Ερμής ο Μάγος: «…ένα παιδί να απολαύσει κάτι που ξέρει ότι είναι αδύνατο…»

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης • gkoul@naftemporiki.gr

Υπάρχουν βαλίτσες που κουβαλούν ρούχα. Και υπάρχουν βαλίτσες που κουβαλούν κόσμους ολόκληρους. Μετά από χρόνια παραστάσεων σε χιλιάδες σκηνές και πάρτι, ο Ερμής ο Μάγος κάνει το δικό του σόλο θεατρικό βήμα, με μια νέα παράσταση για όλη την οικογένεια· «Οι Μαγικές Βαλίτσες του Ερμή» παρουσιάζονται κάθε Κυριακή στις 3 το μεσημέρι, στο Από Μηχανής Θέατρο [Κάτω Σκηνή -Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο].

Μια πρόσκληση σε μικρούς και μεγάλους να ανοίξουν μαζί του τις βαλίτσες και να μπουν στον δικό του μαγικό κόσμο.

Τι μπορεί να κρύβεται μέσα σε μια παλιά βαλίτσα; Μια ανάμνηση; Ένα μυστικό; Ή κάτι πραγματικά μαγικό;

Κάθε βαλίτσα ανοίγει και μια διαφορετική έκπληξη. Μαντήλια χορεύουν στον αέρα, σκέψεις αποκαλύπτονται, αντικείμενα αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν, και παιδιά καταφέρνουν πράγματα που οι μεγάλοι θεωρούσαν αδύνατα. Όσο ανοίγει η μία βαλίτσα μετά την άλλη, η παράσταση γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτη.


Και υπάρχει μία βαλίτσα που ο Ερμής μάλλον θα προτιμούσε να μην ανοίξει ποτέ. Εκεί κρύβεται ο Σπίθας -για τον Ερμή, ο βοηθός του· για τον ίδιο τον Σπίθα, ο πραγματικός μάγος της παράστασης. Και κάθε φορά που αποφασίζει να «βοηθήσει», τα πράγματα περιπλέκονται λιγάκι παραπάνω.

Μαγεία, κωμωδία, ανατροπές και αδιάκοπη αλληλεπίδραση με το κοινό συνθέτουν μια παράσταση όπου κανείς δεν παρακολουθεί απλώς από τη θέση του. Όλοι γίνονται μέρος της ιστορίας. Γιατί, τελικά, οι πιο σημαντικές βαλίτσες δεν είναι αυτές που κουβαλούν πράγματα. Είναι αυτές που κουβαλούν ιστορίες.

Ο Ανδρέας Γιαννακόπουλος -ο αγαπημένος, μικρών αλλά και μεγάλων, Ερμής ο Μάγος, μίλησε μαζί μας.

Οι «Μαγικές Βαλίτσες του Ερμή» δεν είναι απλώς μια ακόμη παράσταση, αλλά η πρώτη σας προσωπική δημιουργία. Πώς προέκυψαν;

«Έχω τη χαρά και την τύχη, εδώ και πολλά χρόνια, να κάνω τις παραστάσεις μου σε παιδικά πάρτι, σχολεία και εκδηλώσεις. Τα τελευταία χρόνια είχα, επίσης, το προνόμιο να συνυπάρχω στη θεατρική σκηνή με εξαιρετικούς συνεργάτες και μάγους.

Η στιγμή για τις “Μαγικές Βαλίτσες του Ερμή” ήρθε γιατί ένιωσα την ανάγκη να αναλάβω εξ ολοκλήρου τη δημιουργική ευθύνη για έναν κόσμο που θέλω να φέρω στη θεατρική σκηνή. Και δεν εννοώ μόνο τα μαγικά κόλπα, αλλά τη συνολική εμπειρία του κοινού· το χιούμορ, τις ιστορίες, τους χαρακτήρες, την αλληλεπίδραση -όλα όσα συνθέτουν την παράσταση.

Αυτό, φυσικά, έρχεται με ένα ρίσκο. Αλλά μετά από τόσα χρόνια, ήρθε η στιγμή να δείξω όχι μόνο τι μπορώ να κάνω ως μάγος, αλλά και τι θέλω να πω ως καλλιτέχνης».



Πόσο διαφορετικό είναι το «χειροκρότημα» ενός παιδιού σε ένα πάρτι γενεθλίων από αυτό ενός παιδιού σε μια θεατρική σκηνή —σας γεμίζει, κάποιο, περισσότερο;

«Είναι δύο πολύ διαφορετικά χειροκροτήματα. Σε ένα παιδικό πάρτι μπαίνεις εσύ στον κόσμο του παιδιού. Βρίσκεσαι στο σπίτι του, ανάμεσα στους φίλους του, σε μια μέρα που ούτως ή άλλως είναι γεμάτη ενθουσιασμό, και πρέπει από την πρώτη στιγμή να κερδίσεις την προσοχή και την εμπιστοσύνη του. Και τα παιδιά είναι, ίσως, το πιο ειλικρινές κοινό. Aν περνούν καλά, θα στο δείξουν αμέσως. Αν όχι, πάλι θα στο δείξουν!

Στο θέατρο συμβαίνει, κατά κάποιον τρόπο, το αντίστροφο. Εκεί το παιδί και η οικογένειά του έχουν επιλέξει να έρθουν στον δικό σου κόσμο. Αυτό σου δίνει τη δυνατότητα να χτίσεις μια ολόκληρη εμπειρία γύρω τους, από τη στιγμή που θα σβήσουν τα φώτα μέχρι το τελευταίο χειροκρότημα.

Δεν θα μπορούσα να πω ότι το ένα με γεμίζει περισσότερο από το άλλο. Αυτή την περίοδο, όμως, το θέατρο με ενθουσιάζει με έναν καινούργιο τρόπο. Ίσως, γιατί μετά από τόσα χρόνια που μπαίνω εγώ στον κόσμο των παιδιών, τώρα έχω την ευκαιρία να τα προσκαλέσω για λίγο στον δικό μου».



Η βαλίτσα ως σκηνικό στοιχείο κρύβει αλλά και ταξιδεύει· τι από τα δύο σάς τράβηξε περισσότερο, όταν σχεδιάζατε την παράσταση;

«Νομίζω, περισσότερο το “ταξιδεύει”. Πάντα μου άρεσε η ιδέα της βαλίτσας ως κάτι που παίρνεις μαζί σου σε ένα ταξίδι και που κουβαλά μέσα του μικρά κομμάτια από τον κόσμο σου.

Κάπως έτσι, βλέπω και τις “Μαγικές Βαλίτσες”. Κάθε μία κουβαλά κάτι διαφορετικό· ένα μαγικό κόλπο, μια ιστορία, έναν χαρακτήρα, μια έκπληξη. Όταν ανοίγουν πάνω στη σκηνή, όλα αυτά τα διαφορετικά κομμάτια ενώνονται και δημιουργούν τον κόσμο της παράστασης.

Παράλληλα, αγαπώ πολύ και την αισθητική της παλιάς, vintage βαλίτσας. Έχει κάτι νοσταλγικό και μυστηριώδες, που ταιριάζει απόλυτα με τη δική μου αισθητική ως μάγος».



Το θέατρο, σε αντίθεση με το πάρτι, έχει σκοτάδι, απόσταση, σιωπή. Πώς κρατάτε ζωντανή την αίσθηση της άμεσης επαφής με το κοινό μέσα σε αυτές τις πιο «επίσημες» συνθήκες;

«Η διάδραση με το κοινό είναι, ίσως, το σημαντικότερο στοιχείο στις παραστάσεις μου. Το κοινό συμμετέχει ενεργά και, πολλές φορές, οι αντιδράσεις του καθορίζουν την εξέλιξη μιας στιγμής. Αυτό είναι και που κάνει κάθε παράσταση ξεχωριστή, γιατί ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις απόλυτα τι θα συμβεί.

Το θέατρο μου προσφέρει επιπλέον εργαλεία, όπως τα φώτα, η μουσική και ο ήχος, που μπορούν να κάνουν μια στιγμή ακόμη πιο δυνατή και όμορφη. Τα χρησιμοποιώ, λοιπόν, προς όφελος αυτής της επαφής και δεν τους επιτρέπω να δημιουργούν απόσταση ανάμεσα σε εμένα και το κοινό».



Λένε ότι ο καλύτερος μάγος δεν είναι αυτός που ξεγελά, αλλά αυτός που πείθει το κοινό να θέλει να ξεγελαστεί. Συμφωνείτε με αυτή τη διάκριση;

«Ναι, συμφωνώ, αν και δεν ξέρω αν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη “ξεγελά”. Το κοινό γνωρίζει ότι πίσω από ένα μαγικό κόλπο υπάρχει κάποιο μυστικό. Έρχεται, όμως, στην παράσταση και επιλέγει, για λίγο, να μη θέλει να το ανακαλύψει.

Για μένα, εκεί βρίσκεται και η πραγματική μαγεία. Στόχος μου δεν είναι να αποδείξω ότι μπορώ να ξεγελάσω κάποιον ή ότι γνωρίζω κάτι που εκείνος δεν γνωρίζει. Είναι να δημιουργήσω μια στιγμή, στην οποία το “πώς το έκανε;” έχει, τελικά, μικρότερη σημασία από το συναίσθημα που σου άφησε.

Αν για λίγα δευτερόλεπτα καταφέρεις έναν ενήλικα ή ένα παιδί να απολαύσει κάτι που ξέρει ότι είναι αδύνατο, τότε, νομίζω, ότι έχεις κάνει τη δουλειά σου ως μάγος».



Ποιο είναι, τελικά, το ρίσκο που παίρνετε προσωπικά βγαίνοντας μόνος σας στη σκηνή, μετά από χρόνια που μοιραζόσασταν το βάρος μιας παράστασης με άλλους συντελεστές;

«Νομίζω, ότι κάθε καλλιτέχνης, όταν δημιουργεί κάτι πραγματικά δικό του, έχει μέσα του την ανάγκη αυτό να βρει ανταπόκριση στους ανθρώπους. Όταν παρουσιάζεις κάτι που έχει τόσο πολύ από εσένα μέσα του, αναπόφευκτα εκτίθεσαι και λίγο περισσότερο.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο βάρος για μένα σε αυτή την παράσταση, αλλά ταυτόχρονα και ένα πολύ όμορφο άγχος. Η σκέψη ότι κάτι που μέχρι πριν λίγο καιρό υπήρχε μόνο στο μυαλό μου, τώρα θα βρεθεί μπροστά σε ένα κοινό και θα αποκτήσει τη δική του ζωή.

Το ρίσκο, λοιπόν, δεν είναι τόσο το να βρίσκομαι μόνος μου πάνω στη σκηνή. Είναι το να δώσω κάτι εντελώς δικό μου και να περιμένω να δω αν οι άνθρωποι θα το αγαπήσουν όσο το αγάπησα κι εγώ δημιουργώντας το».

enikos.gr