Κάθε χρόνο στην Τουρκία, εκατοντάδες γυναίκες καταγράφονται επισήμως ως αυτόχειρες που «πήδηξαν από μεγάλο ύψος».
Όμως, όπως καταγράφει εκτενές ρεπορτάζ του Guardian, πίσω από πολλούς από αυτούς τους θανάτους κρύβονται αντιφάσεις, πρόχειρες έρευνες και οικογένειες που επιμένουν ότι οι κόρες τους δεν αυτοκτόνησαν ποτέ, αλλά δολοφονήθηκαν.
Η περίπτωση της Σέμπνεμ Κόκερ
Η 29χρονη νοσηλεύτρια Σέμπνεμ Κόκερ δεν φοβόταν σχεδόν τίποτα — εκτός από τα ύψη. Ο πατέρας της, Αμπντουλάχ, θυμάται ότι δεν έβγαινε καν στο μπαλκόνι του σπιτιού τους στη Σμύρνη.
Όταν όμως βρέθηκε νεκρή κάτω από παράθυρο ξενοδοχείου στην Κωνσταντινούπολη, η αστυνομία υπέθεσε αμέσως ότι είχε αυτοκτονήσει.
Κανείς δεν του είπε αρχικά ότι η κόρη του δεν ήταν μόνη στο δωμάτιο. Ο άνδρας που βρισκόταν μαζί της —ένας παντρεμένος καπετάνιος εμπορικού πλοίου— κατέθεσε ως μάρτυρας, όχι ως ύποπτος.
Οι αρχές επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στην ψυχική της κατάσταση και στο αλκοόλ που βρέθηκε στο αίμα της, χωρίς να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο εγκλήματος.
Ο εισαγγελέας δεν επισκέφθηκε καν τον χώρο του συμβάντος. Η υπόθεση έκλεισε γρήγορα ως αυτοκτονία.
Ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται
Η Σέμπνεμ δεν είναι εξαίρεση. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το 2024 στην Τουρκία πάνω από 250 γυναίκες έδωσαν τέλος στη ζωή τους«πέφτοντας από ύψος». Σήμερα, μία στις τέσσερις γυναικείες αυτοκτονίες καταγράφεται με αυτόν τον τρόπο — ποσοστό αυξημένο σε σχέση με πριν από μία δεκαετία.
Οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών υποστηρίζουν ότι αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις είναι στην πραγματικότητα γυναικοκτονίες που δεν διερευνήθηκαν επαρκώς.
«Οι νεκροψίες ξεκινούν από τον τόπο του εγκλήματος», τονίζει η γιατρός και ακτιβίστρια Γκιουλσούμ Καβ. «Αν ο χώρος δεν αντιμετωπιστεί ως ύποπτος, χάνονται κρίσιμα στοιχεία».
Όταν η έρευνα σταματά πρόωρα
Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση της 26χρονης Αϊσούν Γιλντιρίμ, που βρέθηκε βαριά τραυματισμένη κάτω από το γραφείο όπου εργαζόταν στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε λίγο αργότερα.
Ο εισαγγελέας ήταν τόσο βέβαιος ότι επρόκειτο για αυτοκτονία, ώστε ζήτησε από την οικογένεια να υπογράψει σχετική δήλωση για να παραλάβει τη σορό.
Η οικογένεια αρνήθηκε. Χρόνια αργότερα, αποδείχθηκε ότι υπήρχαν DNA άλλου ατόμου κάτω από τα νύχια της, αντιφατικές καταθέσεις μαρτύρων και δεδομένα κινητής τηλεφωνίας που δεν είχαν ποτέ αξιολογηθεί ουσιαστικά.
Η πολιτική διάσταση της αδράνειας
Η Καβ και η πλατφόρμα We Will Stop Femicide καταγγέλλουν συστηματική υποκαταγραφή των γυναικοκτονιών.
Ενώ το υπουργείο Εσωτερικών μιλά για χαμηλούς αριθμούς, οι ανεξάρτητες καταγραφές δείχνουν ότι το 2024 ήταν χρονιά-ρεκόρ, με σχεδόν 400 δολοφονίες γυναικών και εκατοντάδες «ύποπτους θανάτους».
Σε αρκετές περιπτώσεις, σύγχρονες μέθοδοι ιατροδικαστικής —όπως μαθηματικά μοντέλα που δείχνουν αν ένα σώμα έπεσε ή ωθήθηκε— δεν χρησιμοποιούνται, παρότι έχουν οδηγήσει στο παρελθόν σε καταδίκες.
«Δύο άνθρωποι σε ένα δωμάτιο»
Για τον πατέρα της Σέμπνεμ, το ερώτημα παραμένει απλό: «Ήταν δύο άνθρωποι σε ένα δωμάτιο. Ο ένας έγινε μάρτυρας και ο άλλος πτώμα. Γιατί;». Η υπόθεσή της μπορεί να επανεξεταστεί από ανώτερο δικαστήριο, αλλά τα χρόνια περνούν.
Το ρεπορτάζ του Guardian καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που επαναλαμβάνεται από οικογένειες θυμάτων σε όλη την Τουρκία: ακόμη κι αν η δικαιοσύνη αργεί, δεν παύει να είναι δικαιοσύνη που πρέπει να αποδοθεί. Γιατί, όσο οι «πτώσεις» αντιμετωπίζονται ως αυτονόητες αυτοκτονίες, ολόκληρη η αλήθεια συνεχίζει να πέφτει στο κενό.
Κάθε χρόνο στην Τουρκία, εκατοντάδες γυναίκες καταγράφονται επισήμως ως αυτόχειρες επειδή «πήδηξαν από μεγάλο ύψος».
Όμως, όπως καταγράφει εκτενές ρεπορτάζ του Guardian, πίσω από πολλούς από αυτούς τους θανάτους κρύβονται αντιφάσεις, πρόχειρες έρευνες και οικογένειες που επιμένουν ότι οι κόρες τους δεν αυτοκτόνησαν ποτέ.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου