Ο Ντόναλντ Τραμπ χρειάζεται νίκες, λίγες εβδομάδες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Θα “πειράξει” την κόκκινη γραμμή του Σι Τζινπίνγκ;
Για πρώτη φορά στην ιστορία των συναντήσεων των ηγετών της Κίνας και των ΗΠΑ (ή των ΗΠΑ και της Κίνας),
στην τωρινή το Πεκίνο είναι ο κερδισμένος της παγκοσμιοποίησης.Όχι η Ουάσινγκτον.
Αυτό αποδεικνύεται μέσω
- του σχεδόν απόλυτου ελέγχου επεξεργασίας σπάνιων γαιών και κρίσιμων ορυκτών (άνω του 80-90%), στα οποία βασίζεται η αμερικανική τεχνολογία, η πράσινη μετάβαση και η αμυντική βιομηχανία,
- της ενίσχυσης των εμπορικών σχέσεων της Κίνας με τον Παγκόσμιο Νότο, μέσω του οποίου διοχέτευσε τα προϊόντα της έπειτα από τους επιθετικούς δασμούς του Τραμπ -αποδείχθηκε πως η αμερικανική αγορά εξαρτάται από τις κινεζικές εισαγωγές περισσότερο από όσο η Κίνα από τις ΗΠΑ,
- της δυνατότητας που έχει τώρα η Κίνα να αξιοποιήσει την αγοραστική της δύναμη, ως πολιτικό διαπραγματευτικό “όπλο” (δεδομένης της τεράστιας ανάγκης των ΗΠΑ για εξαγωγές αγροτικών προϊόντων προς αυτήν την κατεύθυνση), μετατρέποντας το ελεύθερο εμπόριο σε δικό της πλεονέκτημα.
Και αυτό είναι αποκλειστικό “επίτευγμα” του Ντόναλντ Τραμπ.
Οι Σι Τζινπίνγκ και Τραμπ είχαν ανταμώσει και τον Μάιο στο Πεκίνο. Τότε, ο πρόεδρος των ΗΠΑ -κατ’ αρχάς- ήθελε από τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας τις σπάνιες γαίες. Ο Σι ήθελε από τον Τραμπ ημιαγωγούς.
Εν πολλοίς πήραν και οι δύο ό,τι ήθελαν μέσω της διατήρησης ενός πλαισίου σταθερότητας.
Αυτή η εκεχειρία (γνωστή ως Busan Truce) λήγει στις 10 Νοεμβρίου και για αυτό τα λένε εκ νέου, λίγες εβδομάδες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Πράγμα που σημαίνει πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ τελεί υπό επιπλέον πίεση, για “νίκες”.
Η δυναμική ισχύος θα “παιχθεί” γύρω από τον Τζίμι Λάι, τον φυλακισμένο φιλοδημοκρατικό εκδότη και ακτιβιστή του Χονγκ Κονγκ.
Το ερώτημα λοιπόν, που τίθεται είναι αν ο Τραμπ θα κάνει αυτό που δεσμεύτηκε: να ζητήσει από τον Σι να απελευθερώσει τον Λάι. Άλλωστε, δήλωσε δημόσια, με τη γνωστή, περίσσεια αυτοπεποίθηση πως “θα είναι εύκολο να τον βγάλω έξω”.
Ιδού λοιπόν, η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Πού θα κριθεί η δυναμική των Τραμπ και Σι
Ενώ τα κινεζικά μέσα αναφέρουν πως ο απευθείας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ Τραμπ και Σι (ή Σι και Τραμπ) είναι ο μόνος τρόπος να κρατηθούν σταθερές οι σχέσεις των δυο μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη -ώστε να συνεχίσει την πορεία του το “γιγαντιαίο πλοίο” του Σι-, η Wall Street Journal θέτει το ερώτημα αν ο Τραμπ θα επιχειρήσει να τοποθετηθεί ως διαμεσολαβητής “σε ένα ζήτημα που αποτελεί “κόκκινη γραμμή” για την Κίνα και αν θα επιτύχει αυτό που χαρακτήρισε ως εύκολο”.
Αν εν τω μεταξύ, τεθεί το ζήτημα, θα θεωρήσει ο Σι τη διατήρηση του ελέγχου σε θέματα εθνικής ασφάλειας και καταστολής στο Χονγκ Κονγκ πιο σημαντική από τις εμπορικές και διπλωματικές παραχωρήσεις προς τις ΗΠΑ;
Ποιος είναι ο Τζίμι Λάι
Τα κινεζικά μέσα προβάλλουν την Κίνα ως “υπεύθυνη δύναμη” που επιζητά την ειρήνη, τη διατήρηση των θαλάσσιων δρόμων και τη σταθερότητα στις αγορές ενέργειας, αποδίδοντας σε αμερικανικές πρωτοβουλίες μια κάποια αβεβαιότητα.
Την ίδια ώρα, το 2020 το Πεκίνο επέβαλε στο Χονγκ Κονγκ τον Νόμο Περί Εθνικής Ασφάλειας, ώστε να καταστείλει τις αντίθετες φωνές, με πρώτη αυτήν του 78χρονου, σήμερα, Τζίμι Λάι, πρώην μεγιστάνα των media (ιδιοκτήτη του Next Digital Group) και πιο εμβληματική μορφή της αντίστασης απέναντι στην αυξανόμενη επιρροή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο Λάι γεννήθηκε στην Κίνα το 1947 και έφτασε στο Χονγκ Κονγκ παράνομα ως λαθρεπιβάτης σε μια βάρκα, όταν ήταν 12 ετών. Ως παιδί εργάστηκε σε εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και δημιούργησε την παγκοσμίου φήμης αλυσίδα ρούχων Giordano.
Μετά τη σφαγή στην Πλατεία Τιενανμέν, το 1989, αποφάσισε να διαθέσει όλη του την περιουσία στην προάσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου.
Τα μέσα του ήταν τα μόνα που αποκάλυπταν σκάνδαλα διαφθοράς Κινέζων αξιωματούχων.
Το 2021 οι αρχές εισέβαλαν στα γραφεία της Apple Daily, εφημερίδας του Λάι και συνέλαβαν τα στελέχη –συμπεριλαμβανομένου του αφεντικού-, αναστέλλοντας οριστικά τη λειτουργία του μέσου.
Τον περασμένο Φλεβάρη, σε ακροαματική διαδικασία που διήρκεσε λιγότερο από μισή ώρα, ο -Βρετανός πολίτης- Λάι καταδικάστηκε οριστικά σε 20 χρόνια φυλάκισης, ως ένοχος κατηγοριών όπως “συνωμοσία και αθέμιτη συνεργασία με ξένες δυνάμεις” και δημοσίευση “στασιαστικού (εξεγερτικού) υλικού”.
Ο μεγαλύτερος εχθρός του Τραμπ
Η ατζέντα των συζητήσεων των δυο ηγετών είναι εν πολλοίς, η ίδια με εκείνη του περασμένου Μαΐου, με την προτεραιότητα του Σι να είναι η παράταση της εμπορικής ανακωχής (βλ. δασμοί) και η διατήρηση της ομαλής ροής εξαγωγών κινεζικών προϊόντων στην αμερικανική αγορά.
O Tραμπ θέλει να συνεχιστούν και να διευρυνθούν οι δεσμεύσεις για αγορές αμερικανικών αγροτικών προϊόντων, Boeing και ενέργειας και φυσικά, να υπάρχει αδιάλειπτη ροή των σπάνιων γαιών.
Ο Σι θα επιδιώξει και πάλι να εξαφανίσει τους αμερικανικούς περιορισμούς στην πρόσβαση της Κίνας σε προηγμένα microchips (ημιαγωγούς) και τεχνολογίες ΑΙ, χρησιμοποιώντας -πάλι- ως “όπλο” το ότι είναι τις σπάνιες γαίες και τα κρίσιμα ορυκτά, στα οποία βασίζεται η εξέλιξη της τεχνολογίας.
Θα θέσει και το θέμα του νόμου που ψήφισαν πρόσφατα οι Αμερικανοί και επιτρέπει δασμούς έως 100% σε μεγάλους αγοραστές ρωσικού και ιρανικού πετρελαίου.
Ο Τραμπ αναμένεται να θέσει το ζήτημα συγκράτησης της Τεχεράνης από την Κίνα, σε ό,τι αφορά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Πώς μπορεί τώρα, να μετρήσει τις νίκες που χρειάζεται ο Τραμπ, πριν τις ενδιάμεσες εκλογές;
Με το να αφήσει στην άκρη τη συνήθη τακτική του στις γεωπολιτικές προκλήσεις, που τον κάνει τον χειρότερο εχθρό του εαυτού του, όπως εξηγούν Αμερικανοί αναλυτές.
Συγκεκριμένα, η υπερβολική αυτοπεποίθηση στον τρόπο που προσεγγίζει όλους τους ηγέτες, σαν να είναι φίλοι του χρόνια και όχι ομόλογοι, μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες και την ίδια ώρα να υπονομευθεί από παρορμητικές δηλώσεις που εξυπηρετούν μεν, την εικόνα του στις ΗΠΑ, αλλά καταστρέφουν κάθε ελπίδα μακροπρόθεσμης στρατηγικής.
Συχνά λοιπόν, σαμποτάρει τα πλεονεκτήματα του με τους αυτοσχεδιασμούς του και δηλώσεις που επιτρέπουν στους συνδαιτυμόνες του να παίξουν το παιχνίδι της υπομονής. Να περιμένουν δηλαδή, να περάσει η “καταιγίδα” που δημιουργεί ο Τραμπ, αντί να ενδώσουν στις πιέσεις.
news24/7.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου