Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου είναι άνθρωποι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά σαν ηγέτες λαμβάνουν τις ίδιες κακές αποφάσεις, σαν ο ένας να προσπαθεί εναγωνίως να αντιγράψει τον άλλον.
Την παραπάνω άποψη εκφράζει ο Τόμας Λ. Φρίντμαν, αρθρογράφος των New York Times, που έχει κερδίσει τρία βραβεία Πούλιτζερ,
στο νέο του άρθρο που έγραψε στην ηλεκτρονική έκδοση της αμερικανικής εφημερίδας.Περιγράφοντας τις κινήσεις τους στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, ο Φρίντμαν τονίζει ότι οι τρεις ηγέτες, παρασυρόμενοι από τις φιλοδοξίες τους και πιστεύοντας την ίδια την προπαγάνδα τους, επειδή αναγκαστικά περιβάλλονται από αυλοκόλακες λόγω του τρόπου που κυβερνούν, επιμένουν σε μια πολιτική που αντί να δώσει λύση στο πρόβλημα, εντείνει ακόμη περισσότερο το αδιέξοδο.
«Ο καθένας τους πιστεύει ότι είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος. Δυστυχώς, όμως, επειδή όλοι τους έχουν κάνει το πιο ανόητο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας ηγέτης -να περιβάλλεται από αυλοκόλακες- έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδους πολέμους, από τους οποίους μπορούν να ξεφύγουν σήμερα μόνο αν παραδεχτούν την πικρή αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από έναν απερίσκεπτο ηγέτη που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Μερικές φορές, το ένστικτό του τον ωθεί να επιμείνει ακόμη περισσότερο σε μια στρατηγική που αποτυγχάνει».
«Αν θες να δολοφονήσεις, φώναξε τη Μοσάντ, αν θες ανάλυση, μην την καλέσεις»
«Ας ξεκινήσουμε με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ. Το σημάδι ότι ο Νετανιάχου έχει ξεφύγει από τον έλεγχο -και έχει παρασύρει μαζί του την ηγεσία της φημισμένης ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών, του Μοσάντ- αντανακλάται σε δύο αποφάσεις που έλαβε και οι οποίες ήταν εντελώς παράλογες: Η πρώτη είναι η ιδέα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να ανατρέψει το καθεστώς της Τεχεράνης με ένα μεγάλο αεροπορικό χτύπημα, και η δεύτερη ήταν ότι θα μπορούσε να επιλέξει τον νέο ηγέτη του Ιράν.
Πριν εξηγήσω πόσο τρελό ήταν αυτό, μερικά σύντομα ιστορικά στοιχεία: Από τότε που είδα από κοντά πώς η λιβανέζικη χριστιανική πολιτοφυλακή “Φαλαγγίτες” βοήθησαν να ξεγελάσουν τη Μοσάντ το 1982, κάνοντάς την να πιστέψει ότι μέσω μιας γρήγορης εισβολής το Ισραήλ θα μπορούσε να εγκαταστήσει τον ηγέτη των “Φαλαγγιτών”, Μπασίρ Τζεμάγιελ -που ήταν κατά των Παλαιστίνιων- ως πρόεδρο στη Βηρυτό, ακολουθώ τον ακόλουθο κανόνα όσον αφορά την περιβόητη ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών: Αν θέλεις να δολοφονηθεί κάποιος στη Βηρυτό ή στην Τεχεράνη, κάλεσε τη Μοσάντ. Αν θέλεις να κατανοήσεις τις πολιτικές και κοινωνικές τάσεις στη Βηρυτό ή στην Τεχεράνη, μην καλέσεις τη Μοσάντ. Διότι ο ίδιος λόγος για τον οποίο είναι καλή στο πρώτο, την οδηγεί να είναι κακή στο δεύτερο.
Η Μοσάντ είναι πολύ ικανή στο να εντοπίζει και να εξοντώνει τους εχθρούς του Ισραήλ, κυρίως επειδή διαθέτει μεγάλη επιδεξιότητα στο να στρατολογεί δυσαρεστημένους πολίτες στο Λίβανο, το Ιράν, τη Δυτική Όχθη και αλλού στον αραβικό κόσμο -δηλαδή, ανθρώπους που μισούν τα καθεστώτα τους και είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με το Ισραήλ για να τα ανατρέψουν. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί ακριβώς οι πράκτορες, είτε από αίσθημα αδικίας είτε για χρήματα, τείνουν να υπερβάλλουν σχετικά με το πόσο αδύναμο είναι το καθεστώς τους και πόσο εύκολη θα ήταν η ανατροπή του.
Θέλουν το Ισραήλ να κάνει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι ένας ανόητος όπως ο Τραμπ, που δεν έχει καμία γνώση της ιστορίας, υποθέτει ότι, επειδή η Μοσάντ είναι καλή στο να δολοφονεί ανθρώπους, είναι εξίσου καλή στο να προβλέπει τι θα συμβεί το πρωί μετά το θάνατό τους.
«Ο Τραμπ πληρώνει το τίμημα»
Αυτό εξηγεί γιατί, μετά τη συνάντηση στον Λευκό Οίκο τον Φεβρουάριο -όταν ο Νετανιάχου και ο τότε διευθυντής της Μοσάντ, Ντέιβιντ Μπαρνέα, ουσιαστικά υποστήριξαν ότι αν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες δολοφονούσαν τους κορυφαίους ηγέτες του Ιράν, η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα αναλάμβαναν την εξουσία “καλοί άνθρωποι”- ο Τραμπ δεν τους έδιωξε από την αίθουσα γελώντας. Ο Τραμπ προφανώς υπέθεσε ότι, επειδή η Μοσάντ διέθετε υπερδυνάμεις στον τομέα των δολοφονιών, διέθετε και υπερδυνάμεις στον τομέα της ανάλυσης, και ότι, ως εκ τούτου, το Ιράν θα έπεφτε στα χέρια του με τον ίδιο τρόπο που έπεσε η Βενεζουέλα όταν οι ΗΠΑ απομάκρυναν τον πρόεδρό της, Νικολά Μαδούρο.
Όπως ανέφεραν οι συνάδελφοί μου Μάγκι Χάμπερμαν και Τζόναθαν Σουάν στο βιβλίο τους “Regime Change”, ο διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ χρησιμοποίησε μία λέξη για να περιγράψει τα σενάρια του Νετανιάχου για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν: “γελοία”. Ο Τραμπ, πεπεισμένος ότι ήξερε καλύτερα, αγνόησε τόσο τον ίδιο όσο και άλλους -και από τότε πληρώνει το τίμημα.
Το ακόμη πιο αποκαλυπτικό στοιχείο ότι τόσο ο Νετανιάχου όσο και η υπηρεσία πληροφοριών του είχαν μεθύσει από την εξουσία ήταν μια άλλη απίστευτη ιστορία που αποκάλυψε η εφημερίδα “The Times”: ότι η Μοσάντ προετοίμαζε τον πρώην πρόεδρο του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ να αναλάβει την εξουσία στο Ιράν μετά την εξάλειψη της κυβέρνησης του ανώτατου ηγέτη, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Όπως ανέφεραν οι συνάδελφοί μου: “Η απόφαση του Ισραήλ να καταρτίσει ένα σχέδιο αλλαγής καθεστώτος με επίκεντρο τον Αχμαντινετζάντ αποτελεί μια εκπληκτική ανατροπή στην ιστορία των σχέσεων της χώρας με τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος ήταν γνωστός για την επιτάχυνση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, τις τακτικές εκκλήσεις του για την καταστροφή του Ισραήλ και την άρνηση του Ολοκαυτώματος”.
Ισραήλ, ξέρεις τίποτα για τη σύγχρονη ιστορία του Ιράν; Έχεις ακούσει ποτέ για τον Μοχάμαντ Μοσάντεκ; Ήταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός του Ιράν από το 1951 έως το 1953, ο οποίος ανατράπηκε από ένα πραξικόπημα που οργανώθηκε από τη CIA και τη βρετανική MI6, αφού το Ιράν εθνικοποίησε την Anglo-Iranian Oil Company. Η οργή για εκείνο το πραξικόπημα, που έφερε στην εξουσία στην Τεχεράνη τον άνθρωπο της Δύσης, εξακολουθεί να καίει στις καρδιές πολλών Ιρανών.
Η απόλυτη τρέλα που έδειξε το Ισραήλ πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να εγκαταστήσει τον Αχμαντινετζάντ -και ότι το ιρανικό πολιτικό σύστημα δεν θα τον απορρίψει όπως το ανθρώπινο σώμα απορρίπτει ένα μοσχευμένο όργανο- είναι παράλογη. Πραγματικά πίστευαν ο Νετανιάχου και η Μοσάντ ότι οι περήφανοι, εθνικιστές Ιρανοί, ακόμη και εκείνοι που μισούν τους κληρικούς που τους κυβερνούν, θα έλεγαν: “Ω, ευχαριστούμε, Μπίμπι, που μας έβαλες τον επόμενο ηγέτη μας”; Η ματαιοδοξία και η υπερβολή στο να πιστεύει κανείς ότι 7,2 εκατομμύρια Ισραηλινοί Εβραίοι θα μπορούσαν να αποφασίσουν ποιος θα κυβερνήσει περισσότερους από 90 εκατομμύρια Ιρανούς Μουσουλμάνους είναι εκπληκτική».
«Το πιο θεμελιώδες λάθος του Πούτιν ήταν ότι πίστεψε τη δική του αφήγηση»
«Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου βρίσκονται σε κοινή πορεία με τον Πούτιν, ο οποίος πίστεψε ακράδαντα τη δική του προπαγάνδα, θεωρώντας ότι όλοι οι Ουκρανοί ανυπομονούσαν να γίνουν και πάλι μέρος της “Μητέρας Ρωσίας” και ότι το δημοκρατικά εκλεγμένο καθεστώς στο Κίεβο θα έπεφτε εύκολα.
“Το πιο θεμελιώδες λάθος του Πούτιν ήταν ότι πίστεψε τη δική του αφήγηση, σύμφωνα με την οποία οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι αποτελούσαν ‘ένα λαό’ και ότι η ανεξαρτησία της Ουκρανίας δεν ήταν παρά ένα τεχνητό κατασκεύασμα της Δύσης”, σημείωσε πέρυσι ο στρατιωτικός αναλυτής Ρόμπιν Λέιρντ. “Αυτή η ιδεολογική τυφλή κηλίδα τον οδήγησε να πιστεύει ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα γίνονταν δεκτές ως απελευθερωτές”.
Σε μια τέλεια αναλογία με όσα συνέβησαν στο Ιράν, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες φαίνεται να βασίστηκαν υπερβολικά “σε φιλορωσικές πηγές που έλεγαν στη Μόσχα ό,τι ήθελε να ακούσει”, δήλωσε ο Λέιρντ, “αντί να παρέχουν ακριβή εικόνα της πραγματικής κατάστασης όσον αφορά το κλίμα και τις δυνατότητες της Ουκρανίας”.
Ο Νετανιάχου, παρά τις τακτικές νίκες του επί της Χάμας, της Χεζμπολάχ και της Τεχεράνης, δεν έχει μετατρέψει καμία από αυτές σε μια νέα στρατηγική πραγματικότητα για το Ισραήλ. Για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να καταστήσει σαφές ότι οι στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν είχαν ως στόχο να εξασφαλίσουν την ασφάλεια της περιοχής, ώστε να καταστεί δυνατή η ειρήνη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.
Αντίθετα, αυτό που βλέπει ολόκληρος ο κόσμος είναι τον Νετανιάχου να προσπαθεί να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες στην περιοχή για την ισραηλινή προσάρτηση της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, και την προθυμία του να θυσιάσει τα πάντα – την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία, την υποστήριξη πολλών νέων Αμερικανών, την υποστήριξη του Δημοκρατικού Κόμματος, την υποστήριξη της Δυτικής Ευρώπης και την ανεξαρτησία του ισραηλινού δικαστικού σώματος – για να το πετύχει.
Εν τω μεταξύ, ο Τραμπ έχει αποδυναμώσει και απομονώσει τις ΗΠΑ, επιλέγοντας απερίσκεπτα να εισβάλει στο Ιράν χωρίς συμμάχους, χωρίς διεθνή νομιμοποίηση και χωρίς “Σχέδιο Β” για την εξουδετέρωση της ικανότητας της Τεχεράνης να κατασκευάσει όπλο μαζικής καταστροφής.
Αντίθετα, ο Τραμπ έδωσε τη δυνατότητα στο Ιράν να ανακαλύψει δύο απίστευτα φθηνά και αποτελεσματικά όπλα: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και τις επιθέσεις εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο σχεδόν κάθε φορά που ο Τραμπ βομβαρδίζει το Ιράν.
Και ο Πούτιν -αντί να καταβάλει τη σκληρή προσπάθεια να μετατρέψει τη Ρωσία σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία που θα μπορούσε πραγματικά να προσελκύσει τους Ουκρανούς- μετέτρεψε την ήδη αδύναμη ρωσική δημοκρατία σε ένα πλήρως αστυνομοκρατούμενο κράτος, με μια ευάλωτη πετρελαϊκή οικονομία. Σήμερα, η Ρωσία απουσιάζει εντελώς από την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης. Είναι σαν να είχαν μόλις εφευρεθεί τα αυτοκίνητα και ο Πούτιν να έλεγε ότι προτιμά να επενδύσει σε περισσότερα άλογα – και στη φαντασίωσή του, που ανήκει στον 19ο αιώνα, για μια ενωμένη ρωσική πατρίδα.
(….)
Εν κατακλείδι, τελικά όλες αυτές οι συγκρούσεις θα καταλήξουν σε διαπραγματεύσεις, γιατί κανένας από αυτούς τους ηγέτες δεν μπορεί να συνεχίσει τους ανόητους πολέμους επ’ αόριστον».
newsbeast.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου