Βρετανία: Θύελλα αντιδράσεων για τo σχέδιο της κυβέρνησης να αποφυλακιστούν 9.300 κρατούμενοι για ενδοοικογενειακή βία

 Η απόφαση μιας κυβέρνησης να ανοίξει τις πόρτες των φυλακών για να αποσυμφορήσει το σωφρονιστικό σύστημα, είναι πάντα μια «άσκηση ισορροπίας», σε τεντωμένο σχοινί. Όταν όμως η ζυγαριά γέρνει εις βάρος της ασφάλειας των θυμάτων, ο πολιτικός σχεδιασμός μετατρέπεται σε συλλογικό εφιάλτη.

Ο Shaine March σκότωσε μετά από αλλεπάλληλα χτυπήματα την τότε σύντροφό του, η οποία ήταν 8 μηνών έγκυος

Η εξαγγελία του σχεδίου αποφυλάκισης χιλιάδων καταδικασμένων για ενδοοικογενειακή βία στη Βρετανία, δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική μεταρρύθμιση· είναι μια απόφαση, που «σπέρνει» τον τρόμο στις γυναίκες, που πάλεψαν σκληρά, για να ξεφύγουν από τα χέρια των βασανιστών τους.

Ένας από τους κρατούμενους είναι ο Λεωνίδας Γεωργίλλα, ο οποίος παραλίγο να σκοτώσει τη σύζυγό του από βάναυσα χτυπήματα στο κεφάλι ενώ στην άδεια που είχε λάβει αποπειράθηκε να δολοφονήσει την κοπέλα του

Η αριθμητική του τρόμου και οι υποσχέσεις

Πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς, περισσότεροι από 9.300 δράστες ελεύθεροι μέσα σε μια τριετία, κρύβονται ζωντανές ιστορίες βίας, φόβου και τραύματος. Η κυβερνητική γραμμή, επικαλείται αυστηρούς περιοριστικούς όρους και σύγχρονα μέσα επιτήρησης, όπως τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια. Ωστόσο, για τα θύματα που μετρούν ακόμη τις πληγές τους, καμία τεχνολογική δικλείδα, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την αίσθηση της πραγματικής προστασίας, που προσφέρει η έκτιση μιας ποινής.

O M;ark Brazand καταδικασμένος σε 11 χρόνια κάθειρξη για καθημερινή κακοποίηση της Ζόζεφιν, μίας χωρισμένης μητέρας με την οποία διατηρούσε σχέση

Πολιτική θύελλα και κοινωνική κατακραυγή

Η αντίδραση υπήρξε ακαριαία και οργισμένη. Οργανώσεις προστασίας γυναικών, η αντιπολίτευση, αλλά και βουλευτές της ίδιας της κυβερνητικής παράταξης, «υψώνουν τείχη», απέναντι σε μια απόφαση που θεωρούν επικίνδυνη. Το επιχείρημα είναι απλό όσο και αφοπλιστικό: σε ένα σύστημα όπου η σωφρονιστική επανένταξη «πάσχει», η πρόωρη απελευθέρωση χειριστικών και βίαιων παραβατών, δεν αποτελεί ελάφρυνση της δικαιοσύνης, αλλά προδοσία των θυμάτων.

 

Το τίμημα της πολιτικής επιλογής

Το ερώτημα που πλέον αιωρείται πάνω από τη δημόσια σφαίρα, δεν είναι αν οι φυλακές χρειάζονται αποσυμφόρηση, αλλά ποιος καλείται να πληρώσει το τίμημα. Όταν η κρατική μέριμνα, μετατοπίζεται από την προστασία των ευάλωτων, στην επίλυση λειτουργικών προβλημάτων, το κόστος δεν μετριέται σε προϋπολογισμούς, αλλά σε ανθρώπινες ζωές.

Η ιστορία έχει δείξει πως η βία σπάνια σταματά με ημίμετρα και η κοινωνία παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, ελπίζοντας το ρίσκο αυτό, να μη μετατραπεί σε μια ανεπανόρθωτη τραγωδία.

Πηγή: Daily Mail