Η Μαρία Καρυστιανού επανέφερε από τη σκηνή του Ολύμπιον την έννοια του ενιαίου και αδιαιρέτου λαού – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Είναι Ιούλιος του 2025. Η Μαρία Καρυστιανού επισκέπτεται διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων των Τεμπών.
Εκείνο το καλοκαίρι διαμηνύει σε συνεργάτες και κοντινές της επαφές, ότι εξετάζει τη δημιουργία πολιτικού φορέα.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, από τη Θεσσαλονίκη, η Μαρία Καρυστιανού ανακοινώνει το πολιτικό κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Η ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος με τόπο έναρξης τη Θεσσαλονίκη είναι ένα σπάνιο φαινόμενο μεταπολιτευτικά.
Η εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Ολύμπιον την Πέμπτη, αποκάλυψε ένα κόμμα που δεν είναι ούτε καθαρά αριστερό ούτε καθαρά δεξιό – είναι όμως αντισυστημικό και βασίζεται στην ομογένεια.
ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ
Έξω από το Ολύμπιον οι υποστηρικτές του κινήματος συλλέγουν υπογραφές από τις 17:00. Οι πόρτες ανοίγουν στις 18:10. Μέχρι τις 18:40 ολόκληρη η αίθουσα και ο εξώστης ήταν ασφυκτικά γεμάτη, με 500 και πλέον θεατές να κάθονται στις κόκκινες θέσεις του σινεμά.
Απ’ έξω στα ηχεία παίζει Ζορμπάς. Κόσμος ακούγεται να λέει ότι ήρθε από την Αθήνα και την Κρήτη αυθημερόν. Ένας κύριος αναφέρει ότι έφτασε από τη Σαντορίνη για να βοηθήσει εθελοντικά – κάθεται φυλώντας την πόρτα.
Μέσα στην αίθουσα επικρατεί ανυπομονησία και ησυχία. Ένας μαθητής δημοτικού φωνάζει: «Μαρία μαζί σου». Η αίθουσα τον χειροκροτεί.
Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ
Ο Θανάσης Αυγερινός, δημοσιογράφος και ανταποκριτής, έχει έρθει από την Μόσχα για να συντονίσει την πολιτική επικοινωνία του κόμματος. Ανεβαίνει στη σκηνή με μια μπλούζα που αρχικά φαίνεται να δείχνει τον Μαρξ, τον Ένγκελς και τον Λένιν. Τελικά πρόκειται για τους Ρώσους λογοτέχνες, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι και Τσέχωφ.
«Διάλεξα τον Ντοστογιέφσκι ως κεντρικό πρόσωπο, γιατί έγραψε το ‘’Έγκλημα και Τιμωρία’’. Αυτοί που εγκλημάτησαν πρέπει να γνωρίζουν ότι η τιμωρία τους πλησιάζει»
Η πρώτη αναφορά του Αυγερινού είναι στους απόδημους. Η εκλογική στόχευση του κόμματος εστιάζει στην ομογένεια. Από την οθόνη του Ολύμπιον παρελαύνουν Έλληνες του εξωτερικού που στέλνουν τη στήριξη τους στη Μαρία Καρυστιανού.
Μάλιστα, τρεις αναφέρονται στον Καποδίστρια. Υπενθυμίζεται ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας ουσιαστικά άφησε μια από τις σημαντικότερες διπλωματικές καριέρες της Ευρώπης για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Ένας Έλληνας ομογενής που επέστρεψε για να κυβερνήσει την πατρίδα του. Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι οραματίζονται και οι ακόλουθοι της «Ελπίδας».
Το κοινό ενθουσιάζεται και χειροκροτά κάθε φορά που ακούει έναν ομογενή να θέλει να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Σχεδόν καμία αναφορά στα Τέμπη, ούτε από τον Θανάση Αυγερινό, ούτε από την Κατερίνα Μουτσάτσου. Η Μαρία Καρυστιανού αργότερα θα αναφερθεί μια φορά στο δυστύχημα.
Η πρώτη ενότητα κλείνει με τον Νίκο Ξυλούρη να ερμηνεύει το «Και να αδερφέ μου». Το τραγούδι ταιριάζει απόλυτα με την πολιτική ιδεολογία του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού.
«ΚΑΙ ΝΑ ΑΔΕΡΦΈ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΆΘΑΜΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΆΖΟΥΜΕ ΉΣΥΧΑ, ΉΣΥΧΑ ΚΙ ΑΠΛΆ.
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΌΜΑΣΤΕ ΤΏΡΑ ΔΕ ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ.
ΚΙ ΑΎΡΙΟ ΛΈΩ ΘΑ ΓΊΝΟΥΜΕ ΑΚΌΜΑ ΠΙΟ ΑΠΛΟΊ».
Πρόκειται για έναν πολιτικό χώρο που δεν εστιάζει τόσο στην ιδεολογία, όσο σε μια δεξαμενή πολιτών που βρίσκονται έξω από την πολιτική και οραματίζονται όπως ανέφερε η Μαρία Καρυστιανού: «μια Ελλάδα που θα ανήκει ξανά στους πολίτες της».
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ
Η Μαρία Καρυστιανού ανεβαίνει στη σκηνή του Ολύμπιον καταχειροκροτούμενη. Ξεκινά να αναπτύσσει το λόγο της, που ουσιαστικά πρόκειται για την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος που μόλις έχει αναρτηθεί στον ιστότοπο του νέου πολιτικού φορέα.
Το πιο παρατεταμένο χειροκρότημα το λαμβάνει όταν αναφέρεται στην άρση ασυλίας και στην πρόταση της για ανακλητότητα των βουλευτών.
Οι αναφορές της είναι περισσότερο σημειακές, στο πεδίο της ηθικής συγκίνησης, παρά της αναλυτικής πολιτικής τεκμηρίωσης.
Γίνεται αναφορά στη στήριξη της οικογένειας, την ανασυγκρότηση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, την εξυγίανση του εθνικού συστήματος υγείας, τον έλεγχο των δημοσίων συμβάσεων των μνημονίων και την διαφάνεια στη λειτουργία των τραπεζών.
Τα δύο τελευταία επανεισάγουν έναν αντιμνημονιακό λόγο.
Η αισθητική της εκδήλωσης, τα λόγια του Θανάση Αυγερινού και ιδίως της Κατερίνας Μουτσάτσου, και φυσικά η ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού θύμισαν κάτι:
- από το ΠΑΣΟΚ του ‘81, με την χώρα που ανήκει στους πολίτες της
- από τον ΣΥΡΙΖΑ του ‘15, με τον αντιμνημονιακό λόγο ενάντια στις τράπεζες και τη διαφθορά
- από την καραμανλική δεξιά, του κοινωνικού κράτους, της πατρίδας και της εθνικής κυριαρχίας
Όλα αυτά όμως, με μια πολιτική κληρονομιά των πλατειών: όχι κόμμα πρώτα, αλλά κίνημα πολιτών που γίνεται πολιτικός φορέας.
«ΕΙΣΑΙ Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΜΑΣ»
Η Μαρία Καρυστιανού κλείνει την εκδήλωση με ένα στίχο του Κωστή Παλαμά:
«ΧΡΩΣΤΆΜΕ Σ’ ΌΣΟΥΣ ΉΡΘΑΝ, ΠΈΡΑΣΑΝ, ΘΑ ‘ΡΘΟΥΝ, ΘΑ ΠΕΡΆΣΟΥΝ.
ΚΡΙΤΈΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΚΆΣΟΥΝ ΟΙ ΑΓΈΝΝΗΤΟΙ, ΟΙ ΝΕΚΡΟΊ».
Ένας θεατής φωνάζει:
«Είσαι η κιβωτός μας. Μάζεψέ μας και πήγαινε μας όλους εκεί!».
Μια μεγάλη ουρά σχηματίζεται. Ο κόσμος δε φεύγει από το Ολύμπιον. Σχηματίζει μια ουρά μέχρι να χαιρετήσει τη Μαρία Καρυστιανού.
Η πρόεδρος της «Ελπίδας» αποχωρεί από το Ολύμπιον.
Οι δημοσιογράφοι ρωτούν: «Ποιος είναι ο στόχος του κόμματος;».
– Η εξουσία, απαντά η Μαρία Καρυστιανού, η πρώτη θέση.
– Ναι αλλά χωρίς κάποια εμπειρία, ρωτούν και πάλι οι συνάδελφοι.
– Κάποια στιγμή θα την αναλύσουμε την εμπειρία. Η εμπειρία μόνη της δεν λέει τίποτα αν δεν υπάρχει η αλήθεια και η καθαρότητα, απαντά η πρόεδρος του νέου κόμματος.
Ο κόσμος που είναι συγκεντρωμένος στην πλατεία φωνάζει:
«Μαζί σου Μαρία να φύγει η μαφία»
news24/7.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου