Γιώργος Σ. Κουλουβάρης • gkoul@naftemporiki.gr
Ο Κώστας Φιλίππογλου σκηνοθετεί την ομάδα ΒίΔα και παρουσιάζει, στο καινούργιο Θέατρο Μετς της Άννας Μενενάκου και του Σωτήρη Τσαφούλια, την παράσταση του έργου «Εσύ και τα σύννεφά σου» του Γάλλου συγγραφέα Έρικ Βέστφαλ [Αιδεσίου 19-23, Αθήνα].
Το έργο ανεβαίνει σαν ένα κωμικό υπαρξιακό θρίλερ, όπου το γέλιο παγώνει και ο τρόμος γίνεται καθημερινότητα.
Δύο αδερφές, αποκομμένες από τον έξω κόσμο και εγκλωβισμένες σε ένα σπίτι, ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο εγκλεισμού, ψυχικής ασθένειας και θρησκευτικού παροξυσμού. Το σπίτι μετατρέπεται ταυτόχρονα σε καταφύγιο και φυλακή, γεμάτο ταριχευμένα ζώα — σιωπηλούς μάρτυρες μιας ζωής που έχει σταματήσει να εξελίσσεται. Καθώς η πραγματικότητα διαλύεται, η βία εισβάλλει: φόνοι, ενοχές, απωθημένες επιθυμίες και ασφυκτική σεξουαλική καταπίεση συνθέτουν ένα σκοτεινό σύμπαν, όπου η αγάπη και η πίστη αποκτούν επικίνδυνες διαστάσεις και μετατρέπονται σε δεσμά.
Ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και τον τρόμο, φωτίζοντας τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ανάγκης για νόημα, λύτρωση και έλεγχο. Μια παράσταση προκλητική και σκοτεινά αστεία, που μετατρέπουν το οικείο σε απειλή και το γέλιο σε αμηχανία.
Το «Εσύ και τα σύννεφά σου» (Toi et tes nuages) γράφτηκε το 1971 και την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε στο θέατρο Théâtre de l’Athénée στο Παρίσι, σε σκηνοθεσία του Roland Monod. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία, τιμήθηκε με το βραβείο des U και έκτοτε ανέβηκε πολλές φορές στη Γαλλία και σε άλλες χώρες.
Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της γραφής του Έρικ Βέστφαλ, του οποίου τα έργα εστιάζουν στον ανθρώπινο ψυχισμό, τον εγκλεισμό, τη βία και τις στρεβλώσεις της πίστης και της αγάπης, χρησιμοποιώντας συχνά στοιχεία μαύρου χιούμορ και υπαρξιακής αγωνίας.
Η Βίκυ Καλπάκα -ιδρυτικό μέλος της ομάδας ΒίΔα, ηθοποιός, θεατροπαιδαγωγός, συγγραφέας και σκηνοθέτης- παίζει στην παράσταση και μίλησε μαζί μας.
Στο έργο, η πίστη και η αγάπη μετατρέπονται σε δεσμά. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να υπερασπιστεί έναν χαρακτήρα που κινείται στα όρια του σκοτεινού ή του ακραίου;
«Σε αυτή τη δουλειά, είχα τη μεγάλη τύχη να συνεργαστώ με τον Κώστα Φιλίππογλου και να έχω τη δυνατότητα να δουλέψω με τη δική του μέθοδο. Η μέθοδος αυτή αντιμετωπίζει τον ρόλο, αλλά και το έργο συνολικά, σωματικά. Όλα ξεκινούν από το σώμα. Η ερμηνεία, δηλαδή, έχει ως αφετηρία το σώμα. Μου έκανε φοβερή εντύπωση πώς μέσα από αυτόν τον τρόπο, λέγεται η ιστορία χωρίς ψυχολογική διάσταση. Συνεπώς, ο ρόλος και οι ακρότητές του ήρθαν σε μένα· και εγώ, με τον ψυχισμό μου, ήμουν εκεί για να τις καλωσορίσω».
Η παράσταση χαρακτηρίζεται ως «κωμικό υπαρξιακό θρίλερ». Πώς χτίζεται η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τη βία, χωρίς να χαθεί η αλήθεια της στιγμής;
«Σε αυτό το ομολογουμένως δύσκολο στοίχημα, βοήθησε η επιμονή του σκηνοθέτη μας στη συνέπεια στον ρυθμό και στην ακρίβεια στην κίνηση. Εμείς είμαστε εκεί για να αφηγηθούμε την ιστορία μέσα από το σύμπαν που έχει δημιουργηθεί, με σοβαρότητα και χιούμορ. Διαβάζοντας το έργο, ανακαλύψαμε αυτή τη δυναμική, αυτή την ισορροπία· της δώσαμε αξία και τη φωτίσαμε».
Η συνεργασία με τον Κώστα Φιλίππογλου και την ομάδα ΒίΔα, τι καινούργιο σας έδωσε καλλιτεχνικά; Υπήρξε κάποια πρόκληση στη συγκεκριμένη δουλειά, που σας εξέλιξε ως ηθοποιό;
«Φυσικά! Όπως ανέφερα και νωρίτερα, μιλώντας για το χτίσιμο του ρόλου, ο Κώστας Φιλίππογλου έχει τη δική του μοναδική μέθοδο. Αντιμετωπίζει την υποκριτική, ξεκινώντας από το σώμα. Αυτό για μένα και την ομάδα υπήρξε απελευθερωτικό · και ανακάλυψα στην πορεία, πόσο μέσα από μια τέτοια διαδικασία προβών φτάνεις σε κάτι πραγματικά ουσιαστικό. Κάτι ουσιαστικό που έχει μια ευαίσθητη ισορροπία. Τίποτα περιττό δεν χωράει. Αυτό είναι μια σπουδαία ανακάλυψη για έναν ηθοποιό. Να μάθει να επιμένει στην ουσία, να μάθει ότι τα παραπανήσια τερτίπια, αποδυναμώνουν τον ρόλο και την ιστορία».
Το έργο γράφτηκε το 1971· όμως, τα θέματα του εγκλεισμού, της πίστης και της ανάγκης για έλεγχο παραμένουν επίκαιρα. Πιστεύετε ότι σήμερα αγγίζει το κοινό με διαφορετικό τρόπο; Ποιο είναι το δικό σας προσωπικό στοίχημα, μέσα σε αυτή την παράσταση;
«Για μένα, αυτή η ιστορία έχει να πει κάτι βαθιά πολιτικό. Η συνθήκη αυτή του εγκλεισμού που προέρχεται από την ανάγκη των ηρωίδων να κρύψουν, να καλύψουν το πρόβλημα προκειμένου να μην πάρει κανείς είδηση το τι ζουν, αποκαλύπτει μια βαθιά ριζωμένη κοινωνική τακτική, που δηλώνει ανασφάλεια και έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στο σύστημα· απέναντι στις κοινωνικές δομές. Και ενώ παίζεται ένα εσωτερικό παιχνίδι εξουσίας, θύτη και θύματος, που διαρκώς αλλάζει πρόσωπο μέσα στο σπίτι, αυτό το σύστημα το κοινωνικό είναι στην πραγματικότητα ο μεγάλος θύτης.
Αυτό, δυστυχώς, δεν έχει αλλάξει πάρα πολύ. Σίγουρα έχει υπάρξει μεγάλη εξέλιξη στην αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειας αλλά και πάλι, υπάρχουν πολλές οικογένειες που αναλαμβάνουν να γίνουν οι ίδιες ο τόπος φροντίδας. Έχει μεγάλη σημασία, το κοινό να παρακολουθήσει αυτή την ιστορία, και τα πρόσωπα να μην είναι μονοδιάστατα. Κάθε ρόλος να είναι πολύπλευρος, να μην υπάρχει ο καλός και ο κακός· όπως, άλλωστε, δεν υπάρχει ούτε στη ζωή, σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις. Η πίστη και ο έλεγχος είναι τα συμπτώματα μιας τέτοιας βαριάς ψυχικής κατάστασης. Είναι, μάλλον, ένας τρόπος εκτόνωσης της ηρωίδας που υποδύομαι».
Συντελεστές Παράστασης
Συγγραφέας: Έρικ Βέστφαλ
Μετάφραση/Απόδοση: Κώστας Φιλίππογλου και θίασος
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Σκηνικά/Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική: Ιάσονας Καφετζής
Video art & design: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Επικοινωνία: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Φωτογραφίες: Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Παραγωγή: Ομάδα ΒίΔα
Παίζουν
Γιάννης Βαρβαρέσος
Βίκυ Καλπάκα
Δάφνη Καφετζή
Κώστας Φιλίππογλου
Πληροφορίες
θέατρο ΜΕΤΣ, Αιδεσίου 19-23
Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή: 9 μ.μ.
διάρκεια: 80 λεπτά
προπώληση εισιτηρίων ηλεκτρονικά στο:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/esy-kai-ta-synnefa-sou
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου