Συμεών Κωστάκογλου: «Η σκληρή πραγματικότητα μάς οδηγεί αναπόφευκτα στο όνειρο…»

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης • gkoul@naftemporiki.gr

Το «Κουρέλι», πρώτο έργο του πολυβραβευμένου Βρετανού συγγραφέα Dennis Kelly, ανεβαίνει, σε σκηνοθεσία Συμεών Κωστάκογλου, στο θέατρο Χώρος, έως τις 28 Μαΐου [Πραβίου 6-8, Βοτανικός]. Ένα σύγχρονο, αιχμηρό αντι-παραμύθι με μαύρο χιούμορ, για την παιδική φαντασία, την οικογενειακή απουσία και την επιβίωση.

Δύο αδέλφια, αφηγούνται ιστορίες από την παιδική τους ηλικία. Η απώλεια της μητέρας τους σε μικρή ηλικία, η ανατροφή από έναν πατέρα βυθισμένο στον αλκοολισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό, η οικονομική κατάρρευση και η έκθεσή τους σε ακραίους κινδύνους συγκροτούν το τοπίο μέσα στο οποίο μεγαλώνουν. Οι αναμνήσεις των δύο παιδιών διαπλέκονται με φαντασιώσεις και ιστορίες που λειτουργούν ως καταφύγιο.




Το χιούμορ συνυπάρχει με τη βία και η αθωότητα με την απειλή. Η ανάγκη να ειπωθούν οι ιστορίες τους, δημιουργεί την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Το «Κουρέλι» είναι ένα έργο για όσα μας διαμορφώνουν και είναι ακόμη εδώ, για τις ιστορίες που μας προστατεύουν και για τη στιγμή που παύουν να αρκούν.

Ο Συμεών Κωστάκογλου μίλησε μαζί μας.

Τι ήταν αυτό που σας προσέλκυσε, αρχικά, στο «Κουρέλι»;
«Η αστάθεια. Είναι ένα κείμενο που δεν έχει τις ακολουθίες της γραμμικής αφήγησης και εμπεριέχει κάτι πολύ ξαφνικό στην αφήγησή του· και αυτό είναι κάτι, το οποίο με ιντριγκάρει απίστευτα».



Το έργο κινείται ανάμεσα σε παραμύθι και σκληρό ρεαλισμό. Πώς διαχειριστήκατε αυτή τη διττότητα σκηνοθετικά;
«Η σκληρή πραγματικότητα μάς οδηγεί αναπόφευκτα στο όνειρο και τη φαντασία. Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο· όποτε το διαχειρίστηκα, κατανοώντας τη συνύπαρξη και την τρομερή σύνδεση που έχει το ένα με το άλλο. Και, φυσικά, κοιτώντας βαθιά μέσα μου, προσπαθώντας να βρω τον εαυτό μου και τη σκέψη μου στις αφηγήσεις του έργου!»



Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που συναντήσατε στη σκηνική μεταφορά;
«Το να μην εμπεριέχει χιούμορ· αλλά αυτό, αφορά κάθε έργο που κάνω· και, κυρίως, να μη γίνει απλά, ένα ακόμη σκληρό έργο. Να υπάρχουν η φροντίδα και ο ρομαντισμός· στοιχεία που με διακατέχουν και ως άνθρωπο!»



Με ποιον τρόπο δουλέψατε με τους ηθοποιούς πάνω στη μνήμη και την επανάληψη;
«Με κύριο όχημα το σώμα· καθώς για εμένα, το κύριο αποτύπωμα που αφήνει το τραύμα, είναι πρωταρχικά στο σώμα και μετά στην ψυχή ή όπως αλλιώς το ονομάζει ο καθένας. Χωρίς την κατανόηση της λειτουργίας του σώματος και της διαχείρισής του, πιστεύω ότι δεν αντιμετωπίζεται τίποτα με βάθος· και, ειδικά, στη συγκεκριμένη παράσταση».



Πού τελειώνει η προστατευτική δύναμη της φαντασίας και πού αρχίζει η σύγκρουση με την πραγματικότητα;
«Συνήθως γίνεται το αντίθετο. Η προσωπική σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή που μας οδηγεί στη φαντασία. Όταν δεν αντέχουμε την πραγματικότητα καταφεύγουμε στον ύπνο· το σώμα κουράζεται και οδηγούμαστε στο κρεβάτι μπας και το όνειρο μάς οδηγήσει σε πιο όμορφους κόσμους. Οπότε, θα έλεγα όταν σταματάμε να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα, τότε απλά επαναλαμβάνεται η ζωή· σαν τους κύκλους που κάνει ένας φυλακισμένος στο προαύλιο της φυλακής, χωρίς να σηκώνει το βλέμμα του προς τον ουρανό».



Πώς σας έχει επηρεάσει, προσωπικά, αυτή η δουλειά;
«Μόνο θετικά· ακόμη και οι δυσκολίες που αντιμετώπισα, με βοήθησαν να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου και τις αδυναμίες μου· όπως, επίσης, και ο συντονισμός τόσων ανθρώπων για να πραγματοποιηθεί η παράσταση αυτή· ενώ νόμιζα θα “πέσω” άσχημα, τελικά, κατάφερα να σταθώ όρθιος, με τη βοήθεια, φυσικά, και των συντελεστών. Kαι έτσι νιώθω περήφανος για τις επιλογές αυτών των ανθρώπων· γιατί, πάνω απ’ όλα, είναι ωραίοι άνθρωποι και άριστοι επαγγελματίες».

Ποιος είναι ο ρόλος της ζωντανής μουσικής στην παράσταση;
«Καθοριστικός. Με τον Andy Val δουλέψαμε από τις πρώτες πρόβες μαζί και στο ίδιο μήκος κύματος, από πολύ νωρίς· και αυτό μας οδήγησε, προσωπικά για μένα, σε πρωτόγνωρα μονοπάτια. Η μουσική στην παράστασή μας είναι δραματουργία· δεν είναι απλά ντύσιμο του έργου, αλλά διαμορφώνει το έργο σε βάθος και ύψος θα έλεγα».



Τι σημαίνει για εσάς «αντίστιξη» σε σκηνικό επίπεδο;
«Τον χρησιμοποιούμε, κυρίως, ως μουσικό όρο, δηλαδή όχι μόνο ένα όργανο στη μελωδία· αλλά και γενικότερα, στο έργο υπάρχει και με τη θεατρική μορφή· το ότι, δηλαδή, χρησιμοποιώ τη δραματική ιστορία για να πω κάτι πολύ προσωπικό, με οδηγεί σε χαρούμενες σκηνικές συνθέσεις».

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
«Σκέψεις για μια ωραία συζήτηση με τους φίλους του, σχετικά με το τι είδε».



Επόμενα σχέδιά σας;
«Αυτήν την περίοδο θα είμαι, ως ηθοποιός, στην παράσταση “Γη της Επαγγελίας”, που συμμετέχει και στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης αλλά και σε πολλά Φεστιβάλ της χώρας, σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη».



Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία – Κοστούμια : Συμεών Κωστάκογλου
Δραματουργία: Εστέλ Παπαδημητρίου
Σκηνικά: Βασιλική Παρασκευοπούλου
Κίνηση: Άλκηστις Πολυχρόνη
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστίνα Σωτηριάδου
Φωτογραφίες – trailer: Κωνσταντίνος Καρδακάρης
Teaser: Kari.pidi
Γραφιστικός σχεδιασμός: Δανάη Παπαδοπούλου
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: Ganba K.L.L
Ερμηνεύουν: Μάριος Μάνθος, Φανή Κουλούρη
Μουσικός επί σκηνής: Andy Val

naftempooriki.gr