Οκτώ μόλις χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Οκτώβριο του 1930, οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας βρίσκονταν ίσως στο καλύτερο σημείο που βρέθηκαν ποτέ, καθώς στις 30 εκείνου του μήνα υπογράφηκε στην Άγκυρα –από τους πρωθυπουργούς Ελευθέριο Βενιζέλο και Ισμέτ Ινονού, παρουσία του Μουσταφά Κεμάλ– το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας και Σταθερότητας, Διαλλαγής και Διαιτησίας.
Ο Βενιζέλος είχε επιστρέψει στην πρωθυπουργία από το 1928, και με τον πολιτικό ρεαλισμό και την οξυδέρκεια που τον χαρακτήριζαν, είχε θέσει ως βασικό στόχο του την αποκατάσταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Θεωρούσε ότι μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, τη Μικρασιατική Καταστροφή και την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών ο στόχος της εθνικής ολοκλήρωσης είχε επιτευχθεί –καθώς για πρώτη φορά τα όρια της Ελλάδας ταυτίζονταν σε μεγάλο βαθμό με τον ελληνισμό–, και πλέον η οριστική επίλυση των εκκρεμοτήτων και η συνομολόγηση συμφώνου φιλίας με την Τουρκία θα επέτρεπε στη χώρα να ασχοληθεί απερίσπαστη από εξωτερικούς κινδύνους με την αναδιοργάνωσή της σε νέες βάσεις και να οδηγηθεί σε τροχιά ευημερίας και ανάπτυξης.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου