Ο πόλεμος δεν διαλύει μόνο πόλεις και υποδομές. Διαλύει και οικογένειες. «Δεν είσαι πια αδελφή μου», της λέει. «Χάσου από εδώ», απαντά εκείνη. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ένας καβγάς σε μια πόλη κοντά στην Τεχεράνη αποτυπώνει κάτι πολύ βαθύτερο: τον τρόπο με τον οποίο η σύγκρουση έχει εισβάλει στην πιο ιδιωτική σφαίρα της ζωής των Ιρανών.
Σε ένα οικογενειακό τραπέζι για το Νοβρούζ – τη μεγαλύτερη γιορτή της χρονιάς – η ένταση ξεσπά χωρίς προειδοποίηση, όπως αποκαλύπτει ρεπορτάζ του BBC. Θείος και ανιψιά δεν ανταλλάσσουν ούτε χαιρετισμό. Εκείνος, μέλος της παραστρατιωτικής Basij, εκείνη αντίθετη στο καθεστώς. Οι λέξεις βαριές, οι σιωπές ακόμη βαρύτερες. Κάποια στιγμή σηκώνεται και φεύγει. Κανείς δεν προσπαθεί να τον σταματήσει.
Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Νέοι Ιρανοί περιγράφουν ρήγματα που βαθαίνουν μέρα με τη μέρα, καθώς οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται και οι απόψεις για τον πόλεμο γίνονται όλο και πιο απόλυτες. Ακόμη και όσοι αντιτίθενται στο καθεστώς διαφωνούν έντονα: θα φέρει η σύγκρουση την αλλαγή ή θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή;
Η καθημερινότητα συνεχίζεται με έναν παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό τρόπο. Γιόγκα υπό τον ήχο εκρήξεων. Καφέδες σε άδειες καφετέριες. Και, στο μεταξύ, καβγάδες που αφήνουν πίσω τους βαθιά τραύματα.
Καθημερινές εντάσεις
Ένας νεαρός, που συμμετείχε στις διαδηλώσεις του 2022, περιγράφει πώς η σχέση με την αδελφή του κατέρρευσε. Εκείνη στηρίζει το καθεστώς. Εκείνος βοηθά φίλους να συνδεθούν στο διαδίκτυο μέσω Starlink – μια πράξη που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε φυλάκιση. Όταν επιστρέφει στο σπίτι, βρίσκει τον εξοπλισμό του απενεργοποιημένο. Ο καβγάς είναι αναπόφευκτος. «Δεν την αντέχω πια», λέει. Και φεύγει, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο το σπίτι, αλλά και την οικογένεια.
Ακόμη πιο περίπλοκες είναι οι εντάσεις ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές, σημειώνει το BBC. Μια φοιτήτρια εξοργίζεται με τον πατέρα της, ο οποίος βλέπει τον πόλεμο ως ευκαιρία για πολιτική αλλαγή και στηρίζει ανοιχτά τον εξόριστο διάδοχο του ιρανικού θρόνου. Εκείνη βλέπει μόνο θύματα. «Θέλω απλώς να τελειώσει», λέει. Εκείνος επιμένει ότι όλα θα φτιάξουν. Η μητέρα στέκεται κάπου στη μέση. Οι καβγάδες είναι καθημερινοί.
Αλλά και μια παράξενη ενότητα
Κι όμως, μέσα σε αυτή την ένταση, υπάρχουν και στιγμές παράξενης εγγύτητας. Οικογένειες που, παρά τις διαφωνίες, επιλέγουν να μένουν μαζί – ακόμη και με έναν σχεδόν μοιρολατρικό τρόπο. «Πηγαίνουμε παντού μαζί», λέει μια νεαρή γυναίκα στην Τεχεράνη. «Αν μας χτυπήσουν, τουλάχιστον θα πεθάνουμε όλοι μαζί».
Σε μια χώρα όπου η πρόσβαση στο διαδίκτυο είναι περιορισμένη και η επικοινωνία με ξένα μέσα μπορεί να οδηγήσει στη φυλακή, αυτές οι μαρτυρίες είναι σπάνιες. Και ίσως για αυτό ακόμη πιο αποκαλυπτικές.
Ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι μόνο γεωπολιτική σύγκρουση. Είναι μια σύγκρουση μέσα στα σπίτια, στα τραπέζια, στις πιο στενές σχέσεις. Και αυτές οι ρωγμές, σε αντίθεση με τις υλικές καταστροφές, δεν αποκαθίστανται εύκολα.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου