Ο Μαρκ Ρούτε βρίσκεται στο επίκεντρο έντονης δυσαρέσκειας στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ, καθώς η στάση του απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ προκαλεί ολοένα μεγαλύτερα ερωτήματα σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Την ώρα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυαν επίθεση κατά του Ιράν χωρίς διαβούλευση με τους συμμάχους τους, αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρακολουθούσαν με ανησυχία τις εξελίξεις και προετοιμάζονταν για σοβαρές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ εμφανίστηκε δημοσίως να στηρίζει την απόφαση του Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη ήταν «εξαιρετικά ευχαριστημένη». Η εικόνα αυτή, όμως, απείχε από το πραγματικό κλίμα που επικρατούσε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπου η ανησυχία ήταν έντονη και η διάθεση κάθε άλλο παρά πανηγυρική.
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αμφισβητούν αν η ιδιαίτερα διαλλακτική και συχνά δημόσια υποστηρικτική στάση του Ρούτε απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο είναι πολιτικά ορθή ή πρακτικά αποτελεσματική. Η συζήτηση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια περίοδο όπου η συνοχή της Συμμαχίας δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.
Ρούτε και Τραμπ: Η στρατηγική της άμεσης πρόσβασης
Ο Ρούτε έχει επιλέξει μια σαφώς προσωποκεντρική τακτική για τη διαχείριση της σχέσης με τον Τραμπ. Αντί να βασίζεται στους κλασικούς γραφειοκρατικούς διαύλους, προτιμά την απευθείας επικοινωνία, είτε μέσω τηλεφωνημάτων και μηνυμάτων είτε μέσω δημόσιων παρεμβάσεων σε αμερικανικά μέσα που γνωρίζει ότι παρακολουθεί ο στενός κύκλος του Λευκού Οίκου.
Αυτή η προσέγγιση τού έχει εξασφαλίσει προνομιακή πρόσβαση στον Τραμπ σε σχέση με άλλους Ευρωπαίους ηγέτες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του άρθρου, αυτή η άμεση γραμμή επικοινωνίας έχει επιτρέψει στον Ρούτε να επηρεάσει παρασκηνιακά ορισμένες αμερικανικές θέσεις, ακόμη και να συμβάλει στο να μετριαστούν ορισμένες ακραίες επιδιώξεις, όπως η πίεση για τη Γροιλανδία ή οι απαιτήσεις για εκτόξευση των αμυντικών δαπανών των συμμάχων.
Για αρκετές χώρες, ειδικά στην ανατολική Ευρώπη, η τακτική αυτή θεωρείται αναγκαίο κακό. Πολλοί πιστεύουν ότι η κολακεία προς τον Τραμπ είναι ένα τίμημα που αξίζει να πληρωθεί ώστε να διατηρηθεί η αμερικανική εμπλοκή στο ΝΑΤΟ και να κερδίσει η Ευρώπη χρόνο για να ενισχύσει τις δικές της αμυντικές δυνατότητες.
Ρούτε και Ευρώπη: Οι αντιδράσεις για τον πόλεμο στο Ιράν
Η πιο έντονη κριτική προς τον Ρούτε συνδέεται με τη στάση του στον πόλεμο με το Ιράν. Σύμφωνα με το άρθρο, αρκετοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θεώρησαν ότι ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ δεν περιορίστηκε σε μια προσεκτική διπλωματική στήριξη των ΗΠΑ, αλλά έφτασε στο σημείο να λειτουργεί σχεδόν ως πολιτικός υποστηρικτής του Τραμπ.
Αυτή η εικόνα ενόχλησε ιδιαίτερα ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που δεν ήθελαν να εμφανιστούν ότι ταυτίζονται με έναν πόλεμο που δεν θεωρούσαν δικό τους. Ακόμη και χώρες που γενικά βλέπουν με κατανόηση τη conciliatory προσέγγιση του Ρούτε απέναντι στον Τραμπ, εκτίμησαν ότι αυτή τη φορά ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ το παράκανε.
Η ενόχληση δεν περιορίζεται μόνο στη ρητορική. Υπάρχει και ο φόβος ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις του ίσως έδωσαν στον Τραμπ την εντύπωση πως το ΝΑΤΟ θα στήριζε ενεργά τις αμερικανικές επιλογές στην περιοχή. Αυτό περιέπλεξε περαιτέρω τις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης, ειδικά όταν αρκετοί σύμμαχοι αρνήθηκαν να συνδράμουν στην προστασία εμπορικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ ή να παραχωρήσουν βάσεις για χτυπήματα κατά του Ιράν.
Ρούτε στο επίκεντρο της μάχης για το μέλλον του ΝΑΤΟ
Η υπόθεση Ρούτε δεν αφορά μόνο το ύφος ή τις δημόσιες σχέσεις με τον Τραμπ. Αγγίζει την ίδια την κατεύθυνση του ΝΑΤΟ και τη θέση της Ευρώπης στον κόσμο. Με τις αμφιβολίες να μεγαλώνουν για το κατά πόσο οι ΗΠΑ παραμένουν σταθερά προσηλωμένες στη συμμαχική άμυνα, η Ευρώπη αναγκάζεται να εξετάσει ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αδιανόητο: μια Αμερική που δεν θέλει ή δεν σπεύδει να υπερασπιστεί τους συμμάχους της.
Ο Ρούτε προσπαθεί να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο κρατώντας ανοιχτό τον δίαυλο με τον Τραμπ, απορροφώντας τους κραδασμούς από την Ουάσινγκτον και προσφέροντας έναν ελάχιστο κοινό τόπο συνεννόησης για τα κράτη-μέλη. Ωστόσο, η μέθοδός του έχει όρια και αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ιδίως στη δυτική Ευρώπη, αρχίζουν να δείχνουν ότι δεν αποδέχονται πλέον αδιαμαρτύρητα τη λογική του κατευνασμού.
Η πρόκληση για τον Ρούτε είναι τεράστια. Από τη μία πλευρά, καλείται να συγκρατήσει έναν απρόβλεπτο Αμερικανό πρόεδρο που αμφισβητεί συστηματικά τη χρησιμότητα του ΝΑΤΟ. Από την άλλη, πρέπει να πείσει τους Ευρωπαίους συμμάχους ότι δεν λειτουργεί ως προέκταση της Ουάσινγκτον. Σε αυτή τη λεπτή ισορροπία θα κριθεί όχι μόνο η δική του ηγεσία, αλλά και η συνοχή της πιο ισχυρής στρατιωτικής συμμαχίας στον κόσμο.
newsbeast.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου