια στιγμή που γύρω από τον εαυτό της διαρκώς γυρίζει, εκείνη που σκάβει το γόνιμο έδαφος εκείνη που δένει τα ανυποψίαστα άκρα με κόμπους άλυτους, πιστός ακόλουθος ο χρόνος της στιγμής, αλυσοδεμένος στα μαλαματένια της λάφυρα εκεί στα σκαμμένα ράφια των βράχων εκεί που πάντα γυρνούσα με ματωμένα γόνατα να σκάψω πιο βαθιά μην τη βρουν μαγεμένα φεγγάρια μην υποκύψει στους μύθους των άστρων εγώ και η στιγμή από δωμάτιο σε δωμάτιο από χάρτη σε χάρτη από κατοχή σε κατοχή από ξύλο σε σάρκα».

naftemporiki.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου