Νατάσα Στασινού • nstasinou@naftemporiki.gr
Σε μια Eurovision που συχνά παλεύει ανάμεσα στο κιτς, σε βαρύγδουπα statements και πολιτική, το «Ferto» του Akyla κάνει κάτι πολύ πιο ύπουλο: δεν φωνάζει. Χαμογελά ειρωνικά.
Το ίδιο το «Ferto» – ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο – λειτουργεί σαν μάντρα κατανάλωσης. Ακόμη ένα. Λίγο παραπάνω. Πιο ακριβό. Πιο μεγάλο. Πιο εντυπωσιακό.
Οι στίχοι, πίσω από τον ρυθμό και την επιφανειακή «ελαφρότητα», μιλούν για τη μόνιμη αίσθηση ανεπάρκειας που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Όσα και αν αποκτήσεις, δεν είναι ποτέ αρκετά. Το «φέρε κι άλλο» γίνεται τρόπος ζωής.
Σε μια εποχή που το Instagram feed έχει γίνει βιτρίνα πλούτου – αληθινού ή κατασκευασμένου – το τραγούδι μοιάζει να παίζει με αυτή τη φρενίτιδα. Οι αναφορές σε αντικείμενα, brands, status symbols (που περνούν σχεδόν παιχνιδιάρικα μέσα από τους στίχους) δεν δοξάζουν τον πλούτο. Τον εκθέτουν. Η υπερβολή δεν είναι τυχαία. Είναι καθρέφτης. Το «Ferto» δεν λέει «κοίτα τι έχω». Λέει «κοίτα πόσο γελοίο είναι που αυτό θεωρείται επιτυχία».
Και αυτό το κάνει με χιούμορ, όχι με διδακτισμό. Δεν μας κουνά το δάχτυλο. Ακουμπά σε μια βαθύτερη αλήθεια μας: η ανάγκη επίδειξης δεν είναι απλώς οικονομική – είναι υπαρξιακή.
Στα social media, η επιτυχία μετριέται σε views, likes, brands, trips, σαμπάνιες και δανεικό lifestyle. Το «Ferto» παίζει με αυτή την αισθητική της υπερβολής, την υιοθετεί και ταυτόχρονα τη σατιρίζει. Είναι σαν να μας κλείνει το μάτι και να λέει: αν το παιχνίδι είναι η υπερβολή, τότε ας το παίξουμε μέχρι τέλους.
Και μέσα από αυτή την υπερβολή, αποκαλύπτεται η κενότητα. Και κάπου εκεί, μέσα στην ειρωνεία και την υπερβολή, έρχεται ο στίχος: «Κοίτα μαμά. Όσα στερηθήκαμε παλιά. Δες με μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά».
Δεν είναι τυχαίος. Δεν είναι απλώς συγκινησιακός. Είναι αποκαλυπτικός. Γιατί πίσω από τη διάθεση επίδειξης κρύβεται ένα συλλογικό βίωμα στέρησης. Μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε κρίση. Που άκουγε «δεν γίνεται», «δεν έχουμε», «κάνε υπομονή». Το «Κοίτα μαμά» είναι ανάγκη επιβεβαίωσης, η στιγμή που το παιδί – που κάποτε στερήθηκε – επιστρέφει για να πει: τα κατάφερα.
Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται η ειρωνεία του τραγουδιού.
Γιατί όσα κι αν αποκτήσουμε, όσο κι αν «ρεφάρουμε» το παρελθόν, η πείνα δεν σταματά. Το κενό δεν γεμίζει με αντικείμενα. Η υπερβολή γίνεται αυτοσκοπός.
Το πιο σύγχρονο σχόλιο της Eurovision εδώ και χρόνια
Η Eurovision συχνά ανταμείβει τα «μηνύματα». Όμως σπάνια βλέπουμε μήνυμα που να μην είναι βαρύγδουπο. Το «Ferto» είναι έξυπνο γιατί δεν καταγγέλλει. Δεν φωνάζει. Δεν σηκώνει πανό.
Χρησιμοποιεί τη γλώσσα της εποχής – τη γλώσσα της κατανάλωσης, του hype, της επιδεικτικής ευμάρειας – για να την αποδομήσει από μέσα. Είναι pop που ξέρει τι κάνει. Είναι ειρωνεία ντυμένη με ρυθμό και αυτό στιχουργικά, είναι σπάνιο.
Ζούμε σε έναν ψηφιακό κόσμο, όπου η σύγκριση είναι μόνιμη. Όπου η επιτυχία δεν βιώνεται – επιδεικνύεται. Το «Ferto» μοιάζει να συλλαμβάνει ακριβώς αυτή τη μόνιμη πείνα για κάτι παραπάνω. Και την υπερτονίζει τόσο, ώστε να την απογυμνώνει.
Ανεξάρτητα από το αν το μουσικό ύφος είναι του γούστου κάποιου ή όχι, το στιχουργικό concept είναι από τα πιο ευφυή που έχουμε δει σε ελληνική συμμετοχή τα τελευταία χρόνια.
Γιατί δεν πουλάει όνειρο. Σατιρίζει το όνειρο που μας πουλάνε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου