Για χρόνια, οι εικόνες μιας 12χρονης που η ομάδα του είχε ονομάσει «Λούσι» κυκλοφορούσαν στο dark web. Ο πράκτορας Γκρεγκ Σκουάιρ, στέλεχος της Υπηρεσίας Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, είχε φτάσει σε αδιέξοδο.
Ο δράστης φρόντιζε να «σβήνει» κάθε ίχνος ταυτότητας. Όμως το στοιχείο που τελικά οδήγησε στη διάσωση του παιδιού βρισκόταν μπροστά στα μάτια όλων: σε έναν γυμνό τοίχο από τούβλα μέσα στο δωμάτιό της.
5 χρόνια παρακολούθησης
Ο Σκουάιρ ανήκει σε επίλεκτη μονάδα που επιχειρεί να ταυτοποιήσει παιδιά που εμφανίζονται σε υλικό σεξουαλικής κακοποίησης στο σκοτεινό διαδίκτυο – έναν κρυπτογραφημένο χώρο προσβάσιμο μόνο με ειδικό λογισμικό. Ομάδα του BBC World Service κατέγραφε επί πέντ χρόνια τη δουλειά του και άλλων αντίστοιχων μονάδων σε Πορτογαλία, Βραζιλία και Ρωσία.
Όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, πολλές υποθέσεις δεν «σπάνε» με υπερσύγχρονη τεχνολογία, αλλά με την παρατήρηση ελάχιστων, φαινομενικά ασήμαντων λεπτομερειών. Στην περίπτωση της «Λούσι», ο Σκουάιρ ένιωθε το βάρος της υπόθεσης ακόμη πιο έντονα, καθώς το κορίτσι είχε την ίδια ηλικία με την κόρη του.
Το πρώτο αδιέξοδο
Από τις πρίζες και τους διακόπτες για το φως που διακρίνονταν στις εικόνες, οι ερευνητές κατάλαβαν ότι το παιδί βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική. Πέρα από αυτό, τίποτα άλλο.
Η ομάδα απευθύνθηκε στο Facebook ζητώντας βοήθεια για διασταύρωση με φωτογραφίες οικογενειακών λογαριασμών, αλλά – όπως αναφέρεται – η εταιρεία απάντησε ότι δεν διέθετε τα κατάλληλα εργαλεία για τέτοια αναζήτηση.
Τότε οι ερευνητές άρχισαν να αναλύουν κάθε αντικείμενο στο δωμάτιο: το πάπλωμα, τα ρούχα, τα λούτρινα παιχνίδια. Ένα από τα πρώτα στοιχεία, όπως αναφέρει το BBC, ήταν ένας καναπές που διαπιστώθηκε ότι πωλούνταν μόνο σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Όμως ακόμη κι έτσι, η λίστα πιθανών αγοραστών έφτανε τις 40.000.
Το στοιχείο «σε κοινή θέα»
Η καθοριστική ιδέα ήρθε από έναν τοίχο από τούβλα στο δωμάτιο της Λούσι. Ο Σκουάιρ αναζήτησε πληροφορίες για κατασκευαστές τούβλων και επικοινώνησε με την Ένωση Βιομηχανίας Τούβλου. Η φωτογραφία διανεμήθηκε σε ειδικούς σε όλη τη χώρα.
Ένας από αυτούς, ο Τζον Χαρπ, με δεκαετίες εμπειρίας στον κλάδο, αναγνώρισε άμεσα το συγκεκριμένο υλικό: ένα μοντέλο με την ονομασία «Flaming Alamo», που κατασκευαζόταν από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’80 σε ένα συγκεκριμένο εργοστάσιο στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ.
Η κρίσιμη πληροφορία δεν ήταν μόνο το όνομα του τούβλου, αλλά το εξής: «Τα τούβλα είναι βαριά. Και τα βαριά τούβλα δεν ταξιδεύουν μακριά».
Από 40.000 σε μία διεύθυνση
Η ομάδα αξιοποίησε την πληροφορία και περιόρισε τη λίστα των αγοραστών καναπέδων σε όσους ζούσαν σε ακτίνα 160 χιλιομέτρων από το εργοστάσιο. Η λίστα μειώθηκε σε περίπου 40–50 άτομα.
Αναζητώντας τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εντόπισαν φωτογραφία της Λούσι με μια ενήλικη γυναίκα, πιθανότατα συγγενή. Από εκεί, χαρτογράφησαν διευθύνσεις, πρόσωπα που είχαν συγκατοικήσει και στοιχεία από δημόσια αρχεία.
Για να μην ειδοποιηθεί ο δράστης, απέφυγαν επιτόπιες έρευνες. Αντίθετα, έστελναν φωτογραφίες κατοικιών στον Χαρπ, ζητώντας του να εκτιμήσει αν είχαν κατασκευαστεί την περίοδο που πωλούνταν τα συγκεκριμένα τούβλα. Τελικά, μία διεύθυνση πληρούσε όλα τα κριτήρια.
Η σύλληψη
Τα στοιχεία αποκάλυψαν ότι στο σπίτι ζούσε ο σύντροφος της μητέρας της Λούσι – καταδικασμένος σεξουαλικός παραβάτης. Μέσα σε λίγες ώρες, πράκτορες της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας τον συνέλαβαν. Η έρευνα έδειξε ότι κακοποιούσε το παιδί επί έξι χρόνια. Καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης άνω των 70 ετών.
Ο Τζον Χαρπ δήλωσε συγκινημένος για τη διάσωση της Λούσι. Ο ίδιος έχει φιλοξενήσει περισσότερα από 150 παιδιά ως ανάδοχος γονέας, πολλά εκ των οποίων είχαν υποστεί κακοποίηση.
Για τον Σκουάιρ, η υπόθεση αυτή καθόρισε την καριέρα του. Έδειξε ότι, ακόμη και στο πιο σκοτεινό ψηφιακό περιβάλλον, μια μικρή λεπτομέρεια – ένας τοίχος από τούβλα – μπορεί να γίνει το νήμα που οδηγεί στη σωτηρία ενός παιδιού.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου