Λίγο πριν από την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα, ο Sam Morril μιλά στο NEWS 24/7 για την πολιτική κωμωδία, τη δύναμη των social media και τους διάσημους κωμικούς που δηλώνουν «φιμωμένοι».
Με έδρα τη Νέα Υόρκη, ο Sam Morril έχει καθιερωθεί ως ένας από τους πιο οξείς
εκπροσώπους της σύγχρονης αμερικανικής stand-up σκηνής. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μανχάταν, ξεκίνησε να δοκιμάζει τις δυνάμεις του στη stand-up comedy αμέσως μετά το σχολείο και πέρασε χρόνια στις μικρές σκηνές της πόλης, πριν γίνει σταθερή παρουσία στο περίφημο Comedy Cellar.Το 2011 το Comedy Central τον συμπεριέλαβε στους «Comics to Watch» και έκτοτε έχει εμφανιστεί επανειλημμένα στις εκπομπές των Stephen Colbert, Conan O’Brien και James Corden, ενώ έκανε ένα σύντομο πέρασμα και από το Joker του Todd Phillips. Ανήκει σε μια γενιά κωμικών που πέρασε από τα comedy clubs στις πλατφόρμες και στα social media, χωρίς να εγκαταλείψει την παραδοσιακή, απαιτητική δουλειά πάνω στη γραφή και στον ρυθμό του αστείου.
Το 2024 κυκλοφόρησε στο Amazon Prime το πέμπτο special του, You’ve Changed, το οποίο παρουσίασε και στο Madison Square Garden. Είχαν προηγηθεί τα Same Time Tomorrow στο Netflix, Positive Influence στο Comedy Central και τα αυτοχρηματοδοτούμενα I Got This και Up on the Roof στο YouTube, που ξεπέρασαν μαζί τις 20 εκατομμύρια προβολές. Παράλληλα, συνπαρουσιάζει με τον Mark Normand το podcast We Might Be Drunk, με περισσότερες από 100 εκατομμύρια προβολές και downloads.
Λίγο πριν από την πρώτη του εμφάνιση στην Αθήνα, στις 2 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Ακροπόλ, ο Sam Morril μιλά στο NEWS 24/7 για τον φόβο της αποτυχίας, τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τα όρια της πολιτικής κωμωδίας. Εξηγεί γιατί το χειροκρότημα μπορεί να γίνει παγίδα, απορρίπτει το αφήγημα των διάσημων κωμικών περί «φίμωσης» και επιμένει ότι η πρόκληση από μόνη της δεν αρκεί: χωρίς δουλεμένη γραφή, δεν υπάρχει καλό αστείο.
Sam Morril – “Δεν ήταν γραφτό να ασχολούνται τόσοι πολλοί άνθρωποι με την κωμωδία”
Τι πονάει περισσότερο: ένα αστείο που δεν προκαλεί καθόλου γέλιο ή ένα αστείο που προκαλεί τεράστιο γέλιο για έναν λόγο που εσείς θεωρείτε ανόητο; Και, σε πιο θεμελιώδες επίπεδο, τι είναι για εσάς αστείο; Τι σας κάνει πραγματικά να γελάτε;
Χαίρομαι όταν το κοινό γελάει, αλλά αν θεωρώ ότι το αστείο δεν είναι καλό, θα σταματήσω να το λέω. Τι με κάνει να γελάω; Συνήθως τα χαζά και ανόητα πράγματα.
Madison Square Garden, Netflix, Amazon, εκατομμύρια προβολές – κι όμως, μοιάζει να υπάρχει ακόμη μια φωνή μέσα σας που λέει: «Καλύτερα να μην τα κάνω θάλασσα τώρα». Είναι τελικά η ανασφάλεια το καύσιμο της κωμωδίας σας;
Δεν θα το αποκαλούσα «ανασφάλεια», αλλά σίγουρα υπάρχει μέσα μου ένας φόβος αποτυχίας. Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να φτάσει η καριέρα μου σε ένα σημείο όπου μπορώ να αισθάνομαι άνετα, οπότε ακόμη κι όταν τα πράγματα είναι καλά, δεν τα βιώνω απαραίτητα έτσι. Ένα κομμάτι μου νιώθει ότι όλα αυτά μπορούν να χαθούν ανά πάσα στιγμή.
Επίσης, όπως πολλοί επαγγελματίες κωμικοί σήμερα, ανανεώνω το υλικό μου αρκετά συχνά. Και όταν δοκιμάζεις καινούργια πράγματα, είναι αναπόφευκτο να αποτυγχάνεις συχνά. Νιώθω άσχημα όταν ένα νέο αστείο δεν λειτουργεί, επειδή γνωρίζω ότι μπορεί να χαλάω τη βραδιά κάποιων ανθρώπων. Είναι μέρος της διαδικασίας, αλλά και μια παράξενη πτυχή της δουλειάς μου. Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς δεν λέει: «Είναι Δευτέρα, οπότε σήμερα θα δοκιμάσω μερικά καινούργια κόλπα. Συγγνώμη, παιδιά, που έβαλα μόνο δύο στα δεκαπέντε σουτ».
Οι κωμικοί συχνά καταφεύγουν στην υπεράσπιση «είναι απλώς ένα αστείο». Ισχύει πάντοτε αυτό ή μπορεί μερικές φορές να αποτελεί έναν βολικό τρόπο για να κρύβονται πίσω από όσα πραγματικά πιστεύουν;
Είναι ένας ασφαλής τρόπος να λες ό,τι γουστάρεις χωρίς καμία συνέπεια. Πιστεύω ότι θα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα να λέμε ό,τι θέλουμε, αλλά αν ο κόσμος εξοργιστεί, κι αυτό είναι οκ. Χρειάζεται ένα ορισμένο επίπεδο δεξιοτεχνίας για να γράψεις ένα αστείο γύρω από ένα τολμηρό ή αμφιλεγόμενο θέμα.
Ακούω ακροδεξιούς κωμικούς να χρησιμοποιούν λέξεις όπως «καθυστερημένος» (“retard”) ή «πούστης» (“faggot”) ως ατάκα που υποτίθεται ότι προκαλεί το γέλιο. Ακούω, από την άλλη, ακροαριστερούς κωμικούς να χρησιμοποιούν ως punchline τη φράση «δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται στους λευκούς άνδρες να μιλούν». Είναι όλοι τους κωμικοί της ευκολίας. Ξέρουν ότι θα έπρεπε να είχαν δουλέψει περισσότερο για να ολοκληρώσουν σωστά το αστείο.
Δεν ήταν γραφτό να ασχολούνται τόσοι πολλοί άνθρωποι με την κωμωδία. Αναμφίβολα, όμως, ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία μπορείς να είσαι τεμπέλης και άθλιος στη δουλειά σου και, παρ’ όλα αυτά, να αποκτήσεις κοινό.
Έχετε πει ότι έχετε βαρεθεί μέχρι θανάτου τις ερωτήσεις για την cancel culture, οπότε ας το θέσω διαφορετικά: γιατί τόσοι κωμικοί επιμένουν να μιλούν για το πόσο «φιμωμένοι» είναι, την ώρα που μιλούν σε τρία μικρόφωνα και κάνουν sold out παραστάσεις σε όλο τον κόσμο;
Επειδή λένε ψέματα. Είναι ένα πανάρχαιο τέχνασμα που χρησιμοποιούν οι προκλητικοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πλούσιοι άνθρωποι παραπονιούνται στους θαυμαστές τους, οι οποίοι δεν είναι πλούσιοι, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τον εαυτό τους ως θύμα. Κοιτάξτε πόσο πολύ παραπονιέται ο Έλον Μασκ. Είναι τρισεκατομμυριούχος. Υποτίθεται ότι η γκρίνια του θα μας κάνει να ξεχάσουμε πως έχει στην κατοχή του τα περισσότερα χρήματα του κόσμου;
Αν ισχυρίζεσαι ότι σε φιμώνουν, αλλά διαθέτεις δεκάδες εκατομμύρια δολάρια ή έχεις κυκλοφορήσει πολλά specials στο Netflix, τότε δεν σε φιμώνει κανείς. Αν παραπονιέσαι ότι σε φιμώνουν και κυκλοφορείς το special σου στο Rumble, πιθανότατα είσαι ένας άθλιος κωμικός.
Θα έλεγα επίσης ότι έχουμε πλέον συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους ως αναλώσιμους. Κοιτάξτε τις εφαρμογές γνωριμιών: με μια κίνηση πετάμε κάποιον στην άκρη και δεν τον ξανασκεφτόμαστε ποτέ. Το ίδιο κάνουμε και στο κινητό μας, περνώντας από το ένα reel στο άλλο: «Εντυπωσίασέ με μέσα στα πρώτα τρία δευτερόλεπτα, διαφορετικά περνάω στο επόμενο». Οι άνθρωποι αισθάνονται σαν θεοί.
Μπαίνεις στο Twitter και είναι γεμάτο ρατσιστική παράνοια. Μετά πηγαίνεις στο Threads και βρίσκεις έναν όχλο έτοιμο να λιντσάρει, ρωτώντας: «Ποιον θα καταστρέψουμε σήμερα;». Όλα αυτά μου θυμίζουν ότι θέλω να κοιτάζω την οθόνη μου όσο το δυνατόν λιγότερο.
“Θεωρώ ότι οι κωμικοί που υποστήριξαν τον Τραμπ ήταν εντελώς άθλιοι”
Έχετε πει ότι σας ανησυχούν λιγότερο τα ευαίσθητα ακροατήρια και περισσότερο οι πλατφόρμες που αστυνομεύουν τη γλώσσα για χάρη των διαφημιζομένων. Ποιος αποτελεί, λοιπόν, μεγαλύτερη απειλή για την κωμωδία σήμερα: ένας θεατής που προσβλήθηκε ή ένας 24χρονος υπεύθυνος προϊόντος στη Meta;
Η Meta. Έχει υπερβολικά μεγάλη δύναμη. Δεν διαθέτει καν εξυπηρέτηση πελατών, επειδή δεν έχει ανταγωνιστή. Ένας θεατής που προσβλήθηκε; Ποιος χέστηκε; Αν μου στείλει ένα κακόβουλο e-mail, μπορεί τελικά να μου δώσει καινούργιο υλικό. Τουλάχιστον αυτός ο θεατής με ακούει.
Υπάρχει εδώ μια ειρωνεία: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σας βοήθησαν να αποκτήσετε ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να απεχθάνεστε αυτό που κάνουν στην κωμωδία. Δαγκώνετε το χέρι που σας ταΐζει ή μήπως αυτό το χέρι σάς πνίγει την ώρα που σας ταΐζει;
Ναι είναι ειρωνικό.
Έχουν αποκτήσει οι κωμικοί υπερβολικά μεγάλη πολιτική σημασία στην Αμερική ή μήπως οι δημοσιογράφοι έχουν απλώς χάσει την αξιοπιστία τους;
Υποθέτω ότι ισχύουν και τα δύο. Οι δημοσιογράφοι έχουν χάσει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας τους. Ο Τζον Στιούαρτ το έκανε – και εξακολουθεί να το κάνει – πολύ καλά. Η πολιτική κωμωδία είναι εξαιρετικά δύσκολη, επειδή κάποια στιγμή αρχίζεις να εισπράττεις χειροκρότημα αντί για γέλιο – το λεγόμενο clapter – και αυτό είναι φτηνό. Πρέπει να προσέχεις να μην ερωτευτείς αυτό το χειροκρότημα, γιατί τότε παύεις να κάνεις αστεία και αρχίζεις να κάνεις κήρυγμα.
Στη δική μου περίπτωση, αφήνω τις απόψεις μου να διαφαίνονται. Ο κόσμος γνωρίζει τη θέση μου πάνω σε πολλά ζητήματα, αλλά θέλω να διατηρώ τη δυνατότητα να τον εκπλήσσω πού και πού.
Θεωρώ ότι οι κωμικοί που υποστήριξαν τον Τραμπ ήταν εντελώς άθλιοι. Πιστεύω επίσης ότι το να εκφράζεις δημόσια την υποστήριξή σου σε λιγότερο γνωστούς πολιτικούς είναι ριψοκίνδυνο. Έχω καιρό να διαβάσω εφημερίδα, αλλά τρέφω μεγάλες ελπίδες για αυτούς τους δύο νέους πολιτικούς, τον Έρικ Σουόλγουελ και τον Γκράχαμ Πλάτνερ. Φαίνονται πολύ έντιμα παλικάρια! (σαρκάζει).
Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία πολλοί κωμικοί έμοιαζαν να πιστεύουν ότι «λένε την αλήθεια στην εξουσία». Έχει αλλάξει ποτέ πραγματικά η κωμωδία κάτι στην πολιτική ή απλώς οι κωμικοί κατέληξαν να εξασφαλίζουν καλύτερα συμβόλαια με το Netflix;
Στην Αμερική, αρκεί να κοιτάξει κανείς τις φωτογραφίες από τις συλλήψεις του Λένι Μπρους και του Τζορτζ Κάρλιν. Πιστεύω ότι η κωμωδία πράγματι άλλαξε κάποια πράγματα. Δεν νομίζω, βέβαια, ότι κανένας από τους δύο κατάφερε να εμφανιστεί στο Netflix.
Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η αγανάκτηση καταναλώνεται ως ψυχαγωγία. Γιατί πιστεύετε ότι έχει γίνει τόσο απολαυστικό να παρακολουθούμε τον θυμό;
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι είναι ένδειξη χαμηλής νοημοσύνης.
Πόσο από τον Sam Morril που βλέπουμε στη σκηνή είστε πραγματικά εσείς και πόσο είναι ένας χαρακτήρας που έχει μάθει ακριβώς πόσο κυνισμό μπορεί να αντέξει το κοινό; Και τι παρερμηνεύουν συστηματικά οι άνθρωποι σε εσάς εξαιτίας αυτής της σκηνικής περσόνας;
Είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Πιστεύω ότι εκτός σκηνής είμαι μάλλον πιο καλός. Πάνω στη σκηνή έχω την ελευθερία να είμαι πιο ειλικρινής και πιο ωμός. Στην πραγματική ζωή πρέπει να λαμβάνεις λίγο περισσότερο υπόψη τα συναισθήματα των άλλων και να είσαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος με παρερμηνεύει.
Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεστε στην Αθήνα. Πόσα γνωρίζετε πραγματικά για το ελληνικό κοινό – και πόσο θα πρέπει να ανησυχούμε για όσα νομίζετε ότι γνωρίζετε;
Γνωρίζω ότι εσείς οι Έλληνες ουσιαστικά εφηύρατε την κωμωδία, όπως και τόσα άλλα πράγματα. Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις για το κοινό, αλλά έχω εμφανιστεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, οπότε νομίζω πως το έχω.
Έχετε πει ότι, διαβάζοντας Αριστοφάνη, ανακαλύψατε ουσιαστικά τα ίδια αστεία που εξακολουθούμε να κάνουμε και σήμερα. Μήπως οι κωμικοί υπερεκτιμούν την πρωτοτυπία τους;
Όχι εγώ!
Όταν εμφανίζεστε εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, τι σας ανησυχεί περισσότερο: ότι το κοινό δεν θα καταλάβει τις αμερικανικές αναφορές ή ότι θα καταλάβει την Αμερική πολύ καλύτερα απ’ όσο θα θέλατε;
Δεν ανησυχώ.
Sam Morril
ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΛ, Ιπποκράτους 9-11, Αθήνα
2 Σεπτεμβρίου 2026
Εισιτήρια more.com
news24/7.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου