Κάτω από τον λέβητα ενός βομβαρδισμένου σχολείου, μέσα σε μια εσοχή μόλις 80 επί 60 εκατοστών, ο Κοστιαντίν Βλασένκο προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανός. Το ένα του πέλμα έχει καταστραφεί από ρωσικό drone. Το άλλο πόδι είναι τόσο βαριά τραυματισμένο ώστε τον εμποδίζει ακόμη και να συρθεί. Περίπου τρεις μήνες μετά το πλήγμα, παίρνει μια ακραία απόφαση: ακρωτηριάζει μόνος του το εναπομείναν πέλμα.
Επιβιώνει. Η διάσωση, όμως, αργεί ακόμη μήνες. Όταν τελικά έρχεται, στις 4 Οκτωβρίου, δεν έχει τη μορφή ασθενοφόρου ή τεθωρακισμένου. Είναι ένα μεγάλο drone με έξι έλικες, που τον σηκώνει στον αέρα και τον μεταφέρει, κρεμασμένο σε ειδικό ιμάντα, 15 χιλιόμετρα μακριά από το μέτωπο.
Ο 49χρονος Ουκρανός πεζικάριος έχει περάσει σχεδόν οκτώ μήνες στο κατεστραμμένο λεβητοστάσιο και συνολικά 491 ημέρες στην πρώτη γραμμή.
«Είχα ήδη θάψει τον εαυτό μου», λέει στο Reuters από το νοσοκομείο όπου αναρρώνει, στο Χάρκοβο. «Πίστευα ότι δεν υπήρχε πια ελπίδα».
Όταν οι αντικαταστάτες δεν φθάνουν ποτέ
Ο Βλασένκο υπηρετεί στην 30ή Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία. Τον Μάιο του 2025 στέλνεται σε θέση του μετώπου στην περιφέρεια του Χαρκόβου, μαζί με έναν συμπολεμιστή του, γνωστό με το προσωνύμιο «Μπάσκι».
Οι δύο άνδρες ζουν σε ένα στενό υπόγειο καταφύγιο. Οι προμήθειές τους φθάνουν καθημερινά με drones. Στα γενέθλια του Βλασένκο, οι συνάδελφοί του τού στέλνουν ακόμη και σοκολάτα και καλά τσιγάρα.
Το φθινόπωρο, όταν πλησιάζει η ώρα να αντικατασταθούν, δύο στρατιώτες που κατευθύνονται στη θέση τους σκοτώνονται, σύμφωνα με την αφήγησή του. Άλλοι δύο, που αποστέλλονται για να παραλάβουν τις σορούς, χάνουν επίσης τη ζωή τους.
Τότε καταλαβαίνει ότι η αναμονή μπορεί να μην έχει τέλος.
«Εκείνη τη στιγμή θυμάμαι να συνειδητοποιώ ότι αυτό θα ήταν σημείο καμπής», λέει. «Ότι δεν θα έβγαινε πια κανείς».
Το σχολείο που έγινε παγίδα
Στα μέσα Φεβρουαρίου, το καταφύγιό τους πλημμυρίζει. Αναγκάζονται να το εγκαταλείψουν και βρίσκουν προσωρινό καταφύγιο σε ένα ερειπωμένο σχολείο.
Ένα ρωσικό αναγνωριστικό drone τούς εντοπίζει όταν βγαίνουν για να παραλάβουν δέμα με στεγνά ρούχα και τρόφιμα. Ακολουθεί επίθεση από άλλο drone.
Ο Μπάσκι σκοτώνεται την ημέρα των 50ών γενεθλίων του. Ο Βλασένκο τραυματίζεται βαριά και στα δύο κάτω άκρα.
Με ελάχιστη δυνατότητα κίνησης, καταφέρνει να κρυφτεί κάτω από τον μεταλλικό λέβητα που κάποτε θέρμαινε το σχολείο. Αυτός ο μικρός χώρος γίνεται ολόκληρος ο κόσμος του για τους επόμενους μήνες.
Η κατάσταση των τραυμάτων του επιδεινώνεται. Το δεξί πόδι τον εμποδίζει να μετακινηθεί και, έπειτα από μήνες, αποφασίζει να ακρωτηριάσει το πέλμα. Χρησιμοποιεί αιμοστατικό ιμάντα για να περιορίσει την αιμορραγία.
Το Reuters αναφέρει ότι ο ουκρανικός στρατός και υλικό από την κάμερα του drone διάσωσης επιβεβαιώνουν βασικά στοιχεία της ιστορίας του, διευκρινίζοντας ότι δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα κάθε πτυχή της αφήγησής του.
Ο Βλασένκο στο νοσοκομείο/REUTERS/Sofiia GatilovaΓιατί δεν μπορούσαν να τον παραλάβουν
Η περιοχή ανήκει στη λεγόμενη «ζώνη θανάτου»: μια έκταση του μετώπου όπου η διαρκής παρουσία drones μπορεί να μετατρέψει οποιαδήποτε κίνηση σε στόχο.
Η απομάκρυνση τραυματιών με αγροτικά οχήματα ή τεθωρακισμένα έχει γίνει σχεδόν αδύνατη, εξηγεί στο Reuters ο αξιωματικός που συντόνισε τον σχεδιασμό της επιχείρησης και συστήνεται μόνο με το προσωνύμιο «Άλεξ».
Οι Ουκρανοί επιχειρούν να φθάσουν στον Βλασένκο με δύο μη επανδρωμένα οχήματα εδάφους. Και τα δύο καταστρέφονται από ρωσικά drones.
Η διάσωση μοιάζει ανέφικτη, μέχρι που οι αξιωματικοί πληροφορούνται την ύπαρξη ενός νέου drone μεταφοράς βαρέων φορτίων, κατασκευασμένου από την ουκρανική Gurzuf Defence.
Το drone που μπορούσε να σηκώσει έναν άνθρωπο
Το Ayudag-6, με έξι έλικες, μπορεί να μεταφέρει φορτίο έως 90 κιλών σε απόσταση έως 25 χιλιομέτρων.
Οι οργανωτές της επιχείρησης εκτιμούν ότι ο Βλασένκο ζυγίζει πλέον περίπου 70 κιλά. Χρειάζεται να τον μεταφέρουν σε ασφαλέστερο σημείο, 15 χιλιόμετρα πίσω από την πρώτη γραμμή.
Η τεχνική δυνατότητα υπάρχει. Ο κίνδυνος παραμένει τεράστιος: τα μεγάλα ουκρανικά drones μπορούν να εντοπιστούν και να χτυπηθούν από μικρότερα ρωσικά επιθετικά drones.
Στις αρχές Οκτωβρίου, ένα από τα συνηθισμένα δέματα ανεφοδιασμού του Βλασένκο περιλαμβάνει κάτι διαφορετικό: έναν ειδικό ιμάντα διάσωσης και ένα κινητό τηλέφωνο με αποθηκευμένα βίντεο οδηγιών.
Ο ίδιος γνωρίζει ότι η επιχείρηση μπορεί να αποτύχει. Καταλαβαίνει, όμως, ότι είναι η καλύτερη ευκαιρία του.
15 λεπτά στον αέρα
Στις 4 Οκτωβρίου, το μεγάλο drone φθάνει στο σχολείο. Ο Βλασένκο βγαίνει από το λεβητοστάσιο, ασφαλίζεται στον ιμάντα και συνδέεται με το συρματόσχοινο του ηλεκτρικού μηχανισμού ανύψωσης.
Το drone τον σηκώνει σε ύψος περίπου 70 μέτρων. Τρία μικρότερα drones το συνοδεύουν, με αποστολή να αποσπούν την προσοχή των ρωσικών επιθετικών συστημάτων. Παράλληλα, ουκρανικά πληρώματα drones και πυροβολικού πλήττουν επί δύο ώρες γνωστές ρωσικές θέσεις χειριστών, επιχειρώντας να προστατεύσουν τη διαδρομή.
Έπειτα από περίπου ένα τέταρτο πτήσης, ο Βλασένκο φθάνει στον προορισμό του. Το ακριβές σημείο δεν δημοσιοποιείται για λόγους ασφαλείας.
Σύμφωνα με Ουκρανούς διοικητές, πρόκειται για την πρώτη γνωστή διάσωση στρατιώτη με εναέριο drone. Σε έναν πόλεμο όπου τα μη επανδρωμένα συστήματα έχουν κάνει την επιβίωση στο μέτωπο δυσκολότερη, ένα τέτοιο σύστημα γίνεται τελικά το μέσο διαφυγής του.
Ο τελευταίος φόβος
Από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ο Βλασένκο περιγράφει έναν φόβο που τον συνόδευε ακόμη και όταν είχε πια εγκαταλείψει το κατεστραμμένο σχολείο.
Δεν ήταν μόνο το ύψος ή η πιθανότητα να πέσει στο έδαφος.
«Δεν φοβόμουν μήπως πέσω κάπου στο δάσος», λέει. «Φοβόμουν μήπως πέσω στο νερό, γιατί δεν ξέρω κολύμπι».
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου