Η υλοποίηση της «Ασπίδας του Αχιλλέα», του νέου ελληνοϊσραηλινού αντιαεροπορικού και αντιβαλλιστικού θόλου, αλλάζει ριζικά τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Με τη χρήση προηγμένων ραντάρ κοινής τεχνολογίας, Ελλάδα – Κύπρος και Ισραήλ κλειδώνουν το 65% της τουρκικής επικράτειας, το οποίο θα βρίσκεται υπό ασταμάτητη επιτήρηση, προκαλώντας τεράστιο πονοκέφαλο στο τουρκικό επιτελείο.
Του Χρήστου Μαζανίτη
Η ελληνοαμυντική στρατηγική εισέρχεται σε μια εντελώς νέα εποχή, η οποία βασίζεται στη στενή και πολυεπίπεδη συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ. Το πρόγραμμα της «Ασπίδας του Αχιλλέα», συνολικού ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ, δεν περιορίζεται απλώς στην προμήθεια μεμονωμένων οπλικών συστημάτων, αλλά συνιστά τη δημιουργία ενός ενιαίου, δικτυοκεντρικού συστήματος αεράμυνας. Στην «καρδιά» αυτού του σχεδιασμού δεσπόζουν τα ισραηλινά συστήματα David’s Sling για τα μεσαία και μεγάλα βεληνεκή, τα Barak MX και τα συστήματα Spyder, τα οποία διασυνδέονται αρμονικά με ένα πανίσχυρο δίκτυο ψηφιακών αισθητήρων.
Η τεχνολογική υπεροχή αυτού του θόλου στηρίζεται κυρίως στα ραντάρ ενεργούς ηλεκτρονικής σάρωσης AESA, με κυριότερο εκπρόσωπο την οικογένεια των ισραηλινών ραντάρ ELM-2084. Τα συγκεκριμένα συστήματα διαθέτουν εξαιρετικές δυνατότητες ταυτόχρονης ανίχνευσης εκατοντάδων στόχων, από μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς και πυραύλους Cruise μέχρι βαλλιστικά βλήματα και μη επανδρωμένα αεροχήματα τύπου UAV. Η ικανότητα επεξεργασίας δεδομένων σε πραγματικό χρόνο επιτρέπει στο σύστημα να αξιολογεί την απειλή και να κατευθύνει το κατάλληλο αναχαιτιστικό μέσο με απόλυτη ακρίβεια, ελαχιστοποιώντας τον χρόνο αντίδρασης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Το «μάτι» που βλέπει βαθιά στην Τουρκία
Το κρίσιμο στοιχείο που έχει προκαλέσει πανικό στα στρατιωτικά επιτελεία της Άγκυρας είναι η γεωγραφική διασπορά και η εμβέλεια αυτών των αισθητήρων. Η τοποθέτηση των προηγμένων ραντάρ σε κομβικά σημεία του ανατολικού Αιγαίου και της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου προσδίδει στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ένα στρατηγικό πλεονέκτημα άνευ προηγουμένου. Λόγω της γεωγραφίας και της καμπυλότητας της γης, τα παραδοσιακά επίγεια ραντάρ είχαν περιορισμένη ορατότητα σε χαμηλά ύψη εντός της τουρκικής ενδοχώρας. Ωστόσο, η νέα γενιά ραντάρ AESA σε συνδυασμό με την αεροδιαστημική δικτύωση αλλάζει εντελώς τους όρους του παιχνιδιού.
Αυτή τη στιγμή, το νέο ισραηλινό ραντάρ ELM-2084 MMR της Κύπρου δημιουργεί μια ασπίδα εμβέλειας 650 χλμ., θέτοντας περίπου το 45% της Τουρκίας υπό άμεση επιτήρηση.
Μόλις τα αντίστοιχα ραντάρ τοποθετηθούν σε Έβρο και νοτιονατατολικό Αιγαίο, παράλληλα με αυτά του Ισραήλ, το κοινό δίκτυο θα θέτει περίπου το 65% της Τουρκίας υπό άμεση παρακολούθηση, αναφέρει το Israel Military Channel.
Αυτό σημαίνει ότι κάθε απογείωση τουρκικού μαχητικού από αεροδρόμια της Μικράς Ασίας κι ένα μεγάλο τμήμα της ενδοχώρας, κάθε κίνηση πυραυλικής συστοιχίας και κάθε πτήση drone θα καταγράφεται από το πρώτο δευτερόλεπτο της ενεργοποίησής τους. Ουσιαστικά, η Τουρκία χάνει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, καθώς ο ελληνικός και ισραηλινός παράγοντας θα γνωρίζει τις κινήσεις του αντιπάλου προτού καν τα αεροσκάφη του φτάσουν στα όρια του FIR Αθηνών.
Σοβαρό επιχειρησιακό πρόβλημα για την Άγκυρα
Η αδιάλειπτη παρακολούθηση πάνω από του μισού της τουρκικής επικράτειας δημιουργεί ανυπέρβλητα επιχειρησιακά προβλήματα στην τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Μέχρι πρότινος, η τουρκική πλευρά στήριζε μεγάλο μέρος της στρατηγικής της στην ικανότητα συγκέντρωσης δυνάμεων κοντά στα παράλια και στον αιφνιδιασμό μέσω μαζικών απογειώσεων. Πλέον, με τα ισραηλινής τεχνολογίας ραντάρ να «βλέπουν» βαθιά μέσα στη Μικρά Ασία και την Ανατολία, η Τουρκία αναγκάζεται να επιχειρεί σε ένα περιβάλλον απόλυτης διαφάνειας, όπου κάθε της κίνηση είναι ορατή και αναλύσιμη.
Αυτό το επίπεδο επιτήρησης εξουδετερώνει τακτικές πλεονεκτήματα που η Άγκυρα θεωρούσε δεδομένα. Τα τουρκικά μαχητικά χάνουν την ικανότητα να κινούνται προστατευμένα πίσω από γεωγραφικά εμπόδια ή να εκτελούν ασκήσεις χωρίς να γίνονται αντιληπτά. Παράλληλα, η ύπαρξη ενός πολυστρωματικού αντιαεροπορικού θόλου καθιστά κάθε σκέψη για επιθετικές ενέργειες εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς η πιθανότητα επιτυχούς προσβολής ελληνικών στόχων περιορίζεται δραστικά, ενώ αντιθέτως αυξάνεται κατακόρυφα ο κίνδυνος απωλειών για την τουρκική πλευρά.
Το χρονοδιάγραμμα μέχρι το 2029
Το φιλόδοξο αυτό εγχείρημα δεν αποτελεί απλώς έναν θεωρητικό σχεδιασμό επί χάρτου, αλλά ένα αυστηρά δομημένο πρόγραμμα με συγκεκριμένα ορόσημα και χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Η πλήρης ολοκλήρωση και η επιχειρησιακή ένταξη ολόκληρης της αρχιτεκτονικής της «Ασπίδας του Αχιλλέα» τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 2029. Μέχρι τότε, οι σταδιακές παραδόσεις υλικού, η εγκατάσταση των προηγμένων σταθμών ραντάρ και η εκπαίδευση του προσωπικού σε κοινά πρωτόκολλα με τις συμμαχικές δυνάμεις θα τρέχουν με εντατικούς ρυθμούς.
Η περίοδος αυτής της μεταβατικής φάσης απαιτεί απόλυτη αφοσίωση και συντονισμό, καθώς η ενσωμάτωση διαφορετικών οπλικών συστημάτων σε ένα ενιαίο κέντρο διοίκησης και ελέγχου αποτελεί τεχνικά ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο όπως αποκαλύψαμε πρώτοι στο enikos.gr θα είναι με ελληνικό πηγαίο κώδικα. Ωστόσο, όταν το σύμπλεγμα αυτό φτάσει σε καθεστώς πλήρους επιχειρησιακής ετοιμότητας το 2029, η Ελλάδα θα διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και αδιαπέραστους αμυντικούς θόλους παγκοσμίως, θωρακίζοντας την κυριαρχία της και αλλάζοντας οριστικά τους κανόνες ισχύος στην ευρύτερη περιοχή.
enikos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου