Κυριακή Χριστακοπούλου: «…άμεσοι με την εσωτερική μας αλήθεια…»

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης • gkoul@naftemporiki.gr

Η έκθεση «Santantonio: Μια παράδοση που επιμένει» διερευνά τα όρια και τις δυνατότητες της φωτορεαλιστικής ζωγραφικής· σε επιμέλεια του ιστορικού της τέχνης Σπύρου Μοσχονά, αποτελεί έναν υποθετικό διάλογο του σπουδαίου ζωγράφου και δασκάλου Γιάννη Σανταντόνιο (Santantonio) με νεότερους καλλιτέχνες.

Η έκθεση παρουσιάζεται στον εκθεσιακό χώρο Λόφος art Project στην Κυψέλη· μέχρι τις 20 Οκτωβρίου, στο πλαίσιό της θα εκτίθενται έργα των ζωγράφων Santantonio (Γιάννη), Ηρώς Κανακάκη, Μίλτου Σκούρα, Θεοδώρας Χαλδαίου, Κυριακής Χριστακοπούλου, Χρίστου Χρίστου [Βελβενδού 39, Αθήνα].


SANTANTONIO (Γιάννης)-

«Ψάχνοντας τη ζωγραφική, ψάχνεις τον εαυτό σου» πίστευε ο εικαστικός Γιάννης Σανταντόνιο (1943 – 2017)· μαζί μας μίλησε ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την τρέχουσα έκθεση, πού ήταν η σύντροφός του, η εικαστικός Κυριακή Χριστακοπούλου.

«Santantonio: Μια παράδοση που επιμένει»· πώς αισθάνεστε που το έργο του δικού σας Γιάννη συνομιλεί ξανά με το κοινό αλλά και με σύγχρονους δημιουργούς που έχουν διαγράψει μια σημαντική πορεία όπως εσείς ή έχουν ήδη δώσει θετικά δείγματα για το εικαστικό μέλλον τους; Πώς προέκυψε ο διάλογος αυτός;
«Ήταν επιθυμία μου να δω το έργο του να ζωντανεύει μέσα από έναν εικαστικό διάλογο με σύγχρονούς του αλλά και νεότερους δημιουργούς· και μ’ αυτόν τον τρόπο να διαγράψει μια πορεία ώστε να καλύψει το κενό των δέκα χρόνων απουσίας του. Είμαι πολύ συγκινημένη, γιατί στο διάστημα που ερευνούσα τις καταστάσεις στον χώρο μας και με ποιον τρόπο θα βγάλω τη δουλειά του προς τα έξω, βρήκα ανθρώπους που ήξεραν και εκτιμούσαν το έργο του και συμπορευτήκαμε στη διαδικασία αυτή. Στον Ιστορικό της Τέχνης Σπύρο Μοσχονά χρωστάω ένα τεράστιο ευχαριστώ, γιατί ήταν ο άνθρωπος που με στήριξε και με καθοδήγησε ως εδώ. Σε αυτήν την έκθεση υπάρχουν καταξιωμένοι εικαστικοί της γενιάς του -Ηρώ Κανακάκη, Παρίσι – Μάης ’68-, αλλά και νεότεροι – όπως ο Μίλτος Σκούρας κι εγώ. Δε μπορούσαν να λείπουν και πιο νέοι που καταθέτουν την εκφραστική τους συγγένεια, τον φωτογραφικό ρεαλισμό σε τούτη εδώ την έκθεση. Τους ευχαριστώ όλους!!!»



Ο Σανταντόνιο ταυτίστηκε με τον φωτογραφικό ρεαλισμό. Πέρα από την τεχνική αρτιότητα, τι ήταν αυτό που αναζητούσε, πραγματικά, πίσω από την απόλυτη ακρίβεια της εικόνας; Τι ήθελε να δει ο θεατής στα έργα του; Τον απόλυτο ρεαλισμό, κάτι πιο βαθύ ή και αόρατο;
«Ο Γιάννης, μέσα από προσωπικές αναζητήσεις γύρω από την τέχνη του, οδηγήθηκε στον Φωτορεαλισμό, διότι του άρεσε η απλή καταγραφή ενός φωτογραφικού ενσταντανέ -επέλεγε φωτογραφίες αυτών που ο ίδιος τραβούσε, και όχι η ψυχογραφική εμβάθυνση της εικόνας. Στις δεκαετίες ’70 και ’80 υπήρξε στο Παρίσι που τότε ζούσε ο Γιάννης (1968-1984) ένα κίνημα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, το nouveau roman, που κατέγραφε την επιφάνεια των πραγμάτων, τη Φαινομενολογία. Ο Γιάννης υπήρξε μέσα σ’ αυτό το κίνημα του λεγόμενου Κριτικού Ρεαλισμού (κριτική πολιτική και κοινωνική στάση), καταγράφοντας απλά την εικόνα. Ο θεατής, ενώ έχει την αίσθηση ότι βλέπει μια φωτογραφία, στην πραγματικότητα βλέπει ένα ζωγραφικό έργο που έχει αποδώσει ο καλλιτέχνης με την τεχνική του Φωτορεαλισμού».SANTANTONIO (Γιάννης)-

Όντας κάτω από την ίδια στέγη και ακολουθώντας μια κοινή πορεία ζωής, πώς επηρέαζε ο ένας την τέχνη του άλλου; Υπήρχε γόνιμος διάλογος ή και καλλιτεχνικές συγκρούσεις;
«Συγκρούσεις, ποτέ δεν υπήρξαν! Ο καθένας μας είχε μια αυτονομία στη δουλειά του και μόνο από αγάπη και σεβασμό ανταλλάσσαμε γνώμες -αν μας αρέσει ή αν κάτι μας ενοχλούσε. Υπήρχε μοίρασμα απόψεων και λύσεων και, συνήθως, πιο πολύ εγώ ζητούσα μια γνώμη από εκείνον, χωρίς να σημαίνει ότι τελικά την υιοθετούσα».



Πώς ήταν ο Yannis Santantonio στην καθημερινότητά του όταν ζωγράφιζε;
«Ήταν ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος· με χιούμορ και ευγένεια εσωτερική σε όλες τις φάσεις του. Δε σε δυσκόλευε η διαβίωση μαζί του. Με τους φίλους ήταν πάντα γενναιόδωρος και φιλόξενος».Μίλτος Σκούρας

Ζείτε στην Αίγινα· νησί με σημαντική εικαστική παράδοση. Τι σας πρόσφερε και σας προσφέρει αυτός ο τόπος στις καλλιτεχνικές σας αναζητήσεις;
«Αναζητούσαμε στα όνειρά μας να ζούμε σ’ έναν λόφο που θα βλέπει τη θάλασσα, μακριά από τη μεγάλη μας πόλη, την Αθήνα. Η Αίγινα ήταν αυτή που μας γοήτευσε με τη γλυκύτητα του τοπίου και το λαμπερό φως της. Κάπου μέσα στα έργα μας θα υπάρχουν ασυνείδητα ψήγματα αυτής της ομορφιάς… όταν για χρόνια αντικρίζεις μια τέτοια θέα».Κυριακή Χριστακοπούλου, Παιδί, 80x60cm

Πώς βλέπετε την πορεία των εικαστικών στην Ελλάδα; Κάτι που θα θέλατε να αλλάξετε;
«Θα ήθελα να γίνουμε πιο αξιοπρεπείς και άμεσοι με την εσωτερική μας αλήθεια· να έχουμε το θάρρος να την εκφράζουμε μέσω της δουλειάς, ακόμη κι αν ενοχλεί της παρατρεχάμενους και της παραγοντίσκους της τέχνης».SANTANTONIO (Γιάννης)-

Πέρα από καλή επιτυχία, τι εύχεστε για την έκθεση αυτή;
«Ό,τι εύχομαι κάθε φορά για κάθε έργο. Να επικοινωνήσει, να δονήσει και να συγκινήσει τον θεατή».

naftemporiki.gr