Τoυ Σίμου Αναστασόπουλου, προέδρου Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας
Η ΟΥΡΣΟΥΛΑ φον ντερ Λάιεν θύμισε πρόσφατα τη γυμνή και σκληρή αλήθεια αναφορικά με το εμπορικό έλλειμμα Ε.Ε.-Κίνας, που πλησιάζει πλέον το ένα δισεκατομμύριο ευρώ την ημέρα, αυξημένο κατά 10% φέτος.
Η εξάρτηση της Ευρώπης από κινεζικές πρώτες ύλες ξεπερνά το 80%, ενώ για τις σπάνιες γαίες φτάνει το 90%.
Η ΚΙΝΑ είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, δεν είναι όμως το μοναδικό. Είτε πρόκειται για τη βιομηχανική κυριαρχία της Κίνας, είτε για τις κεφαλαιαγορές, την ΑΙ και το κόστος ενέργειας των ΗΠΑ, ή για οποιαδήποτε άλλη οικονομία που πιέζει την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα, ο παρονομαστής είναι κοινός.
ΟΤΑΝ οι άλλοι εξασφάλιζαν πρώτες ύλες, απελευθέρωναν την καινοτομία, έχτιζαν αλυσίδες εφοδιασμού και στήριζαν στρατηγικούς κλάδους με σταθερή κρατική ενίσχυση, οι Βρυξέλλες επέλεγαν περισσότερη ρύθμιση, υψηλότερο ενεργειακό κόστος και υπερφιλόδοξους περιβαλλοντικούς στόχους, μέσα από ένα μίγμα πολιτικής που άσκησε τεράστια πίεση στην ευρωπαϊκή βιομηχανία, την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα.
Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ από έναν και μόνο εξωτερικό προμηθευτή κρίσιμων εισροών δεν είναι λοιπόν η αιτία της βιομηχανικής παρακμής της Ευρώπης, αλλά συνέπεια της δικής της στρατηγικής αδράνειας.
Δεν φταίει κανένας ανταγωνιστής που η ευρωπαϊκή βιομηχανική βάση διαβρώθηκε, ή που γενναίες και ρηξικέλευθες αποφάσεις θυσιάζονται σε ατέρμονες συζητήσεις και στην αδυναμία ουσιαστικής ευρωπαϊκής συνοχής.
Η Ευρώπη δεν πρόκειται να διορθώσει αυτό το πρόβλημα επιχειρώντας να χρεώσει\ σε άλλους ένα αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε.
Ο ΔΡΟΜΟΣ προς τα εμπρός είναι σαφής, έστω κι αν είναι δυσάρεστος. Η Ευρώπη οφείλει να ανασυγκροτήσει τη βιομηχανική της παραγωγική ικανότητα με ρεαλισμό, μεθοδικά και σε κλίμακα, να αναπτύξει δική της ικανότητα επεξεργασίας σπάνιων γαιών και να διαφοροποιήσει τις πηγές εφοδιασμού κρίσιμων υλών.
Οφείλει, ταυτόχρονα, να αντιληφθεί το νέο περιβάλλον που δημιουργούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα η επέλαση της ΑΙ και οι νέες κρίσιμες ψηφιακές υποδομές, και πάνω απ’ όλα οφείλει να μετατοπίσει το κέντρο βάρους από τη ρύθμιση στην καινοτομία, αντιλαμβανόμενη ότι δεν έχει αλλάξει απλώς η σκακιέρα αλλά το ίδιο το παιχνίδι.
ΜΕ ΛΙΓΑ λόγια, χρειάζεται επιτέλους η πολιτική βούληση να εφαρμοστούν ουσιαστικά και άμεσα οι εκθέσεις Ντράγκι και Λέτα, που αποτελούν όχι μόνο διάγνωση αλλά και θεραπεία.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να υπερ-ρυθμίσει, να φορολογήσει και να απανθρακοποιήσει τον δρόμο της προς τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, όταν οι ανταγωνιστές της επιδοτούν την παραγωγή, εξασφαλίζουν πόρους και διεκδικούν επιθετικά όχι μόνο μερίδια αγορών, αλλά ολόκληρες αγορές. Αυτό δεν είναι απλώς ένα κενό στρατηγικής, αλλά πολιτικός ομφαλοσκοπισμός.
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ελεύθερες, ανοιχτές και ευέλικτες οικονομίες, θεμελιωμένες στο κράτος δικαίου και στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, αλλά σύγχρονα εξοπλισμένες και απελευθερωμένες από αγκυλώσεις και παθογένειες, ώστε να ανταγωνίζονται στην παγκόσμια αρένα του 21ου αιώνα, μία αρένα που καθορίζεται από την τεχνητή νοημοσύνη, την έντονη γεωπολιτική αστάθεια, διαρκείς πολυεπίπεδες κρίσεις, αναδυόμενες κοινωνικοοικονομικές προκλήσεις και πολιτικές ηγεσίες ή οικονομικές ελίτ που ακολουθούν δικούς τους κανόνες χωρίς σεβασμό σε αρχές και θεσμούς.
ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ τα 70 χρόνια από την ίδρυση της ευρωπαϊκής κοινής αγοράς και μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές στον κόσμο μας, χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ μία ισχυρή, αυτόφωτη και δυναμική Ευρώπη, με εξίσου ισχυρή και τολμηρή ηγεσία – που δεν θα φοβάται να κοιτάξει τον
καθρέφτη, ακόμα κι αν χρειαστεί να τον σπάσει.
naftemporiki.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου