Στη μάντρα της Καισαριανής: Ενας 92χρονος θυμάται τη ματωμένη Πρωτομαγιά

Πιτσιρικάς το 1944, 92 ετών σήμερα, ο Τάσος Χατζηαναστασίου είναι ένας από τους αυτόπτεις μάρτυρες των εκτελέσεων στην Καισαριανή.

Η μαρτυρία του (μιλώντας στο Οpen) είναι συγκλονιστική:

«Ήμουν πιτσιρίκος, δέκα ετών ήμουν τότε. Εγώ θυμάμαι ότι η Καισαριανή ήταν ανάστατη από τα καμιόνια των Γερμανών που ανεβαίνανε στους δρόμους της Καισαριανής και πηγαίνανε μαζί με Έλληνες πατριώτες στο σκοπευτήριο για εκτέλεση. Εμείς, σαν νεαρά παιδάκια που ήμασταν, αρχίζαμε και τρέχαμε και κυνηγάγαμε τα καμιόνια από πίσω και τρέχαμε μαζί με αυτά και βλέπαμε και ορισμένα χέρια να βγαίνουν από τα αυτοκίνητα και να πετάνε χαρτάκια».

Και συνεχίζει: «Αλλά εμείς δεν ξέραμε, σαν παιδάκια που ήμασταν τότε… Καμιά δεκαριά παιδιά, ήμασταν και τρέχαμε… Γιατί τα μεγαλύτερα παιδιά αυτά που ήταν 15-16, 20 χρονών, φεύγανε από την Καισαριανή και πηγαίνανε στους πρόποδες του Υμηττού. Εκεί ήταν ο «Αράπης», όπως ήταν η ονομασία και κρυβόντουσαν εκεί, για να μην τους σκοτώσουν οι Γερμανοί. Και όταν φεύγανε οι Γερμανοί γυρίζανε πίσω».

Ερωτηθείς πώς ένιωσε όταν είδε τις φωτογραφίες, απάντησε: «Συγκινήθηκα πάρα πολύ, τα είδα κι εγώ στην τηλεόραση. Βέβαια δεν θυμόμουνα πρόσωπα και πράγματα γιατί ήμουνα παιδί τότε. Αλλά θυμάμαι όλα τα άλλα.

Ο κ. Χατζηαναστασίου επιβεβαίωσε και τη συγκλονιστική στιγμή με τους «θανατοποινίτες» να πετάνε σημειώματα με την ελπίδα αυτά να φθάσουν στους δικούς τους.

«Βγάζανε τα χέρια τους έξω από τα αυτοκίνητα και πετάγανε τα σημειωματάκια. Αλλά εμείς δεν ξέραμε τι ήταν αυτά, ήμασταν παιδάκια τότε. Θυμόμαστε όμως».

Ρωτήθηκε πως ανακαλούσε όλα αυτα τα χρόνια τις στιγμές εκείνες και είπε: «Ερχόταν στιγμές που τα σκεφτόμουνα. Τα θυμόμουνα όμως, μες το μυαλό μου τα είχα», είπε και περιγράφοντας τις στιγμές πρόσθεσε: «Αφού έφθαναν τα καμιόνια στις πόρτες του σκοπευτηρίου εμείς φεύγαμε και πηγαίναμε στον τοίχο, γιατί ξέραμε ότι θα τους εκτελέσουνε. Ήμασταν παιδιά βέβαια αλλά αυτό το γνωρίζαμε, γιατί είχαν εκτελέσει κι άλλους».
Στη μάντρα

Η μαρτυρία του είναι αποκαλυπτική μιας ολόκληρης εποχής: «Ανεβήκαμε πάνω στη μάντρα. Πιτσιρίκια 10 ετών, άλλος 11 και άλλος 9 ετών και βλέπαμε μέσα. Δεν είχαμε την αίσθηση του φόβου. Ήταν 5-6 Γερμανοί κάτω ξαπλωμένοι και ήταν ένας αξιωματικός από πάνω τους και τους έδινε εντολές. Και βάζανε 20,10,15 δικούς μας Έλληνες και τους σκοτώνανε. Έδινε εντολή ο αξιωματικός στα γερμανικά και αυτοί είχαν πολυβόλα κάτω στο χώμα Ήταν ξαπλωμένοι αυτοί κάτω με τα πολυβόλα και καθαρίζανε. Σύμφωνα με τις εντολές που τους δίνανε».
«Μολύβια»

«Μετά παίρναμε τις σφαίρες και τα «μολύβια». Είχε πάρα πολλά »μολύβια» γιατί ερχόντουσαν κάθε μέρα αυτοί και σκοτώνανε τον κόσμο. Σαν πιτσιρίκια που είμαστε τα μαζεύαμε και πηγαίναμε και τα πουλάγαμε.
Εθνικός Υμνος και ΕΛΑΣ

Καταλήγει δε σημειώνοντας: «Την ώρα που τους εκτελούσανε τους ανθρώπους, τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο και φωνάζανε ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ»

naftemporiki.gr