Μετά τις «επισκέψεις» στο 5ο Πρότυπο Γυμνάσιο Χαλκίδος και το 10ο Γυμνάσιο Ιλίου, η Μύρτις επισκέφθηκε το 1ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας.
Συνοδοί της ο καθηγητὴς Ορθοδοντικής του ΕΚΠΑ κ. Μανώλης Παπαγρηγοράκης, ο Οδοντίατρος κ. Κωνσταντίνος Τσιώλης και πέντε εικαστικά έργα των: Αμαλίας Καρκούλια, Αλέξανδρου Παπακωνσταντίνου, Κωστή Παπαδόπουλου, Δημήτρη Σεβαστάκη και Γιώργου Σταματόπουλου. Πενήντα μαθητές των τριών μεγαλυτέρων τάξεων παρακολούθησαν «μαγεμένοι» τὸ ταξίδι αυτό του παράξενου πλάσματος που λέγεται Μύρτις για δύο περίπου ώρες, χωρίς νὰ δημιουργηθεί εκ μέρους τους ο παραμικρός ψίθυρος.
Είχε προηγηθεί κοντά στα Χριστούγεννα η γνωριμία των μαθητών της Δ΄ τάξης με την Μύρτιδα, επειδή ἡ κόρη έζησε την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, άρα είχε δει τον Παρθενώνα όταν ολοκληρώθηκε και την Ακρόπολη στην μέγιστη ακμή της. Πέθανε δε από τυφοειδή πυρετό στον λοιμό που σκότωσε εκτός των άλλων και τον Περικλή. Αυτά διδάχθηκαν τα παιδιά στο μάθημα της ιστορίας τους. Μέσω ενός ποιήματος που έγραψε ο δάσκαλός τους Κώστας Σταυρόπουλος, κλήθηκαν να απεικονίσουν αυτό που άγγιξε περισσότερο την ψυχή τους από αυτά που άκουσαν. Τα έργα τους συγκεντρώθηκαν και πλαισίωσαν την εκδήλωση που έλαβε χώρα στο σχολείο μας την Παρασκευή 8 Μαΐου, η οποία είναι η τρίτη του «Ινστιτούτο για το παιδί-Μύρτις» με το πρόγραμμά του «Το Μουσείο πάει στο Σχολείο».
Εκτός όμως της Μύρτιδος παρών πλάι της ήταν και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ο Κωνσταντίνος Τσιώλης, πέρα από οδοντίατρος είναι και θερμός αναγνώστης του μεγάλου μας πεζογράφου. Μας έφερε λοιπόν σε επαφή με : «Τα τραγούδια του Θεού», ένα διήγημα, η ηρωίδα του οποίου είναι ένα ενδεκάχρονο κορίτσι, στην ηλικία δηλαδή της Μύρτιδος, το οποίο, όπως και το τιμώμενο της εκδήλωσης πρόσωπο, απεβίωσε τον εικοστό αιώνα μ. Χ. στην Αθήνα από τον ίδιο ιό που είκοσι πέντε αιώνες νωρίτερα είχε θερίσει το ένα τρίτο του πληθυσμού της πόλης.
Ακολούθησε η ενεργός συμμετοχή των παιδιών, η άμεση εμπλοκή τους με την καινούρια τους φίλη. Δόθηκε σε κάθε μαθητή και μαθήτρια από ένα χαρτί Α4 και τους ζητήθηκε να γράψουν ένα ποίημα, μια ιστορία ή να ζωγραφίσουν αυτό που έμεινε στην ψυχή και το μυαλό τους. Τα παιδιά επέλεξαν να ζωγραφίσουν, καθένα και από κάτι διαφορετικό. Αυθόρμητα και χωρίς καθοδήγηση. Μετά από τέσσερις ημέρες, την Δευτέρα 11 Μαΐου οι μαθητές της Δ τάξης και ορισμένοι εκπρόσωποι των δύο μεγαλυτέρων τάξεων έγραψαν τις γνώμες και τις απόψεις τους σχετικά με όσα βίωσαν στην εκδήλωση. Όλα έγραψαν πάλι χωρίς καθοδήγηση μέσα σε αίθουσα του σχολείου σε μία διδακτική ώρα. Αξίζει να δούμε κάποια δείγματα από τα κείμενά τους.
