Μαρίτα Παπαρίζου: «…Αγαπώ το μπαρόκ. Είναι το πάθος μου…»

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης • gkoul@naftemporiki.gr

H σπουδαία Ελληνίδα μεσόφωνος Μαρίτα Παπαρίζου έχει τιμήσει πολλές φορές τη χώρα μας στη διεθνή μουσική σκηνή. Με τη μοναδική contralto φωνή της και την επιβλητική της σκηνική παρουσία, έχει ανέβει σε μερικές από τις μεγαλύτερες σκηνές του λυρικού θεάτρου.

Τη συναντήσαμε με αφορμή τη συμμετοχή της, στις 2 Ιουνίου, στη συναυλία με την φημισμένη ορχήστρα Ι Solisti Veneti, στο θρυλικό Teatro Olimpico στη Βιτσέντσα της Ιταλίας, σε μια επική παράσταση με τίτλο “Από τον Όλυμπο στο Olimpico”».



Μιλήστε μας για την επερχόμενη συναυλία στο θέατρο Olimpico· γιατί είναι τόσο σημαντική για εσάς;

«Το Olimpico είναι το όνειρο κάθε λυρικού καλλιτέχνη ανά τον κόσμο. Ήταν και για εμένα, για πολλά χρόνια, όνειρο. Έβλεπα τους κορυφαίους ερμηνευτές του ρεπερτορίου μου, ανά τον κόσμο, να εμφανίζονται εκεί και να ηχογραφούν, αλλά και να μαγνητοσκοπούν συναυλίες κι ευχόμουν κάποτε να έρθει αυτή η στιγμή και για μένα. Είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη για έναν επιπλέον λόγο. Η συμμετοχή μου είναι η πρώτη ελληνική ερμηνευτική παρουσία στο Olimpico».



Τί το ξεχωριστό έχει το Teatro Olimpico σε σχέση με άλλες μεγάλες λυρικές σκηνές;

«Το θέατρο Olimpico είναι ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα, ένα αναγεννησιακό θέατρο που επιβίωσε σαν από θαύμα για περισσότερο από τέσσερις αιώνες, ένα στολίδι αρχιτεκτονικής και αισθητικής δομής, που συνδυάζει την κλασσική ρωμαϊκή αρχιτεκτονική της εποχής με μια αριστουργηματική ακουστική. Έχει μόνιμο ξύλινο σκηνικό εμπνευσμένο από τους επτά δρόμους της αρχαίας Θήβας. Η αρχαία πόλη της Θήβας, εξάλλου, επρόκειτο να αποτελέσει και το σκηνικό για το πρώτο έργο που ανέβηκε στο θέατρο.

Ξέρετε, το Teatro Olimpico, εγκαινιάστηκε με την τραγωδία του Σοφοκλή “Οιδίπους τύραννος” στις 3 Μαρτίου του μακρινού 1585. Αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, τη συγκίνηση και το ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος ενός Έλληνα καλλιτέχνη σε αυτή την “αιώνια” σκηνή.

Για εμένα δε, που ασχολούμαι ειδικά με τον ελληνικό μύθο, είναι σαν πέταγμα στο όνειρο· ένα όνειρο που θα επενδύσει μουσικά μια από τις κορυφαίες μπαρόκ ορχήστρες του κόσμου, τους Solisti Veneti, με μαέστρο τον μοναδικό Giuliano Carella, σε μια συναυλία που είναι ενταγμένη στις επίσημες πανηγυρικές εκδηλώσεις για τα 80 Χρόνια της Ιταλικής Δημοκρατίας».



«Από τον Όλυμπο στο Olimpico»· ελληνικός μύθος και ο τίτλος της συναυλίας· ο Όλυμπος «πετάει» στο Olimpico, δηλαδή;

«Ακριβώς! Όπως το είπατε! Εδώ και δέκα χρόνια, κάνω, πέραν των άλλων, βαθιά ερευνητική εργασία στη συσχέτιση της Ελληνικής μυθολογίας και την έμπνευση που ασκεί ο Ελληνικός μύθος στη Μπαρόκ Όπερα. Μαζί και με τους Solisti Veneti -αρχικά με τον αείμνηστο Μαέστρο και ιδρυτή της Ορχήστρας Claudio Scimone και στη συνέχεια με τον αρχιμουσικό και μαέστρο Giuliano Carella, βρήκαμε μοναδικά και σπάνια αριστουργήματα στο ρεπερτόριο του Μπαρόκ, εμπνευσμένα από τον ελληνικό μύθο. Διαπιστώσαμε ότι το ποσοστό έμπνευσης είναι πολύ μεγάλο -πάνω από 70% του ρεπερτορίου. Αρχίσαμε, λοιπόν, να παρουσιάζουμε άριες σε διάφορες συναυλίες εντός (ΚΠΙΣΝ) και εκτός Ελλάδας, με τεράστια επιτυχία και πάντα με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου.

