Με ένα δικό του ποίημα επέλεξε να αποχαιρετήσει τον σύζυγό της, Αλέξη Σταμάτη, η ηθοποιός Εύα Σιμάτου, εκφράζοντας την οδύνη της για τον θάνατο του αγαπημένου της που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών, έπειτα από μάχη με μια σπάνια ασθένεια του αίματος.
Η ανάρτηση της Εύας Σιμάτου για τον Αλέξη Σταμάτη
Στην ανάρτησή της, η Εύα Σιμάτου δημοσίευσε το ποίημα του συγγραφέα με τίτλο «Υστερόγραφο στο Φως»:
«~Υστερόγραφο στο Φως~ Ένα ποίημα του Αλέξη Αν έφτασες ως εδώ, περπάτησες επάνω μου. Γράφω επειδή υπάρχει χώρος ανάμεσα σε δύο εκλάμψεις — και θέλησα να σταθώ εκεί. Σε ευχαριστώ που άντεξες τη διάρκεια. και δεν έφυγες όταν άρχισε να πονά. Ποτέ δεν μίλησα με τον θεό. Ίσως επειδή η γλώσσα μου είχε ήδη χρησιμοποιηθεί σε άλλα στόματα. Αλλά τον ένιωσα. Ως παύση που δεν μου ανήκε. Η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει την ταχύτητα με την οποία σε διαπερνά. Και τότε, κάποιες νύχτες, μπορείς να αναπνέεις χωρίς εξήγηση. Αυτό το βιβλίο απλώς διατηρεί το σχήμα ενός σώματος που δεν πρόλαβε να γείρει σε άλλο σώμα. Αν βρίσκεσαι εκεί, σε κάποιο άλλο γεωγραφικό σημείο, σε μια σχέση χωρίς ονόματα – κράτα αυτό: Η φωνή που δεν ζητά να ακουστεί είναι αυτή που παραμένει. Όχι γιατί είναι δυνατή. Αλλά γιατί δεν υπάρχει πουθενά αλλού να πάει»
Λίγες ημέρες πριν από την απώλειά του, ο Αλέξης Σταμάτης είχε τοποθετηθεί δημόσια στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, μοιραζόμενος σκέψεις για την προσμονή, την ελπίδα και την ανώνυμη προσφορά της αιμοδοσίας.
Στη λεζάντα της ανάρτησής του είχε σημειώσει:
«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που εμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό».
Αναφερόμενος στη σημασία της δωρεάς αίματος, ο συγγραφέας είχε συμπληρώσει:
«Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”.
Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό. Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου.
Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω. Πόσο αλλόκοτο Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου