Σπύρος Γκουτζάνης • sgkoutzanis@naftemporiki.gr
Η κυβέρνηση μοιάζει να είναι αντιμέτωπη με την τέλεια καταιγίδα: ΟΠΕΚΕΠΕ 1 και 2, δίκη για τα Τέμπη, υποκλοπές με εκβιασμούς για αποκαλύψεις που συνδέουν τον πρωθυπουργό. Αυτά ενώ αναμένεται νέο κύμα ακρίβειας λόγω του πολέμου στο Ιράν και μέσα σε ένα ευρύτερο περιβάλλον που δηλητηριάζεται από καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ σε ημέτερους – 1,5 δις ευρώ μόνο σε εταιρείες συμβούλων.
Το κρίσιμο είναι σκάνδαλα. Κι άλλες κυβερνήσεις στην Μεταπολίτευση βρέθηκαν αντιμέτωπες με σκανδαλώδεις υποθέσεις, καμία όμως με τόσες πολλές όπως η παρούσα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κατηγορία είναι ότι δεν πρόκειται για την συνήθη, σύμφυτη στο καπιταλιστικό σύστημα διαφθορά, αλλά για δομική συνθήκη που διαπερνά τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Εν ολίγοις εκτεταμένη διαφθορά στην διαχείριση των δημοσίων πόρων και ασφυκτική χειραγώγηση των αρμών της εξουσίας – εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής, μιντιακής – για την ακύρωση των μηχανισμών ελέγχου και λογοδοσίας που προβλέπονται σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Γι αυτό άλλωστε η κυβέρνηση κλυδωνίζεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που προέκυψε από τον μόνο θεσμό που δεν μπορεί να ελέγξει, την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Τα όσα σταδιακά αποκαλύπτονται για την άσκηση της εξουσίας θα μπορούσαν να έχουν βγει από το βιβλίο των Ζιμπλάτ και Λεβίτσκι “Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες”. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει εκτιμήσει ότι “η χώρα δεν είναι διακυβερνήσιμη”, με την ουσιαστική έννοια της διακυβέρνησης που περιγράφει ο Φουκό και ως διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου. Ο Κώστας Καραμανλής έχει προειδοποιήσει για κρίση θεσμών που εξελίσσεται σε πολιτική και μπορεί να προσλάβει χαρακτηριστικά εθνικής κρίσης.
Ο Αντώνης Σαμαράς έστρεψε τα βέλη του στη ΝΔ λέγοντας ότι επί ηγεσίας Μητσοτάκη μεταλλάχθηκε σε ένα ασπόνδυλο κόμμα δίχως αξιακό κώδικα που κινδυνεύει να γίνει αποσυνάγωγο. Βαριά κατηγορία όταν εκτοξεύεται από έναν πρώην πρόεδρο του κόμματος που ετοιμάζει το εγχείρημα για έναν νέο φορέα που θα ανασυντάξει την Κεντροδεξιά παράταξη.
Εάν αυτά αληθεύουν έστω και μερικώς, τότε το αίτημα που προκύπτει δεν είναι απλώς η αλλαγή κυβέρνησης, αλλά η συνολική ανασυγκρότηση και επανατοποθέτηση της χώρας, στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στους θεσμούς. Με τον τρόπο τους το διατυπώνουν τα υπάρχοντα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τα τρία υπό ίδρυση, Καρυστιανού, Τσίπρα, Σαμαρά.
Το κυρίαρχο ερώτημα των ημερών είναι εάν η κυβέρνηση θα ξεφύγει από την τέλεια καταιγίδα και θα αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Το επιχείρημά της είναι ότι εξακολουθεί να έχει το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Κάτι όμως που δεν οφείλεται στην αποδοχή της – όλοι οι ποιοτικοί δείκτες είναι αρνητικοί σε ποσοστά που κινούνται από 65% – 85% – αλλά στον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος. Επιπλέον επικαλείται την διαφαινόμενη αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις εκλογές, αλλά και το ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μόνος που εγγυάται την στοιχειώδη κυβερνησιμότητα.
Αυτά μέχρι χθες. Θα έχει ενδιαφέρον το επόμενο κύμα δημοσκοπήσεων μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2. Στην γενικότερη εικόνα αναμένονται τρία νέα κόμματα που ρευστοποιούν (περαιτέρω) όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά και τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων. Δεν θα είναι ίδια τα ποσοστά της ΝΔ όταν κατέβουν στο πεδίο τα κόμματα Καρυστιανού και Σαμαρά. Όσο για το επιχείρημα ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος κλπ, δεν θα στέκεται απέναντι στους Τσίπρα και Σαμαρά που έχουν κυβερνήσει την χώρα σε πραγματικά δύσκολες συνθήκες χρεοκοπίας -και όχι σε ευνοϊκές συνθήκες ανάπτυξης- και έχουν φέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, δίχως να μπορούν να κατηγορηθούν για διαφθορά.
Εν τέλει για την άσκηση διακυβέρνησης απαιτείται ένα ελάχιστο κοινωνικής συναίνεσης, όχι μόνο ως παθητικής αποδοχής, αλλά με ένα στοιχείο ενεργητικής συμφωνίας στα βασικά. Διαφορετικά διαπιστώνεται ασυμφωνία της κυβέρνησης με το εκλογικό σώμα.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου