Σε νέα φάση περνά η στρατιωτική αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας, καθώς το Πεκίνο επιταχύνει την ανάπτυξη του πυραυλικού του οπλοστασίου και φέρεται να έχει προχωρήσει σε μια ιδιαίτερα φιλόδοξη δυνατότητα: υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προσβολή κρίσιμων εναέριων στόχων σε τεράστιες αποστάσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το Bloomberg, ο κινεζικός στρατός έχει αναπτύξει hypersonic glide vehicles (HGV) τα οποία μπορούν να μεταφέρουν όπλα αέρος-αέρος, ανοίγοντας θεωρητικά τον δρόμο για επιθέσεις εναντίον αεροσκαφών μεγάλης στρατηγικής αξίας από αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων.
Στους πιθανούς στόχους δεν περιλαμβάνονται απαραίτητα τα μαχητικά που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, αλλά τα αεροσκάφη που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» μιας μεγάλης αεροπορικής επιχείρησης: ιπτάμενα τάνκερ, αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου, πλατφόρμες συλλογής πληροφοριών και ιπτάμενα κέντρα διοίκησης.
Μια τέτοια δυνατότητα, εφόσον αποδειχθεί επιχειρησιακά ώριμη, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα εντελώς διαφορετικό πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε περίπτωση σύγκρουσης στον Ινδοειρηνικό.
Το Πεκίνο χτίζει ένα τεράστιο πυραυλικό οπλοστάσιο
Η εξέλιξη δεν έρχεται απομονωμένη.
Το Πεντάγωνο εκτιμούσε ήδη για το 2024 ότι η Κίνα διέθετε περίπου 3.150 βαλλιστικούς πυραύλους και 300 πυραύλους cruise που εκτοξεύονται από χερσαίες πλατφόρμες. Τα επίσημα αμερικανικά στοιχεία δείχνουν πόσο γρήγορα έχει ενισχυθεί το κινεζικό οπλοστάσιο την τελευταία δεκαετία.
Παράλληλα, έρευνα του Bloomberg που δημοσιεύθηκε τον Μάιο κατέγραψε μεγάλη επιτάχυνση της κινεζικής παραγωγής πυραύλων το 2025. Από τις 81 εισηγμένες κινεζικές εταιρείες που εντοπίστηκαν στην αλυσίδα εφοδιασμού του συγκεκριμένου τομέα, σχεδόν τέσσερις στις δέκα εμφάνισαν την καλύτερη χρονιά τους από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ ανέλαβε την εξουσία το 2013.
Η εικόνα παραπέμπει σε μια συστηματική προσπάθεια του Πεκίνου να αποκτήσει όχι μόνο προηγμένα όπλα αλλά και μεγάλα αποθέματα, ικανά να υποστηρίξουν μια παρατεταμένη στρατιωτική αναμέτρηση.
Γιατί τα αμερικανικά ιπτάμενα τάνκερ είναι τόσο σημαντικά
Σε έναν πιθανό πόλεμο στην περιοχή της Ταϊβάν ή ευρύτερα στον δυτικό Ειρηνικό, τα αμερικανικά μαχητικά θα πρέπει να επιχειρούν σε τεράστιες αποστάσεις.
Αυτό σημαίνει ότι αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, όπως τα ιπτάμενα τάνκερ, είναι απολύτως απαραίτητα. Το ίδιο ισχύει για τα αεροσκάφη έγκαιρης προειδοποίησης και διοίκησης, τα οποία δημιουργούν την εικόνα του πεδίου μάχης και συντονίζουν τις επιχειρήσεις.
Αυτά τα αεροσκάφη παραδοσιακά παραμένουν αρκετά πίσω από την πρώτη γραμμή για να προστατεύονται.
Η λογική του νέου κινεζικού όπλου, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί, είναι ακριβώς να ακυρώσει αυτή την ασφάλεια της απόστασης.
Αν ένα όπλο μπορεί να προσβάλει ένα ιπτάμενο τάνκερ ή ένα αεροσκάφος διοίκησης από εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, τότε ολόκληρη η αμερικανική αεροπορική αρχιτεκτονική αναγκάζεται να μετακινηθεί ακόμη πιο πίσω.
Και όσο περισσότερο απομακρύνονται τα αεροσκάφη υποστήριξης, τόσο δυσκολότερο γίνεται για τα μαχητικά να παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω από την περιοχή επιχειρήσεων.
DF-17 και DF-27: Η εμβέλεια που ανησυχεί την Ουάσιγκτον
Κεντρικό ρόλο στο κινεζικό υπερηχητικό οπλοστάσιο έχει ο DF-17, ο οποίος μεταφέρει υπερηχητικό όχημα ολίσθησης.
Τα HGV εκτοξεύονται αρχικά με τη βοήθεια πυραύλου, αλλά στη συνέχεια κινούνται μέσα στην ατμόσφαιρα με πολύ μεγάλη ταχύτητα και μπορούν να πραγματοποιούν ελιγμούς κατά την προσέγγιση στον στόχο.
Αυτό τα διαφοροποιεί από μια συμβατική βαλλιστική κεφαλή, η τροχιά της οποίας είναι περισσότερο προβλέψιμη, και καθιστά την έγκαιρη ανίχνευση και αναχαίτισή τους σημαντικά δυσκολότερη.
Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί ο DF-27. Αμερικανικές εκτιμήσεις έχουν τοποθετήσει την εμβέλειά του στην περιοχή των 5.000 έως 8.000 χιλιομέτρων, ενώ έχουν αναφερθεί και εκδόσεις με δυνατότητα προσβολής πλοίων.
Αυτό μεταφέρει την κινεζική απειλή πολύ πέρα από την άμεση περιοχή γύρω από την Κίνα και βαθύτερα στον Ειρηνικό.
Το πρόβλημα για τις αμερικανικές βάσεις στο Γκουάμ
Το Γκουάμ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, φιλοξενώντας κρίσιμες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Εδώ και χρόνια οι αμερικανικές στρατιωτικές υπηρεσίες προειδοποιούν ότι η αύξηση της εμβέλειας και της ακρίβειας των κινεζικών βαλλιστικών και cruise πυραύλων δημιουργεί αυξανόμενο κίνδυνο για τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή.
Η προσθήκη νέων υπερηχητικών συστημάτων περιπλέκει ακόμη περισσότερο την εικόνα, καθώς το Πεκίνο επιχειρεί να αποκτήσει τη δυνατότητα να πλήττει όχι μόνο σταθερές βάσεις και πολεμικά πλοία, αλλά ολόκληρο το δίκτυο που επιτρέπει στις ΗΠΑ να διεξάγουν αεροπορικές επιχειρήσεις στον Ειρηνικό.
Η Κίνα θέλει να «σπάσει» ολόκληρο το αμερικανικό σύστημα
Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη διάσταση της κινεζικής στρατηγικής.
Το ζητούμενο δεν είναι απαραίτητα να καταρριφθούν όσο το δυνατόν περισσότερα αμερικανικά μαχητικά.
Πολύ αποτελεσματικότερο θα ήταν να πληγούν οι κρίσιμοι κρίκοι που επιτρέπουν σε αυτά τα μαχητικά να επιχειρούν: δορυφόροι, ραντάρ, συστήματα επικοινωνιών, αεροσκάφη ανεφοδιασμού, ιπτάμενα κέντρα διοίκησης και βάσεις.
Η αμερικανική ανάλυση για τον εκσυγχρονισμό των κινεζικών πυραυλικών δυνάμεων έχει επισημάνει ακριβώς αυτή τη μετάβαση προς τη δυνατότητα πρόκλησης συντονισμένης ζημιάς σε ολόκληρη την επιχειρησιακή αρχιτεκτονική του αντιπάλου.
Με απλά λόγια, το Πεκίνο δεν προσπαθεί μόνο να αποκτήσει καλύτερους πυραύλους. Προσπαθεί να βρει τα σημεία στα οποία, αν χτυπηθούν, ολόκληρη η πολεμική μηχανή του αντιπάλου αρχίζει να χάνει την αποτελεσματικότητά της.
Η μεγάλη αδυναμία ενός τέτοιου όπλου
Υπάρχει, ωστόσο, ένα σοβαρό πρακτικό πρόβλημα.
Το να χτυπήσεις ένα σταθερό κτίριο σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων είναι πολύ διαφορετικό από το να προσπαθήσεις να καταστρέψεις ένα αεροσκάφος που κινείται συνεχώς.
Εάν η πτήση του πυραύλου διαρκεί πολλά λεπτά, το αεροσκάφος μπορεί στο μεταξύ να έχει μετακινηθεί δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Άρα το όπλο χρειάζεται μια εξαιρετικά αποτελεσματική «αλυσίδα προσβολής»: αισθητήρες που θα εντοπίζουν τον στόχο, συνεχή ενημέρωση της θέσης του, ασφαλή μετάδοση των δεδομένων και τελική καθοδήγηση του όπλου.
Ακριβώς αυτή η αλυσίδα αποτελεί και πιθανή αδυναμία. Αν ο αντίπαλος καταφέρει να παρεμβάλει επικοινωνίες, να καταστρέψει αισθητήρες ή να παραπλανήσει τα συστήματα εντοπισμού, το όπλο μπορεί να χάσει τον στόχο του.
Και ο κίνδυνος πυρηνικής παρεξήγησης
Υπάρχει και μια ακόμη πιο επικίνδυνη παράμετρος.
Η εκτόξευση ενός βαλλιστικού πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς μπορεί στα πρώτα λεπτά να μην είναι εύκολο να διακριθεί εάν αφορά συμβατική ή πυρηνική επίθεση.
Σε συνθήκες γενικευμένης σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο πυρηνικές δυνάμεις, μια τέτοια αβεβαιότητα θα μπορούσε να οδηγήσει σε επικίνδυνη κλιμάκωση πριν ακόμη διαπιστωθεί ποιος είναι ο πραγματικός στόχος του πυραύλου.
Οι ΗΠΑ απαντούν με νέους πυραύλους αέρος-αέρος
Η Ουάσιγκτον δεν παρακολουθεί παθητικά αυτή την εξέλιξη.
Το αμερικανικό Ναυτικό έχει ήδη εντάξει στο οπλοστάσιό του τον AIM-174B, μια αερομεταφερόμενη εξέλιξη του SM-6, σχεδιασμένη να προσφέρει πολύ μεγαλύτερη εμβέλεια στις αερομαχίες του Ειρηνικού.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ προχωρούν με τον AIM-260, ενώ μόλις τις τελευταίες ημέρες ήρθαν στο φως νέες πληροφορίες για τον AIM-424 «Malice», έναν πύραυλο αέρος-αέρος εξαιρετικά μεγάλης εμβέλειας που προορίζεται μεταξύ άλλων για F/A-18E/F, F-35C και μελλοντικές αμερικανικές πλατφόρμες.
Ο ανταγωνισμός Κίνας και ΗΠΑ μεταφέρεται επομένως όλο και περισσότερο σε μια νέα πραγματικότητα, όπου το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος βλέπει πρώτος το αντίπαλο μαχητικό σε απόσταση 50 ή 100 χιλιομέτρων.
Είναι ποιος μπορεί να εντοπίσει και να καταστρέψει πρώτος τον κρίσιμο κρίκο του αντιπάλου από εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις νέες κινεζικές υπερηχητικές δυνατότητες τόσο σημαντικές για τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων στον Ειρηνικό.
newsbeast.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου