Βόρεια Μακεδονία: Κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα κράτος όπως «η Βοσνία ή το νησί της Κύπρου»

 Γνωρίζει η πολιτική ελίτ των Σκοπίων (Βόρεια Μακεδονία) ότι «προστατεύοντας» τη γλώσσα της, αγνοώντας την αλβανική, θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του κράτους που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται;

Το παραπάνω ερώτημα θέτει η διεύθυνση σύνταξης του αλβανικού πρακτορείου ειδήσεων INA (Agjencia Iliria), σε άρθρο της με τον τίτλο «Απόρριψη των Αλβανών από τους Μακεδόνες: Η σιωπηλή αυτοκτονία ενός κράτους που αρνείται τη συνιδιοκτησία» (φωτογραφία, επάνω, από ina-online.net).

«Τα σύνορα χαράσσονται καθημερινά στο μυαλό, προτού σχεδιαστούν στο χαρτί»

Αν η πολιτική δεν παρέμβει επειγόντως για να χτίσει μια γέφυρα — ώστε η αλβανική γλώσσα να διδάσκεται στα σχολεία ως ένδειξη σεβασμού και ανάγκης — η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα «δυσλειτουργικό» κράτος όπως η Βοσνία ή το νησί της Κύπρου. Τα σύνορα χαράσσονται καθημερινά στο μυαλό, προτού σχεδιαστούν στο χαρτί.

Γιατί αυτή η απόρριψη μας οδηγεί στον αναπόφευκτο διαχωρισμό;

• 1. «De Facto» (Εδαφικό) Διαίρεση: Οταν δεν υπάρχει επικοινωνία, ξεκινά η διαίρεση στην καθημερινή ζωή. Οι Αλβανοί ανοίγουν επιχειρήσεις για τους Αλβανούς, οι Σλαβομακεδόνες για τους Σλαβομακεδόνες. Οι πόλεις μετατρέπονται σε εθνοτικά «νησιά» όπου ο ποταμός Βαρδάρης ή ένας δρόμος χρησιμεύουν ως αόρατο σύνορο.

• 2. Το μήνυμα της «Μη Αποδοχής»: Οταν αρνείστε να μάθετε ακόμη και τα βασικά (έναν χαιρετισμό ή αριθμούς), το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές: «Δεν σας δεχόμαστε ως συνιδιοκτήτες αυτής της χώρας, αλλά ως ξένους που ζουν εδώ».

«Απόρριψη της συνύπαρξης»

• 3. Ριζοσπαστικοποίηση των Απαιτήσεων: Αυτή η αποξένωση προκαλεί απώλεια της πίστης στο κράτος. Εάν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα κοινό σπίτι, το επόμενο λογικό βήμα είναι η απαίτηση για τείχη και πλήρη αυτονομία.

Συμπέρασμα: Μια χώρα όπου το 30% του πληθυσμού αγνοείται γλωσσικά από την υπόλοιπη πλειοψηφία δεν μπορεί να προοδεύσει. Η απόρριψη της γλώσσας σημαίνει απόρριψη της συνύπαρξης.

in.gr