Μια ξεχωριστή σκηνική ανάγνωση για το παράλογο του πολέμου μέσα από το φίλτρο του θηλυκού σώματος

Αποθεωτική υποδοχή επιφύλαξαν περισσότεροι από 8.000 θεατές το σαββατιάτικο βράδυ της 1ης Αυγούστου στον μεικτό θίασο ερμηνευτών και ερμηνευτριών με και χωρίς αναπηρία, στις συντελέστριες και τους συντελεστές της παράστασης του Εθνικού Θεάτρου «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, καταχειροκροτώντας τους όρθιοι για περισσότερο από 10 λεπτά.

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό έργο του μεγάλου τραγικού ποιητή ζωντάνεψε στην πρώτη επιδαύρια σκηνοθεσία της διακεκριμένης δημιουργού, στην πλέον λυρική και συλλογική του διάσταση.



Μια μέρα μετά, την Κυριακή 2 Αυγούστου, μοναδικές στιγμές βίωσαν όσοι βρέθηκαν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, που για πρώτη φορά στην ιστορία του, κατέστη προσβάσιμο και σε άτομα με αισθητηριακές —οπτικές και ακουστικές— αναπηρίες.

Οι «Τρωάδες» ανέβηκαν από την Πρώτη Σκηνή της χώρας ως ένα ποιητικό και βαθιά πολιτικό σκηνικό ανέβασμα χωρίς αποκλεισύμος, ως ένα εγχείρημα πολιτιστικής πολιτικής και προάσπισης της ισότητας και του δικαιώματος όλων στην ανεμπόδιστη πρόσβαση και την ισότιμη συμμετοχή στη θεατρική —και όχι μόνο— τέχνη· και, ταυτόχρονα, ως μια υπενθύμιση του πώς μπορεί ένα θέατρο που στέκει εδώ και αιώνες, να εκπληρώνει στο σήμερα την αποστολή του, αποτελώντας έναν χώρο προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους.

Μετά το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, οι «Τρωάδες» ξεκινούν περιοδεία σε επιλεγμένους σταθμούς στην Ελλάδα.



Συνύπαρξη διαφορετικών σωμάτων, φωνών και εμπειριών

Ένα ensemble είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών —μεταξύ των οποίων μέλη των Εν Δυνάμει — διαφορετικών ηλικιών, με και χωρίς αναπηρία, με ζωντανή μουσική επί σκηνής, μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών σωμάτων, φωνών και εμπειριών, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση με κέντρο τη μουσικότητα.



Μια ξεχωριστή σκηνική ανάγνωση για τη φρίκη και το παράλογο του πολέμου μέσα από το φίλτρο του θηλυκού σώματος, που διεκδικεί το δικαίωμα της επιλογής, ακόμη και όταν βρίσκεται υπό κατοχή.



Οι Τρωάδες της Ελένης Ευθυμίου δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της οικογένειας του Πρίαμου, που αναμένουν την τελική διαλογή. Είναι και σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους, ενώ σπάνια είχαν το προνόμιο της αφήγησης. Αιχμάλωτες μετά την άλωση της πόλης τους, οι Τρωάδες αναμετρώνται και με τις δικές τους ευθύνες, όταν η σιωπηρή αποδοχή του πολέμου αποκαλύπτει τις ολέθριες συνέπειές της. Είναι πια φανερό πως ούτε οι θεοί, ούτε ο μύθος, ούτε η μοίρα ορίζουν τη ζωή τους. Παρά την οδύνη και την απόγνωση μπροστά στην καταστροφή, οι Τρωάδες βιώνουν την απώλεια, μα δεν παραδίδονται. Οι λέξεις γίνονται τα όπλα της αντίστασής τους —έστω και την ύστατη αυτή στιγμή— απέναντι στη σκλαβιά και την απώλεια της ταυτότητας που η νέα πραγματικότητα τους επιφυλάσσει. Στέκουν όρθιες, βρίσκουν τη φωνή τους και, σταδιακά, το πένθος τους μετασχηματίζεται σε μια εύθραυστη αλλά επίμονη μορφή εξέγερσης, με την αλληλεγγύη να είναι, πλέον, η μεγαλύτερή τους δύναμη.

Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής; Να κραυγάσουν τον θυμό και το μίσος τους, να θρηνήσουν, να γελάσουν μες στο χάος και το αδιέξοδο; Θα επαναοικειοποιηθούν ποτέ οι γυναίκες της Τροίας τα σώματά τους;



Παίζουν (αλφαβητικά): Αργύρης Ξάφης (Ταλθύβιος), Εύη Σαουλίδου (Ανδρομάχη), Νάνσυ Σιδέρη (Κασσάνδρα), Βασιλική Τρουφάκου (Ελένη), Λυδία Φωτοπούλου (Εκάβη), Γιώργος Χριστοδούλου (Μενέλαος)

Χορός (αλφαβητικά): Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου



Μαζί τους, στους ρόλους της νεαρής Πολυξένης και του μικρού Αστυάνακτα, η Άνα Τζουλάκη Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Μήτσης αντίστοιχα.

Μουσικοί επί σκηνής: Σοφία Καμαγιάννη (πιάνο), Γιώργος Μπουκαούρης (κρουστά), Σοφιανός Πεσιρίδης (όμποε).

naftemporiki.gr