Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, Ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι άρχισαν να περιγράφουν τις, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, επιθέσεις του στρατού στη Γάζα, που συνήθως διεξάγονταν με αεροπορικές επιδρομές και πυρά πυροβολικού, ως «κούρεμα του γκαζόν».
Ο ζοφερός ευφημισμός έδωσε το όνομα στην τακτική των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων- με διαλλείμματα- που επέλεξαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις Νετανιάχου αντί της επιδίωξης μιας οριστικής διευθέτησης μέσω διαπραγματεύσεων με τους Παλαιστίνιους.
Κάθε λίγα χρόνια, το Ισραήλ υποτίθεται ότι θα «υποβάθμιζε», τις στρατιωτικές δυνατότητες της Χαμάς και θα «απέτρεπε» την ισλαμιστική ομάδα από το να εξαπολύσει μελλοντικές επιθέσεις. Στην πράξη, αυτό σήμαινε τον τακτικό βομβαρδισμό της Λωρίδας της Γάζας, η οποία είχε ήδη συντριβεί κάτω από τον πολυετή αποκλεισμό.
Μια ιδανική κατάσταση για τον Νετανιάχου
Μετά από κάποια διαλειμματα, οι επιθεσεις επαναλαμβάνονταν.
Για τον Νετανιάχου, η κατάσταση αποδείχθηκε ιδανική, όπως σημειώνει στην σχετική ανάλυσή της η ισραηλινή Haaretz.
Προτιμούσε να αποφεύγει πολέμους πλήρους κλίμακας όταν ήταν δυνατόν, ενώ ταυτόχρονα ξεγλυστρούσε από τις -ανεπιθύμητες- διαπραγματεύσεις.
Η πιο καταστροφική εκτέλεσή του «κουρέματος», στην Γάζα
Αν και οι ισραηλινές δυνάμεις εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές σφυροκόπημα στη Γάζα, απέτυχαν να εξαλείψουν στρατιωτικά τη Χαμάς, ενώ ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απέρριψε οποιαδήποτε πολιτική ρύθμιση που θα οδηγούσε στην εκτόπισή της από την Παλαιστινιακή Αρχή.
Η Γάζα, με άλλα λόγια, δεν ήταν μια ρήξη με το «κούρεμα του γκαζόν». Ήταν η πιο καταστροφική εκτέλεσή του.
Ο επαναλαμβανόμενος, αιματηρός, κύκλος έχει ξεκινήσει
Τώρα το Ισραήλ μεταφέρει τη στρατηγική του «κουρέματος του γκαζόν» στο Ιράν – μια γεωγραφικώς εκτεταμένη χώρα άνω των 90 εκατομμυρίων κατοίκων.
Ο συνεχιζόμενος πόλεμος κατά του Ιράν είναι η τρίτη αεροπορική εκστρατεία που διεξάγει το Ισραήλ από τον Απρίλιο του 2024. Ο επαναλαμβανόμενος, αιματηρός, κύκλος έχει ήδη ξεκινήσει.
Η αεροπορική υπεροχή του Ισραήλ, σε συνδυασμό με τη συντριπτική δύναμη του αμερικανικού στρατού, επέτρεψε στα ισραηλινά αεροσκάφη να πραγματοποιούν επιδρομές πάνω από την Τεχεράνη, του είδους που εδώ και καιρό πραγματοποιεί πάνω από την πόλη της Γάζας και τη Βηρυτό.
Μια «καθημερινότητα»
Σε αντίθεση με την παραφουσκωμένη ρητορική περί αλλαγής καθεστώτος, που εκπέμπεται από τον Νετανιάχου και τους υπουργούς του, ο στρατός του Ισραήλ δεν ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο με στόχο την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οι στρατηγοί της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι κανένα σύγχρονο καθεστώς δεν έχει ανατραπεί μόνο με την αεροπορική δύναμη. Το Ισραήλ δεν μπορεί στην πραγματικότητα να πετύχει την «ολοκληρωτική νίκη» για την οποία οι πλέον παραληρηματικοί προπαγανδιστές του έχουν αρχίσει να ονειρεύονται.
Αντίθετα, επιδιώκει να «υποβαθμίσει» και να «αποτρέψει» το Ιράν και τις στρατιωτικές του δυνατότητες, ώστε να μην μπορεί να απειλήσει το Ισραήλ στο μέλλον.
Και αν η επίθεση κατά του Ιράν θεωρούνταν ως ένα απίστευτα ριψοκίνδυνο εγχείρημα, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, έφτασε να μοιάζει σε πολλούς Ισραηλινούς σαν καθημερινότητα , όπως και η πρακτική ενός αδιάκοπου πολέμου. Αυτό καθιστά πιο πιθανά τα μελλοντικά ισραηλινά χτυπήματα στο Ιράν, ακόμη και μετά το τέλος των σημερινών μαχών.
Η αποτροπή με αυτήν τη μορφή, είναι σχεδόν πάντα προσωρινή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για περισσότερη βία στην συνέχεια.
«Δεν θα είναι ο τελευταίος γύρος»
Ήδη οι Ισραηλινοί σχολιαστές άμυνας στην τηλεόραση προειδοποιούν ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι ο τελευταίος γύρος, χρησιμοποιώντας τον ίδιο όρο που χρησιμοποίησαν για τους προηγούμενους πολέμους στη Γάζα και τον Λίβανο.
Τελικά, λένε, το Ιράν θα επιχειρήσει να ανακατασκευάσει το πυραυλικό του οπλοστάσιο και να ανακατασκευάσει τις εγκαταστάσεις φυγοκέντρησης ουρανίου.
Και το Ισραήλ θα «ξανακουρέψει το γκαζόν» – αυτή τη φορά 1.500 χιλιόμετρα μακριά. Όταν ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε το βράδυ της Πέμπτης, ο Νετανιάχου δεν απέκλεισε το αυτό το ενδεχόμενο, μετά το τέλος του πολέμου, το Ισραήλ να το κρίνει απαραίτητο.
Η αέναη διαχείριση των συγκρούσεων καταδικάζει τους Ισραηλινούς να ζουν για πάντα με τη δαμόκλειο σπάθη ενός ακόμη γύρου πολέμου.
Υπάρχουν όμως εναλλακτικές λύσεις: συγκεκριμένα, η διπλωματία.
Αλλά χωρίς μια ριζική αλλαγή στον γεωστρατηγικό προσανατολισμό του Ισραήλ – και στην επιμονή των αντιπάλων του να το πολεμήσουν ανεξαρτήτως κόστους – ο τρίτος πόλεμος του Κόλπου, όπως έχει γίνει γνωστός, είναι απίθανο να είναι ο τελευταίος.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου