Η απειλή δεν είναι εντυπωσιακή ούτε τεχνολογικά προηγμένη. Ωστόσο μπορεί να προκαλέσει οικονομικό χάος. Οι θαλάσσιες νάρκες του Ιράν θεωρούνται ένα από τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτει η Τεχεράνη για να πλήξει την παγκόσμια οικονομία, ειδικά εάν ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή κλιμακωθεί.
Αμερικανοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι το Ιράν έχει ήδη τοποθετήσει νάρκες στα Στενά του Ορμούζ, το στενό πέρασμα από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Ινστιτούτου Πολέμου, έχουν τοποθετηθεί τουλάχιστον δέκα νάρκες, αν και ο Ντόναλντ Τραμπ αμφισβήτησε τις σχετικές αναφορές και κάλεσε τις ναυτιλιακές εταιρείες να συνεχίσουν τις διελεύσεις.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ασύμμετρου πολέμου: ένα σχετικά απλό όπλο που μπορεί να προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλη ζημιά.
Το όπλο του «ασύμμετρου πολέμου»
Οι θαλάσσιες νάρκες αποτελούν ένα από τα πιο παλιά αλλά και αποτελεσματικά όπλα ναυτικού πολέμου. Το Ιράν διαθέτει ένα μεγάλο απόθεμα, το οποίο περιλαμβάνει τόσο απλές πλωτές ή αγκυροβολημένες νάρκες όσο και πιο εξελιγμένα μοντέλα που ενεργοποιούνται όταν εντοπίσουν την παρουσία πλοίου.
Ορισμένες μπορούν να τοποθετηθούν σε μικρό βάθος – ακόμη και μόλις ένα μέτρο κάτω από την επιφάνεια – ενώ άλλες τοποθετούνται στον βυθό σε βάθη δεκάδων μέτρων.
Ένα από τα πιο γνωστά μοντέλα, η Maham-1, είναι μια σχετικά παλιά κατασκευή της δεκαετίας του 1980. Διαθέτει πέντε προεξοχές-αισθητήρες που ενεργοποιούν εκρηκτικό φορτίο έως και 120 κιλών, αρκετό για να προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε μεγάλο πλοίο.
Οι νάρκες μπορούν να επιπλέουν σε μικρό βάθος, να είναι δεμένες με αλυσίδα στον βυθό ή να τοποθετούνται απευθείας στον πυθμένα της θάλασσας.
Ορισμένα συστήματα μπορούν να ανιχνεύσουν την παρουσία πλοίου σε απόσταση περίπου τριών μέτρων προς κάθε κατεύθυνση και να πυροδοτηθούν στη βέλτιστη στιγμή.
Μικρά σκάφη και δύτες: ο τρόπος ανάπτυξης
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal, παρά την ύπαρξη υποβρυχίων και μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων, το Ιράν χρησιμοποιεί συχνά πολύ πιο απλές μεθόδους για την τοποθέτηση ναρκών.
Σύμφωνα με στρατιωτικές εκτιμήσεις, πολλές από αυτές τοποθετούνται από:μικρά ταχύπλοα
σκάφη που μοιάζουν με αλιευτικά
ή ακόμη και δύτες.
Αυτή η τακτική καθιστά εξαιρετικά δύσκολο τον εντοπισμό των επιχειρήσεων. Ένας μεγάλος αριθμός μικρών σκαφών μπορεί να κινηθεί μέσα στην πυκνή ναυσιπλοΐα του Περσικού Κόλπου χωρίς να προκαλεί υποψίες.
Η Τεχεράνη διαθέτει επίσης μαγνητικές νάρκες (limpet mines), τις οποίες δύτες μπορούν να προσαρμόσουν απευθείας στο κύτος πλοίων.
Όπλο διαταραχής, όχι καταστροφής
Οι ειδικοί τονίζουν ότι η πραγματική δύναμη των ναρκών δεν βρίσκεται απαραίτητα στην καταστροφή πλοίων, αλλά στην αναστάτωση που προκαλούν στη ναυσιπλοΐα.
Ακόμη και η υποψία ύπαρξης ναρκών μπορεί να αναγκάσει τα εμπορικά πλοία να σταματήσουν τα δρομολόγια, να αυξήσει δραματικά τα ασφάλιστρα και να δημιουργήσει σοβαρές καθυστερήσεις στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.
«Ο βασικός στόχος είναι η διαταραχή της ναυσιπλοΐας και της παγκόσμιας οικονομίας», σημειώνουν αναλυτές.
Με χιλιάδες πλοία να περιμένουν ήδη έξω από τα Στενά του Ορμούζ, αυξάνονται οι πιέσεις προς τις ΗΠΑ να οργανώσουν ναυτικές συνοδείες για τα εμπορικά πλοία.
Το δύσκολο έργο της εξουδετέρωσης
Η ανίχνευση και η εξουδετέρωση ναρκών αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες επιχειρήσεις για τα πολεμικά ναυτικά.
Οι δυνάμεις ναρκοπολέμου χρησιμοποιούν:σόναρ για τον εντοπισμό ναρκών στον βυθό
ειδικά πλοία που κόβουν τα καλώδια των αγκυροβολημένων ναρκών
μη επανδρωμένα υποθαλάσσια οχήματα
ή δύτες που τοποθετούν εκρηκτικά για να τις καταστρέψουν.
Ορισμένα ειδικά πλοία έχουν μάλιστα ξύλινα ή συνθετικά κύτη, ώστε να μην ενεργοποιούν μαγνητικές νάρκες.
Ένα όπλο με ιστορία στον Περσικό
Ο κίνδυνος ναρκοθέτησης στον Περσικό Κόλπο έγινε ιδιαίτερα εμφανής τη δεκαετία του 1980, κατά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και τον λεγόμενο «Πόλεμο των Τάνκερ» όταν οι δύο χώρες επιτίθεντο σε πετρελαϊκά πλοία.
Το 1988 η αμερικανική φρεγάτα USS Samuel B. Roberts προσέκρουσε σε ιρανική νάρκη, προκαλώντας μία από τις σοβαρότερες ναυτικές συγκρούσεις των ΗΠΑ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Ουάσιγκτον απάντησε τότε με την επιχείρηση Praying Mantis, πλήττοντας ιρανικούς στόχους στη θάλασσα.
Σήμερα, με τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ να βρίσκεται ήδη υπό πίεση από επιθέσεις με drones και πυραύλους, ακόμη και η περιορισμένη χρήση ναρκών θα μπορούσε να παραλύσει το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου