από την έντυπη έκδοση
Παναγιώτης Κουμάνταρος • pkoumantaros@naftemporiki.gr
Κάτι έχει αλλάξει στην Εθνική Ελλάδας, και δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα. Είναι ο τρόπος που μπαίνει στο γήπεδο, ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους μεγάλους, η πίστη της…
Είναι, πάνω απ’ όλα, η αίσθηση ότι αυτή η ομάδα δεν βρίσκεται πλέον στην Ευρώπη για να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της αλλά για να δημιουργήσει το δικό της.
Η νίκη στο Βελιγράδι επί της Σερβίας ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Το ιστορικό διπλό απέναντι στη Γερμανία η επιβεβαίωση. Το 2-2 με την Ολλανδία, όταν η Ελλάδα είχε βρεθεί μπροστά με δύο γκολ, αποκάλυψε μια ομάδα που αρνείται να φοβηθεί.
Και το 0-0 με τους Γερμανούς στην Τούμπα έδειξε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η γαλανόλευκη μπορεί πλέον να στέκεται στα ίσα απέναντι στους κορυφαίους.
Τα δύο τελευταία παιχνίδια της φάσης των ομίλων, με Ολλανδία και Σερβία, μπορούν να γράψουν το επόμενο κεφάλαιο. Όμως η πραγματική επιτυχία έχει ήδη συντελεστεί: η Ελλάδα ξαναμπήκε στη συζήτηση του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Αυτό είναι το μεγάλο κέρδος. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν έχει δημιουργήσει απλώς ένα σύνολο με καλή φυσική κατάσταση και αγωνιστική πειθαρχία. Έχει στα χέρια του μια γενιά με ποιότητα, που μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ο Καρέτσας έχει τη φρεσκάδα και το θράσος του παιδιού που δεν φοβάται κανέναν. Ο Τζόλης την ταχύτητα και την εκτελεστική ικανότητα. Ο Κωστούλας τη δύναμη και την ποδοσφαιρική ωριμότητα που σπάνια συναντάς σε τόσο μικρή ηλικία. Ο Κουλιεράκης προσθέτει προσωπικότητα στην άμυνα και ο Τζολάκης ασφάλεια κάτω από τα δοκάρια. Και αυτή είναι μόνο η αρχή.
Η Ευρώπη το βλέπει. Ο διεθνής Τύπος έχει αρχίσει να μιλά για την Ελλάδα με διαφορετικό τρόπο. Από τη «σούπερ γενιά» της ισπανικής AS μέχρι τις αναφορές της γαλλικής L’Équipe για μια νέα «χρυσή γενιά», το μήνυμα είναι πλέον ξεκάθαρο: η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως η ευχάριστη έκπληξη, αλλά ως μια ανερχόμενη δύναμη που αξίζει προσοχή.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν έχει φτάσει ακόμη στο ταβάνι της. Έχει περιθώριο βελτίωσης. Έχει ηλικία. Έχει παραστάσεις που αυξάνονται παιχνίδι με το παιχνίδι. Έχει έναν προπονητή που δείχνει να γνωρίζει πώς να παντρέψει το ταλέντο με την τακτική πειθαρχία.
Και έχει κάτι που δεν μετριέται με στατιστικά: πίστη. Η Ελλάδα του 2004 έγραψε ιστορία επειδή τόλμησε να πιστέψει στο αδύνατο. Η Ελλάδα του 2026 καλείται να κάνει κάτι διαφορετικό: να αποδείξει ότι το μεγάλο της ποδοσφαιρικό μέλλον δεν είναι θαύμα, αλλά σχέδιο.
Ίσως, λοιπόν, να μην ψάχνουμε τη νέα μεγάλη Εθνική. Ίσως να την παρακολουθούμε ήδη να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Και αν αυτή είναι πράγματι η νέα χρυσή γενιά, τότε το πιο συναρπαστικό κεφάλαιο της ιστορίας της δεν έχει γραφτεί ακόμη, αλλά μόλις αρχίζει…
naftemporiki.gr
Κάτι έχει αλλάξει στην Εθνική Ελλάδας, και δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα. Είναι ο τρόπος που μπαίνει στο γήπεδο, ο τρόπος που αντιμετωπίζει τους μεγάλους, η πίστη της…
Είναι, πάνω απ’ όλα, η αίσθηση ότι αυτή η ομάδα δεν βρίσκεται πλέον στην Ευρώπη για να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν της αλλά για να δημιουργήσει το δικό της.
Η νίκη στο Βελιγράδι επί της Σερβίας ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Το ιστορικό διπλό απέναντι στη Γερμανία η επιβεβαίωση. Το 2-2 με την Ολλανδία, όταν η Ελλάδα είχε βρεθεί μπροστά με δύο γκολ, αποκάλυψε μια ομάδα που αρνείται να φοβηθεί.
Και το 0-0 με τους Γερμανούς στην Τούμπα έδειξε κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η γαλανόλευκη μπορεί πλέον να στέκεται στα ίσα απέναντι στους κορυφαίους.
Τα δύο τελευταία παιχνίδια της φάσης των ομίλων, με Ολλανδία και Σερβία, μπορούν να γράψουν το επόμενο κεφάλαιο. Όμως η πραγματική επιτυχία έχει ήδη συντελεστεί: η Ελλάδα ξαναμπήκε στη συζήτηση του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Αυτό είναι το μεγάλο κέρδος. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν έχει δημιουργήσει απλώς ένα σύνολο με καλή φυσική κατάσταση και αγωνιστική πειθαρχία. Έχει στα χέρια του μια γενιά με ποιότητα, που μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ο Καρέτσας έχει τη φρεσκάδα και το θράσος του παιδιού που δεν φοβάται κανέναν. Ο Τζόλης την ταχύτητα και την εκτελεστική ικανότητα. Ο Κωστούλας τη δύναμη και την ποδοσφαιρική ωριμότητα που σπάνια συναντάς σε τόσο μικρή ηλικία. Ο Κουλιεράκης προσθέτει προσωπικότητα στην άμυνα και ο Τζολάκης ασφάλεια κάτω από τα δοκάρια. Και αυτή είναι μόνο η αρχή.
Η Ευρώπη το βλέπει. Ο διεθνής Τύπος έχει αρχίσει να μιλά για την Ελλάδα με διαφορετικό τρόπο. Από τη «σούπερ γενιά» της ισπανικής AS μέχρι τις αναφορές της γαλλικής L’Équipe για μια νέα «χρυσή γενιά», το μήνυμα είναι πλέον ξεκάθαρο: η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως η ευχάριστη έκπληξη, αλλά ως μια ανερχόμενη δύναμη που αξίζει προσοχή.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν έχει φτάσει ακόμη στο ταβάνι της. Έχει περιθώριο βελτίωσης. Έχει ηλικία. Έχει παραστάσεις που αυξάνονται παιχνίδι με το παιχνίδι. Έχει έναν προπονητή που δείχνει να γνωρίζει πώς να παντρέψει το ταλέντο με την τακτική πειθαρχία.
Και έχει κάτι που δεν μετριέται με στατιστικά: πίστη. Η Ελλάδα του 2004 έγραψε ιστορία επειδή τόλμησε να πιστέψει στο αδύνατο. Η Ελλάδα του 2026 καλείται να κάνει κάτι διαφορετικό: να αποδείξει ότι το μεγάλο της ποδοσφαιρικό μέλλον δεν είναι θαύμα, αλλά σχέδιο.
Ίσως, λοιπόν, να μην ψάχνουμε τη νέα μεγάλη Εθνική. Ίσως να την παρακολουθούμε ήδη να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Και αν αυτή είναι πράγματι η νέα χρυσή γενιά, τότε το πιο συναρπαστικό κεφάλαιο της ιστορίας της δεν έχει γραφτεί ακόμη, αλλά μόλις αρχίζει…
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου