Κριτική από τον Άκη Καπράνο
Η Ζιλιέτ Μπινός φτάνει στο σπίτι των ηλικιωμένων δικών της, και τους “πιάνει” στο κρεββάτι- η μητέρα της όμως βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο αλτσχάιμερ οπότε τίθεται το ερώτημα: Πως μπορεί να υπάρξει συναίνεση ανάμεσα στο ζευγάρι, όταν ο ένας εκ των δύο δεν έχει πλήρη συνείδηση των επιλογών του;
Ένας καυγάς ακολουθεί, ανάμεσα στην Μπινός και τον πατριό της (ένας εκπληκτικός Τομ Κούρτνεί), και σε χρόνο – μηδεν, η αστυνομία φτάνει στο σπίτι. Η ηλικιωμένη (μια εξίσου σπουδαία ερμηνεία από την Άννα Κάλντερ-Μάρσαλ) θα βρεθεί σε ίδρυμα, όπου όμως θα αρχίσει να ερωτοτροπεί με τους τρόφιμους: Το σεξ είναι, για εκείνη, η μοναδική μορφή οικειότητας που συναισθάνεται. Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε την ιστορία της έφηβης κόρης της Μπινός, καθώς εκείνη ανακαλύπτει, σιγά-σιγά, το δικό της σώμα – και φυσικά τον έρωτα, στο “Βασίλισσα στη θάλασσα”, μια πολύπλευρη και δραματουργικά “ζυγισμένη” ταινία του Λανς Χάμερ που καταπιάνεται με ένα αρκετά ακανθώδες (όσο και αβανταδόρικο) θέμα. Βλέπετε, όταν το ένστικτο δεν έχει μαραζώσει, η επιβίωση είναι πάντα δυνατή – όμως πόσο μπορεί να τη γλυτώνει το ένστικτο που ριζώνει στην αγάπη, όταν τα πάντα αστυνομεύονται στενά; Και τι συμβαίνει στην αγάπη όταν ο άνθρωπος σου “σβήνει” μέρα με τη μέρα; Πάντως, η ιστορία της μικρής έφηβης δεν λειτουργεί – και κατά τη προσωπική μου γνώμη, προδίδει τις προθέσεις του σκηνοθέτη/σεναριογράφου Λανς Χάμερ, που θέλει και να μιλήσει καθαρά για όλα αυτά, αλλά και να πιάσει ένα snapshot της ερωτικής επιθυμίας σε τρεις γενιές, μετατρέποντας ένα ευγενές δράμα σε μια φιλόδοξη πραγματεία. Αυτό όμως δεν εξαφανίζει τις αρετές του φιλμ, που αρθρώνει σοβαρά ερωτήματα και τα αντιμετωπίζει, έστω κι αν βρίσκεται μάλλον στη σκιά του “Amour” του Μίκαελ Χάνεκε και, κυρίως, του “Vortex” του Γκασπάρ Νοέ, που “κάλυψε” το ζήτημα με μια εφιαλτικά ρεαλιστική και ανυποχώρητη ματιά.
Η μικρή έκπληξη για εμένα ήταν το “Clayface”, ένα origin-story για έναν γνωστό “κακό” των κόμικ της DC, που αλωνίζει στο Γκόθαμ Σίτι, οργισμένος για εκδίκηση. Πολύ περισσότερο αιματηρό απ’ ότι θα περίμενε κανείς, διαθέτει τις γνωστές αρχετυπικές σεναριακές συμβάσεις, κουβαλά όμως και κάτι γνώριμα παλιομοδίτικο που εντέλει σε κερδίζει. Ίσως το αστικό περιβάλλον αυτού του σύμπαντος (της Γκόθαμ δηλαδή) να κουβαλά από μόνο του μια κινηματογραφική δύναμη (να ‘ναι καλά ο Τιμ Μπάρτον που το πρωτοαπεικόνισε δηλαδή).
Μεγαλύτερη όμως έκπληξη αποτέλεσε το “A quiet life”, η νέα ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά, όπου μία οικογένεια Ρώσων που καταφεύγει στη Σουηδία μετά από συγκρούσεις με το καθεστώς, βλέπει τη νέα της χώρα να τους γύρνα την πλάτη, και τη κόρη τους να καταλήγει στο νοσοκομείο, “χτυπημένη” από σύνδρομο παραίτησης, που την αφήνει καθηλωμένη στο κρεββάτι μιας κλινικής. Για πόσο; Η κλινική ματιά του σκηνοθέτη είναι και εδώ παρούσα, όμως μια γνήσια ευαισθησία μοιάζει να αναδύεται μέσα από αυτό το, οριακά ασφυκτικό στυλιζάρισμα. Ο Αβρανάς μοιάζει να βρίσκεται σε μια στιγμή ωριμότητας εδώ – πάντα υπήρξε ικανότατος στο χειρισμό του μέσου βέβαια, απλά εδώ έχει φτιάξει και ένα σενάριο που δεν πατά στις σκηνές-σοκ (που με τη σειρά τους λειτουργούν σα φορείς κραυγαλέων νοημάτων) αλλά στην ανθρωπιά των ηρώων του.
Κρατήστε όμως και μια θέση στη καρδιά σας για τη φινλανδική γλυκόπικρη ταινία με τίτλο “Ένα φως που δεν σβήνει ποτέ”, όπου φημισμένος (και καταθλιπτικός) φλαουτίστας, επιστρέφει στη γενέτειρα του και φτιάχνει ένα ακραίο project πειραματικής μουσικής, αντιμετωπίζοντας παράλληλα όλους του τους φόβους. Είναι ένα φιλμ φρέσκο, νεανικό και γεμάτο αληθινή ζωή – ενδεχομένως και να σας θυμίσει λίγο Τζάρμους ανά φάσεις. Δε μας πειράζει αυτό, σωστά;
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου