MAGA ή «Πρώτα η Αμερική»; Ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει τη σύγκρουση

 Είναι αλήθεια ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απολαμβάνει ακόμα τη στήριξης τη σκληροπυρηνικής του βάσης, δηλαδή του κινήματος MAGA, παρά την αθέτηση της προεκλογικής του δέσμευσης για πόλεμο με το Ιράν. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με εκείνους που συγκινήθηκαν από το σύνθημα America First, δηλαδή την μη εμπλοκή των ΗΠΑ σε εξωτερικούς μπελάδες.

Πράγματι, το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy καταγράφοντας το ξεχείλωμα του ευρύτερου συνασπισμού που έφερε τον Τραμπ ξανά στην εξουσία, σημειώνει ότι το MAGA δεν είναι απαραίτητα το ίδιο με το «America First», μια αρχή εξωτερικής πολιτικής με την οποία φαίνεται να ταυτίζονται πολλοί από τους βασικούς επικριτές του για τον πόλεμο.

Ο Τζο Κεντ, για παράδειγμα, που παραιτήθηκε από τη θέση του διευθυντή του Εθνικού Αντιτρομοκρατικού Κέντρου σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο, αναφέρθηκε ρητά στην ισραηλινή επιρροή στην επιστολή παραίτησής του, σε αντίθεση με την αρχή του «America First».

Και ο Κρις Κάλντγουελ, μακροχρόνιος υπερασπιστής του Τραμπ στον δημόσιο λόγο, υποστηρίζει πλέον: «Η επίθεση στο Ιράν είναι τόσο εξόφθαλμα ασύμβατη με τις επιθυμίες της ίδιας του της βάσης, τόσο διαμετρικά αντίθετη με την αντίληψή τους για το εθνικό συμφέρον, που είναι πιθανό να σηματοδοτήσει το τέλος του τραμπισμού ως εγχείρημα».

Πράγματι, οι λεγόμενοι Ρεπουμπλικανοί MAGA αποτελούν μόνο ένα μέρος του συνασπισμού που εξέλεξε τον Τραμπ το 2024, σημειώνει το περιοδικό, επικαλούμενο μελέτες. Το YouGov, για παράδειγμα, ζητά από τους Ρεπουμπλικανούς να αυτοπροσδιοριστούν ως «MAGA» ή «μη-MAGA» και βρίσκει σταθερά διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Μια άλλη μελέτη από την ομάδα More in Common εκτιμά ότι οι σκληροπυρηνικοί Ρεπουμπλικανοί MAGA αποτελούσαν μόλις περίπου το 30% των ψηφοφόρων του Τραμπ στις εκλογές του 2024.

Ακραία μεταβολή

Μεταξύ άλλων τμημάτων των ψηφοφόρων του Τραμπ, η υποστήριξη για τον πόλεμο στο Ιράν είναι πολύ χαμηλότερη. Το CNN, για παράδειγμα, επισήμανε πρόσφατα μια ακραία μεταβολή στην αποδοχή του Τραμπ σε μια βασική δημογραφική ομάδα: τους λευκούς ψηφοφόρους χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, από πάνω από 30% αποδοχή το 2025 σε αρνητικά επίπεδα σήμερα.

Και η υποστήριξη για τον πόλεμο συγκεντρώνεται στους μεγαλύτερους σε ηλικία Αμερικανούς, ακόμη και εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Οι Ρεπουμπλικανοί κάτω των 30 ετών είναι κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες λιγότερο πιθανό να στηρίζουν τον πόλεμο σε σχέση με τους μεγαλύτερους κομματικούς τους.

Πράγματι, είναι ακριβώς τα λιγότερο πιστά τμήματα του νικηφόρου συνασπισμού του Τραμπ το 2024 — ψηφοφόροι χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, νέοι Αμερικανοί, απογοητευμένοι ακροατές του — που αντιτίθενται περισσότερο στον πόλεμο.

Τόσο ο Τζο Ρόγκαν όσο και Θίο Βον Ρόγκαν έχουν χαρακτηρίσει τον πόλεμο προδοσία απέναντι σε όσους ψήφισαν τον Τραμπ. Η ομάδα More in Common, που περιγράφει αυτούς τους ψηφοφόρους ως τη «διστακτική δεξιά», παρουσιάζει δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι μόλις περίπου το 1/4 αυτού του τμήματος της εκλογικής βάσης του Τραμπ υποστηρίζει τον πόλεμο.

Συνέπειες για τους Ρεπουμπλικάνους

Το αμερικανικό περιοδικό υπογραμμίζει τέλος τις ευρύτερες επιπτώσεις που θα έχει η επικίνδυνη πολιτική

Και ενώ το καθεστώς του Τραμπ ως «απερχόμενου» προέδρου τον προστατεύει σε κάποιο βαθμό από τις συνέπειες των ενεργειών του, η δυσαρέσκεια του ευρύτερου συνασπισμού του για αυτόν τον πόλεμο θα πρέπει να προσφέρει διδάγματα τόσο σε μελλοντικούς Ρεπουμπλικανούς όσο και Δημοκρατικούς υποψηφίους.

Ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και άλλοι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι που συνδέονται με αυτή την κυβέρνηση ενδέχεται να δυσκολευτούν στο μέλλον να αποστασιοποιηθούν από αυτόν τον αντιδημοφιλή πόλεμο. Για τουλάχιστον ορισμένους Δημοκρατικούς, η προσπάθεια να τηρήσουν μια ενδιάμεση στάση (δηλαδή να αντιταχθούν στον πόλεμο για διαδικαστικούς λόγους ή να ψηφίσουν υπέρ της χρηματοδότησής του) θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί επιζήμια.

Η εξωτερική πολιτική σπάνια αποτελεί κορυφαίο ζήτημα για τους ψηφοφόρους, αλλά μέρος της εκλογικής επιτυχίας του Τραμπ το 2024 συνδέθηκε αναμφίβολα με τη δυσαρέσκεια για την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη Γάζα. Έχει πλέον χάσει μεγάλο μέρος αυτής της ομάδας· μπορεί άραγε κάποιος άλλος πολιτικός να την προσελκύσει;

in.gr