Το πρόσωπο της Μύρτιδος ήταν ωραίο, εκφραστικό, ενδιαφέρον. Είναι σπουδαίο που βρήκαν κάτι τέτοιο. Α. Γ τάξη Δ
Εμένα μου άρεσε πολύ που αυτοί είχαν παρουσιάσει τόσο ευγενικά και με τρόπο που εμείς τα καταλαβαίναμε όλα αυτά τα πράγματα που μας εξηγούσαν. Τ. Κ. τάξη Δ
Μου έκανε πολλή εντύπωση η εξέλιξη της Μύρτιδος γιατί από ένα κρανίο έφτιαξαν ολόκληρη προτομή. Η προτομή είναι τέλεια και δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Το κρανίο είχε όλα τα δόντια και κάποια νεογιλά. Το φόρεμά της είχε ένα χρώμα και είναι τέλειο. Μόνο τα χείλια ήταν λίγο περίεργα Κ. Κ. τάξη Δ
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το κρανίο της. Ήτανε πολύ στρογγυλό. Αλλά το αγαπημένο μου ήταν ἔνας πίνακας που φαινόταν να ήταν στον παράδεισο Ήτανε και άλλο ένα ( που) μου άρεσε πως από κρανίο( έφτασαν) σε κεφάλι. Αλλά το αγαπημένο ήτανε ο ψηφιδωτός πίνακας γιατί ήτανε ρεαλιστικό, γι’ αυτό μου άρεσε πολύ Ν. Μ. τάξη Δ
Μου πήρε τα μάτια και το κοίταζα συνέχεια, ενώ αναβόσβηνε. Ήταν εντυπωσιακό και έτσι το ζωγράφισα και στο τέλος Χ. Π. τάξη Ε
Εμένα μου ήρθε να ζωγραφίσω για το pac man γιατί, αν ήταν η Μύρτις στην εποχή του 2.000 θα μπορούσε να παίζει με ένα pac man. Άλλος λόγο είναι ότι ο pac είναι η Μύρτις και ζει τρώγοντας τις ζωές ενώ τα φαντασματάκια προσπαθούν να σε σκοτώσουν όπως και η Μύρτιδα που την κυνηγά η αρρώστια και την σκοτώνει Ν. Ρ. τάξη Στ
Τον Παπαδιαμάντη τον ζωγράφισα επειδή μου άρεσε και σαν σχέδιο και γενικά όλα. Κι επειδή πίστευα πως, αν ήθελα να το πετύχω, θα το πετύχαινα και τον ψιλοπέτυχα, όχι και πολύ, αλλά καλό ήταν. Επίσης φαινόταν και λίγο εύκολο σχέδιο. Μάλιστα ήταν και πάρα πολύ ωραίο σε σχέση με ένα άλλο. Τα άλλα ήταν πιο δύσκολα. Ι. Μ. τάξη Στ
Όταν είδα τον Μετροπόντικα και μας μίλησαν γι’ αυτόν, ενδιαφέρθηκα, γιατί σκέφτηκα:
«Εφ’ όσον έχω πάει και στο μετρό του Κεραμικού, θα μπορούσα να τον ζωγραφίσω». Τὸ έκανα και δεν μου άρεσε πάρα πολύ. Ένιωθα πως το είχα κάνει πολύ πρόχειρα. Π. Ψ. τάξη
Εγώ ζωγράφισα την Μύρτιδα Είδα μια εικόνα κάτω από την σκηνή. Ένα μικρό σκιτσάρισμα ήταν. Μόνο μπορούσα σε πέντε μέρες να κάνω έναν καμβά Α.Μ. τάξη Στ
Η τέχνη κινητοποιεί μαθητές και μαθήτριες , τους ενεργοποιεί, αποτελεί για αυτούς κίνητρο έκφρασης! Ανάμεσα στα παιδιά, κείμενα των οποίων μόλις διαβάσατε, υπάρχουν άτομα με ΔΕΠΥ, μερικά που μεγαλώνουν κάτω από δύσκολες συνθήκες, οικονομικές και άλλες, υπάρχουν παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών και παιδιά που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Μπορείτε να τα ξεχωρίσετε; Εγώ ομολογώ πως, αν δεν τα γνώριζα, δεν θα καταλάβαινα ποια ανήκουν στην κάθε κατηγορία. Είμαι ευγνώμων στον καθηγητή κ. Μανώλη Παπαγρηγοράκη που έδωσε στα παιδιά μας την ευκαιρία να βιώσουν την γνώση μέσα από μια τέτοιου είδους δράση που συνδύασε επιστήμη, λογοτεχνία, έκφραση και δημιουργική γραφή, που κράτησε πενήντα παιδιά να παρακολουθούν επί δίωρο τρεις διαφορετικούς ομιλητές με έκδηλο ενδιαφέρον, να αποτυπώνουν στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις μετά τέσσερις ημέρες, εκπλήσσοντάς μας με κάποιες από τις λέξεις και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούν.
Συμπερασματικά θα έλεγα πως μια διδασκαλία που στηρίζεται σε διαφορετική «οπτική της γνώσης» , που δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους νέους , όχι μόνον του Δημοτικού, αλλά και του Γυμνασίου και του Λυκείου αφήνει πιο εμφανές αποτύπωμα στην ψυχή και τον νου τους! Ίσως ήρθε ο καιρός να αλλάξουμε κι εμείς οι δάσκαλοι αλλά και η πολιτεία τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την μόρφωση της νέας γενιάς! Λέω ίσως…
Κώστας Σταυρόπουλος Δάσκαλος της Δ δημοτικού του Α δημοτικού Σχολείου Αίγινας 12/5/26
Υ.Γ. Θα μου επιτρέψετε να κλείσω την αναφορά αυτή με κάτι πιο προσωπικό, ένα ποίημα που μου δημιουργήθηκε μετά την όλη εκδήλωση. Δυστυχώς εγώ δεν ζωγραφίζω…
Η ΜΥΡΤΙΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ
Σχεδὸν πενῆντα παιδιὰ
-οἱ τρεῖς μεγάλες τάξεις-
ὑποδέχτηκαν μιὰ συμμαθήτριά τους
ποὺ ταξίδεψε εἴκοσι πέντε αἰῶνες
γιὰ νὰ τὰ βρῇ, μέσα ἀπὸ ἔργα τέχνης,
νὰ τοὺς συστηθῇ καὶ γιὰ νὰ συζητήσουν
τὴν ἄκουγαν γιὰ ὧρες σιωπηλὰ
ῥωτοῦσαν ὅ, τι ἄγνωστο τοὺς φαινόταν
ἀπαντοῦσαν στὶς δικές της ἐρωτήσεις
μὲ σοβαρότητα καὶ ἐνδιαφέρον,
ὥσπου στὴν συζήτησή τους παρενέβη
καὶ ὁ «Κοσμοκαλόγερος» ὁ λογοτέχνης
ὁ μπαρμπα-Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης
καταθέτοντας δική του ἱστορία
γιὰ ἕνα ἄλλο ἀκόμα κοριτσάκι
θῦμα ἐπίσης τοῦ ἴδιου λοιμοῦ
ποὺ σκότωσε τὴν Μύρτιδα στὰ ἕνδεκά της·
ἔτσι ἡ Ἀγγελικούλα καὶ ἡ Μύρτις
ἀδερφὲς ἔγιναν μέσα ἀπ’ τὸν πόνο
καὶ τὰ παιδιά μας συμμαθήτριες δυὸ ἀποκτῆσαν
ὅσο γιὰ μᾶς, ξαναγυρίσαμε μὲ δέος
στὰ παιδικὰ τὰ χρόνια, στὰ θρανία
τότε ποὺ ὅλα ἦταν μαγικὰ
μπροστὰ στὰ μάτια μας καὶ στὸ μυαλό μας
μέσῳ τῆς τέχνης, δάσκαλοι-μαθητὲς γίναμε ἕνα
ὁ ἴδιος ἥλιος ζέστανε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας…
Επιμέλεια: Γιώργος Κουλουβάρης
gkoul@naftemporiki.gr
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου