«Ευχαριστούμε, αλλά δεν κάνεις»: Η γυναίκα με σύνδρομο Ντάουν που γύρισε την απόρριψη σε επιχείρηση εκατομμυρίων

Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr

Κάθε email απόρριψης μοιάζει πάνω – κάτω το ίδιο. «Χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε, Collete, αλλά αυτή τη στιγμή δεν θεωρούμε ότι είσαι καλή επιλογή για την εταιρεία μας». «Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον για τη θέση, αλλά δεν “ταιριάζεις” σε αυτό που ζητάμε». Το μήνυμα σαφές: δεν μας κάνεις.

Η Collette DiVitto τα διαβάζει, τα κλείνει και συνεχίζει. Έχει μόλις αποφοιτήσει από το Clemson University, ολοκληρώνοντας ένα τριετές πρόγραμμα σε δύο χρόνια. Μετακομίζει στη Βοστώνη αποφασισμένη να ζήσει ανεξάρτητα και έτσι κάνει αιτήσεις παντού — σε φούρνους, γραφεία, μικρές επιχειρήσεις. Οι συνεντεύξεις πάνε καλά, αλλά η τελική απάντηση είναι πάντα αρνητική.

Κάποια στιγμή, σταματά να περιμένει. Ψήνει μια παρτίδα από τα μπισκότα της — σοκολάτα με κανέλα, τα οποία ξέρει ότι οικογένεια και φίλοι της λατρεύουν. Μπαίνει στο τοπικό παντοπωλείο, το Golden Goose Market, και ρωτά απλά: «Θα μπορούσατε να πουλήσετε τα μπισκότα μου;». Εκείνοι δοκιμάζουν και λένε ναι. Εκατό σακουλάκια εξαφανίζονται μέσα σε μία εβδομάδα.

Και από αυτά τα 100 σακουλάκια και τη ζήτηση που ακολουθεί γεννιέται η εταιρεία της: Collettey’s Cookies.
Όταν η ιστορία γίνεται είδηση — και μετά κίνημα

Το 2016, ένα ρεπορτάζ του CBS Boston κάνει τη γύρα της χώρας. Παραγγελίες καταφθάνουν από παντού. CNN, Good Morning America, BBC, People, MSNBC— ο κόσμος προσέχει. Σήμερα, σχεδόν μια δεκαετία μετά, η Collette έχει πουλήσει πάνω από 800.000 μπισκότα.

Η εταιρεία της απασχολεί 15 εργαζόμενους, αρκετούς με αναπηρία. Αλλά τα μπισκότα δεν ήταν ποτέ το τέλος της διαδρομής. Ήταν το μέσο.

«Η δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας για ανθρώπους με αναπηρία — αυτός είναι όλος μου ο σκοπός», λέει. Έχει περιγράψει στο CNBC το πώς ξυπνά στις 3 ή 4 τα ξημερώματα όταν υπάρχουν μεγάλες παραγγελίες. Εκπαιδεύει προσωπικά κάθε νέο εργαζόμενο με αναπηρία που μπαίνει στην ομάδα. Ταυτόχρονα, τρέχει το Collettey’s Leadership Program, με εργαστήρια επιχειρηματικότητας και ενδυνάμωσης, εκπροσωπεί το Massachusetts Down Syndrome Congress στα Ηνωμένα Έθνη και μιλά σε όλη τη χώρα.

«Δεν άνοιξα απλώς μια επιχείρηση»

Γεννημένη το 1990 στο Ridgefield του Κονέκτικατ, η Collette ερωτεύεται τη ζαχαροπλαστική από το σχολείο. Δοκιμάζει συνταγές, πειραματίζεται, τελειοποιεί ένα μπισκότο που όλοι λένε το ίδιο: «Είναι καταπληκτικό». Το βαφτίζει The Amazing Cookie — και δεν υπερβάλλει.

Μετά τις αλλεπάλληλες απορρίψεις, αποφασίζει ότι η επιχείρησή της δεν θα είναι απλώς ένας τρόπος βιοπορισμού. Θα έχει αποστολή. Σε μια αγορά όπου μόλις το 17,5% των ατόμων με αναπηρία εργάζονταν και οι περισσότεροι ζούσαν στο όριο της φτώχειας, η Collette θέτει στόχο να αλλάξει τους αριθμούς, όχι να τους σχολιάσει.

«Ήθελα να δείξω πόσο ικανοί είναι οι άνθρωποι με αναπηρίες», λέει. «Και να ανοίξω μονάδες παραγωγής σε όλη τη χώρα, απασχολώντας χιλιάδες».

Πηγή: https://colletteys.com/
Από την κουζίνα στο κέρδος — χωρίς επενδυτές

Με τη βοήθεια της μητέρας της, Rosemary Alfredo, στήνει τα βασικά: νομική μορφή, branding, ιστοσελίδα. Το αρχικό κόστος; Λιγότερο από 20.000 δολάρια. Καμία εξωτερική χρηματοδότηση. «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να πείσουμε ότι μπορεί να είναι CEO και COO», λέει η μητέρα της.

Και όμως, η εταιρεία γίνεται κερδοφόρα. Τα μπισκότα μπαίνουν σε αλυσίδες, πωλούνται online, φτάνουν σε αθλητικές αρένες. Τα ετήσια έσοδα ξεπερνούν το 1,2 εκατ. δολάρια. Η Collette δουλεύει στην επαγγελματική κουζίνα έξι μέρες την εβδομάδα. «Εγώ ξέρω το ψήσιμο», εξηγεί.
«Βρες άλλον δρόμο»

Στα 35 της, η γυναίκα που «δεν ταίριαζε πουθενά» έχει χτίσει κάτι σπάνιο: όχι μόνο μια επιχείρηση, αλλά μια απόδειξη ότι η ικανότητα δεν έχει ετικέτα. Το μήνυμά της είναι απλό:
«Μην αφήνεις τους άλλους να σε ρίχνουν. Αν βρεις εμπόδιο, βρες άλλον δρόμο».

Οι φούρνοι που την απέρριψαν έχασαν τα νόστιμα μπισκότα της. Ο κόσμος, όμως, κέρδισε πολλά περισσότερα.

naftemporiki.gr