Σε αυτή τη συναυλία κάναμε μια επιλογή με πέντε από τις καλύτερες άριες και τις παρουσιάζουμε στο Olimpico· από τον Ελληνικό Όλυμπο, λοιπόν, στο μυθικό Olimpico! Έτσι, βγήκε ο τίτλος ολόκληρης της συναυλίας».



Φαίνεται πως έχετε στενή συνεργασία με τους Solisti Veneti. Πώς προέκυψε;
«Ναι, είναι η μουσική μου οικογένεια· υπέροχη σχέση εξαιρετική συνεργασία, υψηλό επίπεδο τέχνης.

Χρόνια πριν, με παρότρυνση του αείμνηστου μουσικοκριτικού Αλέξη Σπανίδη, έκανα τη πρώτη μου ακρόαση στον επίσης αείμνηστο Claudio Scimone, ο οποίος εκτός από μαέστρος “αναφοράς” για το ρεπερτόριο του μπαρόκ ήταν και μεγάλος φιλέλληνας.

Εκείνος, αγάπησε τη φωνή μου, με έστρεψε σε αυτό το ρεπερτόριο και μου έδωσε το πρώτο βήμα σε μια συναυλία στο Παρίσι, στο σπουδαίο Théâtre des Champs-Élysées.

Από κει και μετά, κάναμε μαζί πολλές συναυλίες καθώς και το πρώτο μου CD που βραβεύτηκε και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, σε εγχώριο και διεθνή τύπο. Όταν μας άφησε και ανέλαβε ο Giuliano Carella, συνεχίσαμε με την ίδια αγάπη και εκτίμηση τη συνεργασία μας, μια συνεργασία που αισίως, αριθμεί περίπου 18 χρόνια».



Πώς αντιμετωπίζει η ελληνική πραγματικότητα την κλασσική μουσική και, ειδικά, τη μπαρόκ;
«Μάλλον, όχι όπως της αξίζει και της πρέπει. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, παίζουμε σε γεμάτες αίθουσες και το κοινό μας έχει πια πολλές νέες παρουσίες, που ενθουσιάζονται με αυτή τη μουσική. Παρόλα αυτά, οι συναυλίες μπαρόκ μουσικής είναι λίγες. Νομίζω ότι πρέπει η Ελλάδα να επενδύσει και σε αυτό το ρεπερτόριο. Υπάρχει ανάγκη κλασσικής μουσικής παιδείας και οπερατικής εμπειρίας στους νέους, αλλά και σε μεγαλύτερα κοινά.
Φανταστείτε ότι η Ελληνική Μυθολογία είναι αυτή που ενέπνευσε αυτήν τη μουσική και ακόμη, μέσω αυτής της μουσικής, η Ελλάδα αποτέλεσε και αποτελεί έμπνευση παγκοσμίως.
Είναι κρίμα να λείπει από την ίδια την ελληνική πολιτιστική διαδικασία».

Θεωρείτε τον εαυτό σας αμιγώς μπαρόκ τραγουδίστρια;
«Αγαπώ το μπαρόκ. Είναι το πάθος μου. Είναι στάση ζωής και είναι ροκ, όσο και αν σας εντυπωσιάζει αυτό. Κάνει το σώμα σου να πάλλεται στους γρήγορους ρυθμούς του και να πετάει με τις ονειρεμένες αργές του γραμμές. Σε απογειώνει!

Όμως αγαπώ πολύ και το bel canto, τον Rossini, τον Bellini καθώς και την πιο “σύγχρονη” προς εμάς κλασσική μουσική. Η έρευνά μου με οδήγησε σε μια υπέροχη συναυλία, που έπεται του Olimpico, μόλις τρεις μέρες μετά, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τη εκπληκτική Κρατική Ορχήστρα Αθηνών-ΚΟΑ, μια ορχήστρα για την οποία πρέπει να είμαστε περήφανοι. Θα τραγουδήσω το έργο “Επινίκια” του Σπυρίδωνα Σαμάρα και σε πρώτη παγκόσμια μια άρια από την όπερα “Eleazaro” του Ιωσήφ Μαστρεκίνη. Ρεπερτοριακά έχω φτάσει μέχρι τη Σοφία Βέμπο, σε μια σειρά συναυλιών που αγάπησα πολύ. Άρα, υπάρχει η “λατρεία” και οι “αγάπες”.



Ποιοι είναι οι στόχοι και τα σχέδια σας για το μέλλον;
«Μέσα στο καλοκαίρι θα έχω άλλες δύο εμφανίσεις, οι οποίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Ο επόμενος μεγάλος μου στόχος είναι η ψηφιακή καταγραφή όλης της εργασίας με τους Solisti Veneti. Είναι ένα μεγάλο σχέδιο για το οποίο εργαζόμαστε ήδη. Ελπίζω, μέσα στην επόμενη χρονιά, να μπορέσουμε να το υλοποιήσουμε».

naftemporiki.gr