Ένα άρθρο του «Economist» αναδεικνύει τον Πειραιά και την Ελευσίνα ως κομβικά σημεία στον εντεινόμενο παγκόσμιο ανταγωνισμό για τον έλεγχο στρατηγικών εμπορικών λιμανιών.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πειραιάς έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους λιμένες της Ευρώπης, με κρίσιμο ρόλο στις διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού, καθώς αποτελεί βασική πύλη εισόδου για εμπορεύματα από την Ασία προς την ευρωπαϊκή αγορά.
Η ισχυρή παρουσία κινεζικών συμφερόντων στο λιμάνι έχει ενισχύσει τη γεωπολιτική του σημασία.«Περίπου 1.200 χιλιόμετρα βόρεια από τη Διώρυγα του Σουέζ, το λιμάνι του Πειραιά αποτελεί έναν από τους πιο πολυσύχναστους λιμενικούς κόμβους της Ευρώπης. Με περισσότερα από 4 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια ετησίως, το λιμάνι ανήκει κατά πλειοψηφία στην κινεζική κρατική COSCO, γεγονός που προκαλεί ανησυχίες στη Δύση. Μόλις 30 χιλιόμετρα δυτικότερα, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ενεργά την ανάπτυξη εμπορικού λιμανιού στην Ελευσίνα, σε μια προφανή προσπάθεια εξισορρόπησης της κινεζικής επιρροής. Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη, ρωσικοί και κινεζικοί επενδυτές έχουν εξασφαλίσει σημαντικές συμμετοχές, ενώ στην Αλεξανδρούπολη, αμερικανικές και νατοϊκές δυνάμεις έχουν εγκαταστήσει στρατηγικό κόμβο εφοδιαστικής», γράφει χαρακτηριστικά το περιοδικό.
Το άρθρο επισημαίνει ότι η εγγύτητα των δύο λιμανιών δημιουργεί ένα μοναδικό γεωοικονομικό πεδίο ανταγωνισμού, όπου συγκρούονται συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών και εμπορικών ροών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με την PwC, οι δαπάνες για λιμενικές υποδομές αναμένεται να ξεπεράσουν τα 90 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως έως το 2035, σημειώνοντας αύξηση άνω του 30%. Το 80% του διεθνούς εμπορίου σε όγκο διεξάγεται μέσω θαλάσσης, γεγονός που εξηγεί την έντονη ανησυχία των κυβερνήσεων για την απρόσκοπτη ροή των εμπορευμάτων. Οι πρόσφατες κρίσεις, από την πανδημία μέχρι το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, ανέδειξαν την ευθραυστότητα του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος, τονίζει ο Economist.
Η στρατηγική επέκταση της Κίνας και η αντίδραση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους
Κινεζικές εταιρείες διαχειρίζονται ή κατέχουν μερίδια σε τουλάχιστον 129 λιμάνια εκτός Κίνας, έχοντας επενδύσει τουλάχιστον 80 δισεκατομμύρια δολάρια σε λιμενικές κατασκευές από την Αντίγκουα έως την Τανζανία. Περισσότερο από το ένα τρίτο αυτών των λιμανιών βρίσκεται κοντά σε κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, όπως τα Στενά της Μαλάκα, του Ορμούζ και η Διώρυγα του Σουέζ.
Έρευνα του ερευνητικού ινστιτούτου MERICS αποκάλυψε ότι μετά την υπογραφή συμφωνιών λειτουργίας τερματικών σταθμών, το εμπόριο με την Κίνα αυξάνεται δραματικά, ενώ οι εξαγωγές προς άλλες χώρες μειώνονται αντίστοιχα. Οι ΗΠΑ υιοθετούν όλο και πιο επιθετική στάση, όπως φάνηκε από τη σύγκρουση για τον έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά. Παράλληλα, μη κινεζικές ναυτιλιακές εταιρείες ενισχύουν τα δίκτυά τους με εξαγορές που ξεπερνούν τα 140 δισεκατομμύρια δολάρια από το 2021. Χώρες όπως η Ινδία, η Σαουδική Αραβία, η Σιγκαπούρη και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επεκτείνουν επίσης τις λιμενικές τους υποδομές.
Οι κίνδυνοι της υπερεπένδυσης
Η βιασύνη για κατασκευή νέων λιμανιών ενέχει σημαντικούς κινδύνους αναποτελεσματικότητας. Πολλοί επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών και Κινέζων φορολογουμένων, αναμένεται να αντιμετωπίσουν απογοητευτικές αποδόσεις. Η πολιτική πίεση προς τις ναυτιλιακές εταιρείες να χρησιμοποιούν συγκεκριμένα λιμάνια, αντίθετα με την εμπορική λογική, θα εντείνεται. Ο διαχωρισμός μεταξύ κινεζικών και δυτικών δικτύων λιμανιών μπορεί να φέρει ορισμένα οφέλη, όπως βελτιωμένες υπηρεσίες και μειωμένα κόστη. Ωστόσο, η υπερπληθώρα λιμενικών εγκαταστάσεων αυξάνει τα λειτουργικά κόστη και τον κίνδυνο αναποτελεσματικών διαδρομών. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει στέλεχος ευρωπαϊκής ναυτιλιακής εταιρείας στον Economist: «Κάθε λιμάνι και κάθε χώρα επιδιώκει να καταστεί κόμβος εφοδιαστικής, αλλά είναι αδύνατο όλοι να πετύχουν αυτόν τον στόχο». Παρά τις προκλήσεις, ο αυξημένος ανταγωνισμός αναμένεται να μειώσει τα περιθώρια κέρδους και να πιέσει τις εταιρείες προς καλύτερες υπηρεσίες και χαμηλότερα ναύλα. Το αποτέλεσμα αυτό, ωστόσο, διαφέρει σημαντικά από τις αρχικές προσδοκίες όσων ξεκίνησαν τον παγκόσμιο «πόλεμο των λιμανιών», καταλήγει η ανάλυση.
newsbeast.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου