Κριτική από τον Άκη Καπράνο
Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1973, λίγο πριν από το αιματηρό στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή. Ο ιδιόρρυθμος διοικητής της CIA (Στιβ Μπουσέμι) στέλνει δύο μπαρουτοκαπνισμένους, κυνικούς πράκτορες, τον βετεράνο Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και τον Λι (Σαμ Ρόκγουελ), για μια αποστολή στο απομονωμένο Νησί του Πάσχα. Ο Κρις, είναι στα τελευταία του, βαριά άρρωστος και εθισμένος στην ηρωίνη – αλλά αισθάνεται κανείς πως η συνείδηση του είναι αυτή που πραγματικά τον βασανίζει.
Σχεδιάζει μάλιστα να γράψει τα απομνημονεύματα του κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο νησί και, τα βράδια, όταν η κάμερα του ΜακΝτόνα περιδιαβαίνει το υπέροχο φυσικό τοπίο (και τα γιγαντιαία κεφάλια – μνημεία των Μαόρι), τον ακούμε να αφηγείται τα πρώτα κεφάλαια στο κασσετοφωνάκι του. Παραδόξως, δε μας βομβαρδίζει με ιντριγκαδόρικα ανέκδοτα για τη δράση του στη CIA – μόνο αναρωτιέται αν οι δεινόσαυροι έχουν ψυχή, κι αν υπάρχει πιθανότητα να τους πετύχει στον Παράδεισο, ίσως γιατί βλέπει και τον εαυτό του σαν δεινόσαυρο, ένα ετοιμοθάνατο απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου. Ο δεύτερος τώρα, ο Λι, ξεκίνησε ως “προστατευόμενος” του, και τώρα πια είναι προϊστάμενος – όπως υπαγορεύει δηλαδή η ζωή. Όμως, μην μπερδεύεστε: το Wild Horse Nine είναι επίσης μια πολύ διασκεδαστική, ανά φάσεις σπαρταριστή μαύρη κωμωδία. Ο ΜακΝτόνα παραδίδει εδώ ένα πραγματικό σεμινάριο στην αλλαγή ταχυτήτων, και φυσικά, χρωστά πολλά στους ηθοποιούς του: Ο Τζον Μάλκοβιτς (δίκαια τιμημένος στη Βενετία) κεντάει πάνω στη γεροντική λήθη του χαρακτήρα του και ο Σαμ Ρόκγουελ αποδεικνύει για άλλη μια φορά την κλάση του στη σωματική κωμωδία, σε μια ταινία που μας κάνει να γελάμε μέχρι δακρύων με την απόλυτη αθλιότητα του κόσμου μας.
Βγαίνουν Επίσης:
Το “Club Kid” του Τζόρνταν Φέρστμαν, που αποτελεί κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη, πιάνει ένα κλασσικό είδος “αντροταινιών” (ο μπαμπάς που πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος, χωρίς τη βοήθεια μιας μητέρας – βλέπε “Mr. Mom” με Μάικλ Κίτον ή και “Big Daddy” με τον Άνταμ Σάντλερ) και το αναποδογυρίζει ευχάριστα μέσα από ένα queer πρίσμα: Ο Πίτερ, ένας promoter πλήρως εντεταγμένος στην underground queer σκηνή της Νέας Υόρκης, ανακαλύπτει πως έχει ένα γιο δέκα ετών, που προέκυψε μετά από μια οργιώδη νύχτα, κάπου στην Αγγλία. Την παράσταση κλέβει με άνεση ο Έλνταρ Ισγκαντράνοφ ως Νίκι, συγκάτοικος του Πίτερ, μιας και έχει τις καλύτερες ατάκες.
Στη “Μάχη” του Ηλία Γιαννακάκη, έχουμε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ψυχογράφημα, που προσεγγίζει το ιστορικό τραύμα και τη σεξουαλική ταυτότητα με όρους καθαρά ελληνικούς: Η Μάχη (Μπέττυ Βακαλίδου), φτάνει στην Ελλάδα μετά από 40 χρόνια – και το κλου είναι πως, ναι μεν επιστρέφει ως γυναίκα, αλλά από τη χώρα είχε φύγει ως άντρας, έκπτωτος αξιωματικός του ελληνικού στρατού στα χρόνια της Χούντας, και πατέρας δύο παιδιών. Με το που επιστρέφει, αποφασίζει να εμφανιστεί στην τηλεόραση, και η επιλογή της αυτή οδηγεί στην απόπειρα αυτοκτονίας του φασίστα γιου της (που μένει καθηλωμένος στο νοσοκομείο για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας) και στην εντελώς αναπάντεχη συναισθηματική επανασύνδεση με την αγαπημένη της – και συνονόματη – κόρη (εξαιρετική η Ελένη Τοπαλίδου). Έχει κάτι από Κώστα Ταχτσή αυτό το χαρμάνι θεατρικότητας και λυρισμού.
Βγαίνει τέλος και η περιπέτεια “Γκάζια στο κόκκινο”, με τον καημένο τον Λίαμ Νίσον ξανά σε ρόλο action hero – αυτή τη φορά έχουμε να κάνουμε με πρώην στρατιωτικό (με περγαμηνές στο Αφγανιστάν) που κατηγορείται άδικα για τον φόνο του κακοποιητικού συντρόφου της πρώην γυναίκας του (Μαρίζα Τομέι) και έτσι παίρνει τους δρόμους με την αμαξάρα του κι όπου φύγει – φύγει. Τα κυνηγητά (που αποτελούν το βασικό κομμάτι του φιλμ) έχουν πλάκα, αλλά πρέπει να ανεχτείς τους φρικτούς διαλόγους και την φτήνια της παραγωγής.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου